Η μέρα τ’ Άσωτου Υιού ήτανε ήδη χθες
κι όμως καμιά δεν σκέφτηκε να μου δώσει ευχές.
Μα πρέπει, φίλες, να ’μαστε εκατομμυριούχοι;
Μα δεν αρκεί στη σάτιρα που ’μαστε προσοντούχοι;
Μα τόσες μέρες γράφω σας, τόσους και τόσους στίχους
και για να βγουν χρειάζεται να κουτουλώ τους τοίχους,
χρόνια πολλά δεν βρέθηκε να μου ειπεί καμία;
Μα είναι αυτή κατάσταση, πέστε μου, mamma mia!
Μα δεν είμαι και του χαμού, λεν είμαι νοστιμούλης
και κάποτε με ζήλευε και τούτος ο… Κιμούλης.
Γιατί κάποτε έτρωγα βαλάνια με τους χοίρους
και άφραγκος εγύριζα σε όλες τις ηπείρους
με μαυροπινακίσετε*, μπήκα στη μαύρη λίστα,
κι ίσως με αποκλείσετε κι απ’ του χορού την πίστα.
Μια μέρα που γιορτάζουμε, μία φορά τον χρόνο
κι εσείς να μας λακτίζετε μιμούμενοι τον όνο;
Μίαν ευχή ζητήσαμε, μα δεν ζητούμε δώρα·
έστω και μεθεόρτια δώστε μας μίαν τώρα!
—————————————–
*μαυροπινακίζω: σταμπάρω, μαρκάρω
Photo pvproductions, Image license by freepik.com

















































