Άρματα και τύμπανα πολέμου
πόσο πόνος Θεέ μου!
Στα χαλάσματα χαμένες ψυχούλες
και θρηνούν, σπαράζουν οι μανούλες ,
χωρίς φως τα μανουάλια
κρυμμένα πίσω από κανάλια.
Σκιές ψάχνουν για ιδανικά ,
με δεκανίκια δανεικά .
Τα όνειρα αμπαρωμένα
τα μελίσσια χαμένα
έγινε μίσος ,το νέκταρ
και χάθηκε το έαρ.
Σε λήθαργο το άγγιγμα ψυχής ,
θάλασσα πόνου, κόκκινη βροχή ,
άλλαξε χρώμα το κολιμπρί,
πλανάται,άλλη Γη να βρει!
Με ίνες άμμου κτισμένα ιδανικά
Και πορεία με δεκανίκια δανεικά!
Αν ακόμη σειρήνες πολέμου
θέλεις να ηχούν άνθρωπέ μου,
πάνω στη πονεμένη γη,να περπατήσεις
Έστω και ένα δάκρυ ,αν σού κυλήσει
και το χάος της ψυχής σου λυγίσει,
έχεις ακόμη ελπίδα ως άνθρωπος να ζήσεις!
photo bodsa, https://pixabay.com

















































