Στης ψυχής την αντάρα,
μια παγερή σιωπή αντίκρυσα
αναζητώντας την ΑΛΗΘΕΙΑ,
αναζητώντας το ΦΩΣ,
κει που οι ανεμώνες αγγίζουν
τα ανεξερεύνητα όνειρα μας.
Και η καρδιά απ’ τον λήθαργο ξυπνά,
σαν ανοιξιάτικο λουλούδι,
π’ απλώνει τα κλωνάρια του
υφαίνοντας σαν αντηλιά
την νιογέννητη Ελπίδα.
Ένα οδοιπορικό ζωής σφυρηλατημένο,
στου ουρανού τα βόλια,
που σημαδέψαν οι σειρήνες
κουρσεύοντας τα πλοία μας
με ότι είχε απομείνει.
Με μια πυξίδα μοναχά στα στήθια μας,
Είμαστε ακόμη ΖΩΝΤΑΝΟΙ…
και κείνη η αντάρα τρεμόπαιζε
ξανά σαν φωτεινός διάττοντας αστέρας
διασχίζοντας τ’ απόκρημνα βράχια,
με θάρρος και τόλμη περίσσεια
παλεύοντας εναγωνίως με τις σκιές
που μας έζωσαν με φλόγες αλύτρωτες….
Στη βαθιά αγκαλιά της νύχτας,
εναπόθεσα την χαραγμένη μνήμη μου,
σ’ ένα ήσυχο ακρογιάλι αφέθηκα,
σα πλοίο που χάθηκε στης αβύσσου τα πελάγη
αντηχώντας τους λυγμούς μου
στην οδύνη αυτού του κόσμου.
Κι ο χρόνος κυλούσε,
με τα φτερά του σαν άνεμος
σαλπίζοντας στης ερημιάς
τα ματωμένα μονοπάτια.
Με νήματα μεταξωτά έδεσα,
τα κατάρτια της ψυχής π’ αιμορραγούσαν
μεριάζοντας της αντάρας τα πύρινα βέλη,
μεσίστια κυμάτιζαν σαν τα πανιά του Αιγέα
στης μοίρας το αδράχτι,
κρατώντας την ΑΛΗΘΕΙΑ
σαν Λάβαρο Υπερυψωμένο,
σαν Φάρο Φωτεινό ,
με μια θέρμη αλάβωτη
στης ψυχής το μετερίζι
σ’ ένα ζοφερό ορίζοντα.
Ανηφόρισε η ψυχή ξανά,
με αγκαθωτά συρματοπλέγματα
για το τραχύ και δύσβατο ταξίδι
έτοιμη όσο ποτέ να αντισταθεί
στη λαίλαπα που είχε ξεσπάσει…
Μια φωνή καταιγιστική ακούστηκε απ’ τα βάθη, αναδύθηκε σαν λάμψη στιλπνή στην άγνωστη αυγή που είχε ξημερώσει… «Άνθρωπε μη γίνεις ποτέ μικρός στα έργα σου, να παραμείνεις πάντα ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ισάξιος της αποστολής που έχεις, μη ξεπεράσεις ποτέ το ανάστημα σου, αλλιώς η ψυχή σου θα βαδίζει ταλανισμένη στα κύματα της αντάρας…. »
Κι η ψυχή θαρρείς υψώθηκε,
σαν ρομφαία θεόρατη στο άπειρο γαλάζιο,
αντηχώντας στα θραύσματα του πολέμου
σαν Αετός, σε ένα αέναο πέταγμα.
Σε κάθε ανάσα μας, σε κάθε καρδιοχτύπι μας,
η Συνείδηση θα στέκει πάντοτε ακοίμητος φρουρός,
στις πύλες της Αθανασίας.
Εξιστορώντας,
τα μύχια της ψυχής, τα πάθη που την πνίγουν,
υπάρχει ακόμη άραγε Ελπίδα
να σωθούμε;
photo LuidmilaKot, https://pixabay.com
