Εύθραυστη, παρά την εικονική ηρεμία που δείχνει, είναι η εσωτερική-πολιτική κατάσταση στην Αλβανία. Εξάλλου, με δεδομένο το προ σχεδόν 30 ετών ιστορικό προηγούμενο, οι ομοιότητες είναι τόσο εκπληκτικές με αυτό, όσο και ανησυχητικές. Το 1997 η χώρα έζησε μία πρωτοφανή εσωτερική ανάφλεξη, στα όρια του εμφυλίου πολέμου.
Είχε προηγηθεί η εκτεταμένη εκλογική νοθεία του 1996, προκειμένου το καθεστώς του προέδρου Σαλί Μπερίσα να διατηρήσει την εξουσία. Στη συνέχεια, η αδυναμία του να διαρρήξει την συναλλαγή του με τα διαβόητα χρηματοοικονομικά παίγνια και τη σπέκουλα των “πυραμίδων”, οδήγησαν σε ένοπλη εξέγερση.
Σήμερα, ενώ έχουν περάσει μήνες από τις εκλογές του περασμένου Μαΐου, η δεξιά-αξιωματική αντιπολίτευση του Δημοκρατικού Κόμματος, υπό την ηγεσία του γηραιού πλέον Μπερίσα, αρνείται να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα τους. Δεν ακολουθεί αυτήν την ριζοσπαστική γραμμή μόνο για να διατηρήσει συσπειρωμένο το κόμμα που ίδρυσε και που ηγείται…
Ως γνωστόν, το Σοσιαλιστικό Κόμμα – που ουσιαστικά κατάντησε ένα απλό πολιτικό όχημα της στενής ομάδας του Έντι Ράμα – έλαβε εντολή τέταρτης τετραετίας. Πρόκειται για ένα σχήμα πολιτικά οξύμωρο: Η κοινοβουλευτική ισχύς του Ράμα, κινείται αντιστρόφως ενισχυόμενη με την εξέλιξη των δημοσίων πραγμάτων στην Αλβανία, που για όσους ασχολούνται με τις πολιτικές χειραγώγησης και διαστρέβλωσης της συμπεριφοράς του εκλογικού σώματος, αποτελεί πια case study…
Δεν πρόκειται για μεμονωμένους εμπαθείς αντιπολιτευόμενους ισχυρισμούς. Οι εκθέσεις των διεθνών οργανισμών για τις τελευταίες εκλογές, ειδικά του ΟSCE-ODIHR – δεδομένου ότι και η προσέγγιση των ΗΠΑ σε ανάλογα ζητήματα ενέχει το νέο πνεύμα της διοίκησης Τραμπ – αναφέρονται σαφώς σε φαινόμενα απροκάλυπτης εξαγοράς ψήφων, χρήσης του κρατικού μηχανισμού για την χειραγώγηση των ψηφοφόρων κ.α.
Πλήθος δε εγχώρια ΜΜΕ και ανεξάρτητοι αναλυτές καταγγέλλουν τις κολάσιμες μεθόδους με τις οποίες το καθεστώς Ράμα εξασφάλισε το εκλογικό αποτέλεσμα που χρειάζεται για τον έλεγχο της νομοθετικής διαδικασίας, χωρίς καμία τυπική υποχρέωση συμβιβασμών και συνεργασιών με την αντιπολίτευση. Δεν είναι όμως μόνο αυτό…
Το κυριότερο είναι ότι, το καθεστώς επιδιώκει να λειτουργήσει η κοινοβουλευτική ισχύς ως ένα κέλυφος προστασίας έναντι των διωκτικών αρχών, οι οποίες πλέον απαγγέλουν κατηγορίες και προωθούν διαδικασίες διώξεων για μέλη της πρωθυπουργικής αυλής, κυρίως υπό την πίεση, καθοδήγηση – ενημερωμένοι κύκλοι κάνουν λόγο εκτενής προετοιμασία των πλέον τεκμηριωμένων δικογραφιών – και την μεθόδευση φορέων της αμερικανικής πρεσβείας, που είναι αυτή που παγίως λειτουργεί ως άτυπος εγγυητής της κυβερνησιμότητας της χώρας.
Τα σκάνδαλα και η αδυναμία Ράμα
Ο Αρμπέν Αχμέταϊ, πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ράμα και πρώην υπουργός Οικονομικών – που εδώ και πλέον τρία έτη βρίσκεται με πολιτικό άσυλο στην Ελβετία – λειτουργεί ως ένα είδος “ανιχνευτή” των κραυγαλέων και εξόφθαλμων σκανδάλων του καθεστώτος Ράμα. Οι περισσότερες υποθέσεις (τις οποίες καταγγέλλει με τις κατά καιρούς δημόσιες εμφανίσεις του) ελέγχονται σε ποινικό επίπεδο, υπό τη δικαιοδοσία της Ειδικής Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς και του Οργανωμένου Εγκλήματος.
Μάλιστα, μπορεί ακόμη να μην αποδεικνύεται η εμπλοκή του πρωθυπουργού Ράμα σ’ αυτές – ή έστω να μην έχει ακόμα η Εισαγγελία την απαραίτητη ισχύ και ανεξαρτησία για να προχωρήσει στις δέουσες ενέργειες – πλην όμως, αυτή προκύπτει αδήριτα. Ο Ράμα σε παλαιότερες περιπτώσεις διώξεων – και μάλιστα καταδικαστικών αποφάσεων του Ειδικού Δικαστηρίου κατά μελών της κυβέρνησης, ή συνεργατών του – είτε είχε την πρωτοβουλία έναρξης της δίωξης, είτε επιδείκνυε μία ευέλικτη στάση. Όμως, δεν το πράττει πια σε αντίστοιχα-υπό δίωξη κυβερνητικά σκάνδαλα, όπως για την πρώην υπουργό Εξωτερικών Τζάτσκα.
Είναι αυτή που εξασφάλισε προνόμια “στρατηγικού επενδυτή” για τον σύντροφό της, σε καταπατημένα οικόπεδα ομογενούς στην Χιμάρα. Στην περίπτωση της, ο Ράμα καταχράστηκε τις πρόνοιες του Συντάγματος για την βουλευτική ασυλία. Το ίδιο έπραξε και με την Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Υποδομών Μπαλούκου, που πιάστηκε με την γίδα στην πλάτη! Για την ακρίβεια με τις… γίδες, για τις οποίες η Ειδική Εισαγγελία έχει αιτηθεί την άρση της ασυλίας της, ζητώντας να της επιβληθεί και απαγόρευση εξόδου απ’ τη χώρα.
Όμως, ο Ράμα επιδιώκει να διασφαλίσει στην Μπαλούκου μία προστασία και ασυλία, που άλλα κυβερνητικά στελέχη δεν μπόρεσαν να “κατοχυρώσουν”. Αυτή ακριβώς η αμφισβήτηση της Δικαιοσύνης από τον ίδιο τον πρωθυπουργό που επιδιώκει να προστατέψει μία βασική του συνεργάτιδα, ενισχύει τους φόβους περί ενός ενδεχόμενου εκτροχιασμού της πολιτικής κατάστασης στην Αλβανία, ακριβώς όπως συνέβη 30 χρόνια πριν.
Τί ζητά η αντιπολίτευση στην Αλβανία
Όπως προαναφέρθηκε, η αντιπολίτευση κλιμακώνει τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και τις πολιτικές αντιδράσεις, ξεκινώντας επιπλέον διεργασίες με κοινωνικούς φορείς και μικρότερα κόμματα, προκειμένου να συγκροτήσει ένα κοινό αντικαθεστωτικό μέτωπο. Κύριο αίτημά της είναι η παραίτηση της κυβέρνησης Ράμα και η συγκρότηση μιας κυβέρνησης τεχνοκρατών, με διακομματική στήριξη.
Ένα αίτημα απολύτως λογικό, όμως, με δεδομένους τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Βουλή – την σύνθεση της οποίας υπενθυμίζουμε πως δεν αναγνωρίζει η αντιπολίτευση – φαινομενικά είναι αδύνατο να επιτευχθεί. Όμως, με τον ούριο άνεμο που στην αντιπολίτευση εκτιμούν ότι πνέει από την Ουάσιγκτον, όλα είναι τελικώς πιθανά! Να σημειωθεί ότι εδώ και μερικές βδομάδες η αμερικανική πρεσβεία στα Τίρανα είναι σε στενότατο συντονισμό με την Ειδική Εισαγγελία – SPAK.
Στα πλαίσια αυτά, είναι άκρως ενδιαφέρουσα μία τεκμηριωμένη ανάλυση του Ελληνοαμερικανικού ενημερωτικού ιστότοπου helleniscope.com, την περασμένη εβδομάδα, που ούτε λίγο κι ούτε πολύ αξίωνε την αμερικανική αντιμετώπιση του Ράμα ανάλογα με αυτήν του Μαδούρο! Το άρθρο παρακινεί την αμερικανική διοίκηση να αποδείξει έμπρακτα την καταστολή των διεθνών δικτύων διακίνησης και εμπορίας ναρκωτικών! Ο δε Μπερίσα υποστήριξε ότι τα γεγονότα στο Καράκας σηματοδοτούν την αρχή του τέλους για καθεστώτα που, όπως είπε, στηρίζονται στο οργανωμένο έγκλημα, τονίζοντας: «Θα υπάρξουν άμεσες συνέπειες για όλους τους ναρκο-δικτάτορες στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Αλβανίας»!
Η πολιτική θέση Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού
Όλα αυτά τα δεδομένα στο εσωτερικό της Αλβανίας, ενισχύουν τις εκτιμήσεις για ραγδαίες και αιφνίδιες εξελίξεις, που επιβάλλουν μία άλλη προσέγγιση. Πάντως, σε ό,τι αφορά την Αθήνα, δεν θα είναι η πρώτη φορά μιας λανθασμένης εκτίμησης της κατάστασης – στην πραγματικότητα μιας εθελοτυφλίας έναντι της πραγματικότητας. Υφίσταται όμως η επείγουσα ανάγκη προσαρμογής στα νέα δεδομένα.
Πρώτος στόχος, η ανασύνταξη της πολιτικής έκφρασης της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας. Είναι γεγονός ότι υφίσταται μία κατάσταση εγκατάλειψης των πολιτικών της φορέων από την Αθήνα, στα πλαίσια ενός αβάσιμου αφηγήματος περί μη “παρενόχλησης των Τιράνων”. Συνηθισμένη η τακτική: Κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί, αντί να αντιμετωπίσουμε την γενεσιουργό τους αιτία! Η αιτία αυτή είναι ότι το καθεστώς Ράμα, παρά τα προπαγανδιστικά του κόλπα, επιδίδεται στην πολιτική χειραγώγηση και στην καταπίεση της Βορειοηπειρωτικής κοινότητας, με απώτερο στόχο τον ξεριζωμό της από τις ιστορικές της εστίες.
Συνέπεια της πολιτικής απαξίωσης που κρατούν οι φορείς του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, είναι το εξής πολιτικό παράδοξο: Μέσω των αλβανικών διαδικασιών εξαπάτησης και χειραγώγησης, να έχουμε την στήριξη του θύτη από το θύμα, δηλαδή το εκλογικό σώμα της μειονότητας να ψηφίζει αυτό που θέλει το καθεστώς!
Είναι κυρίως εθνικά, όχι μόνο πολιτικά, ορθό να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Τα μέσα υπάρχουν, πόσο μάλλον όταν η ΟΜΟΝΟΙΑ και το ΚΕΑΔ, που αυτόνομα εκφράζουν την Ελληνική Μειονότητα, εδώ και περίπου 20 χρόνια βρίσκονται σε ρήξη με την πολιτική του καθεστώτος Ράμα και του Σοσιαλιστικού Κόμματος.
photo jorono, https://pixabay.com
