Στάξε στην πίκρα θάλασσα
φαρμάκι στο ακρογιάλι
στης πυρκαγιάς τα βλέφαρα
κλειδώνει ο χρόνος πάλι
Δώσε στον άνεμο πανιά
στη σκοτεινιά μαντίλι
χέρια σταλάζει η προσμονή
και κάτοπτρα το δείλι
Αυγή που δεν ξημέρωσες
σαν αίμα ο κόσμος λάμπει
ποιο ρίγος ποιο παράπονο
τη μαύρη γη ανάβει
Στάξε στην πίκρα θάλασσα
στη λησμονιά καράβια
δώσε στη θύελλα πανιά
γυμνό κορμί τα βράδια
Ντύσε στα μαύρα του ουρανού
τα πιο βαθιά πελάγη
γίναν τα τάματα αυλές
και προσκεφάλι οι τάφοι
Λύσε της πέτρας τα μαλλιά
στης ερημιάς τα χρόνια
στων τραπεζιών τον άνεμο
θα σε ζητώ αιώνια.
photo jplenio / https://pixabay.com

















































