Αίμα να ρέει απ’ τις ψυχές μας και να αντικατοπτρίζει τον πόνο και τη δυστυχία που κατοικεί μέσα μας και δε λέει να επαναπαυθεί με τίποτα.
Ν’αντέξει το μάτι του ανθρώπου και να μη θελήσει να βγάλει ένα μαχαίρι και να διαλύσει τις ψυχές εκείνες που θέλουν να σκοτώνουν ανεξέλεγκτα και απάνθρωπα το μέλλον του κόσμου?
Να πρέπει να δηλώσουμε τυφλή υποταγή και η νοσηρή διαταγή κάποιου νου να ασφαλτοστρώνει τις καρδιές μας, με μπετόν αναισθησίας και απαλλακτικά βουλεύματα καθοδήγησης, σε αδιέξοδα μόνο και μονόδρομους επίσης.
Να νιώσουμε το μυαλό μας να τρελαίνεται απ’ αυτήν την οχλαγωγία του κόσμου, ενάντια και αδιάκριτα σε ψυχές και ταλαιπωρημένα κορμάκια, που θα’πρεπε να μεγαλώνουν και να αντικρύζουν εκείνη τη ζωή που θα τους είχε υποσχεθεί ειρήνη και μόνο!
Θα μένουμε άπρακτοι και παρατηρητές εγκλημάτων που τελούνται και εκτελούνται από δυναμικές εξουσίας , χωρίς να υπολογίζεται η ζωή και τάχα στο όνομα του Προφήτη τους διαπράττουν τα χείριστα εκ των άλλων, εγκλήματα, πολέμου και μη?
Αναμφίβολα σφαγιάζονται άνθρωποι και τελείται γενοκτονία, σιωπηλή απ’τους άλλους όλους και εκείνους τους κέρβερους να ανοίγουν την Πύλη του Άδη και να στέλνουν εκεί , μικρούς και μεγάλους.
Μα τα μικρά , αγγελούδια πια , θα λένε τα παράπονά τους στο Θεό τους και θα περιμένουν ίσως και να γίνουν προάγγελοι όχι θανατικού, αλλά μια επείγουσας κατάπαυσης του πυρός και επερχόμενης ίσως και ειρηνικών διαπραγματεύσεων κλίματος επί της γης τους.
Για πόσο άλλο θα καθόμαστε στην ησυχία του σπιτιού μας άραγε, στη ζεστασιά του και θα αφήνουμε να βομβαρδίζεται η ειρήνη και να σκοτώνεται με το έτσι θέλω εκείνη η ρημάδα η ελπίδα, που λες και έχει τερματίσει σ εκείνες τις περιοχές και μετά το 1948…όλα ήρθαν τα πάνω κάτω και όλα μαζί , επέρχονται μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό και γίνονται οι τάφοι τους.
Σώματα δεν ενταφιάζονται, παρά κυκλοφορούν ανάμεσά τους και μέσα απ’ το κλίμα της επιβεβλημένης διαπίστωσης για επιβίωση, να κινδυνεύουν απ’ άλλους παράγοντες και δεινές συνθήκες του πολέμου, να αναγκάζονται , λέμε τώρα , να ζούνε τον όλεθρο του πολέμου και των μετέπειτα μεταλλίων του, με καταστροφές και τις οδυνηρές του συνέπειες.
Ας ευχηθούμε όλοι μαζί , να τελειώσει επιτέλους αυτός ο θρήνος κι ο σπαραγμός και να επιτρέψουν στη νέα γενιά να γίνει το φυτώριο και όχι το κοιμητήριό τους.
photo https://www.bbc.com/
