Τα νησιά αποτελούν ετυμολογικά τμήματα ξηράς, τα οποία περιστοιχίζονται από νερό. Εμείς αποτελούμαστε σε συντριπτική πλειοψηφία από νερό. Θα λέγαμε λοιπόν ότι από αυτή την άποψη, είμαστε όμοιοι αφού και οι δύο σχετιζόμαστε με το υγρό στοιχείο.
Κάπως έτσι, οι άνθρωποι της ζωής μας είναι για εμάς νησιά. Οι δικοί μας άνθρωποι συνιστούν τα νησιά στη θάλασσα που στην καθημερινότητα αποκαλούμε ζωή.
Η ζωή κυλάει όπως το νερό, πάντα μπροστά, ποτέ μπρος τα πίσω. Έχει διακυμάνσεις και εντάσεις, όπως το αποτέλεσμα που δίνουν τα κύματα και άλλοι εξωτερικοί παράγοντες στη θάλασσα. Άλλοτε φουρτουνιασμένη κι άλλοτε ήρεμη και γαλήνια. Άλλοτε καθαρή και διαυγής και άλλοτε γεμάτη ρύπους ή φύκια. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συγκροτούν τα προβλήματα,τις δυσκολίες, μα και τις στιγμές ηρεμίας και ευτυχίας, τις πιο ήσυχες στιγμές του βίου μας.
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα συμβάντων και συναισθημάτων, οι δικοί μας άνθρωποι, όσοι αγαπάμε κι όσοι όχι και τόσο, μοιάζουν με νησιά που λατρεύουμε να εξερευνούμε από την αρχή και με εκείνα που είτε δε θα θέλαμε να επισκεφθούμε ποτέ ξανά, είτε αποφασίζουμε να τα επισκεπτόμαστε αποζητώντας συγκριμένους προορισμούς σε αυτά σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα.
Δεν είναι όλες οι περίοδοι στη ζωή μας ίδιες. Κατ’ αντιστοιχία ούτε εμείς έχουμε την ίδια διάθεση κάθε ημέρα και προς όλους τους ανθρώπους. Κάποιοι από αυτούς γίνονται το σπίτι μας.
Στο δικό τους νησί αισθανόμαστε οικεία, γαλήνια, χαρά. Μαζί τους λες και τα πάντα γίνονται πιο εύκολα. Έχουμε περιέργεια να γνωρίσουμε όσα μπορούμε περισσότερα για εκείνους και ο χρόνος μαζί τους είναι πάντοτε λίγος. Κάποιοι άλλοι θα είναι ένα μέρος που για κάποιους λόγους όλα δίπλα τους μετατρέπονται σε ανέφικτα. Στη δική τους αγκαλιά δε μπορούμε να κουμπώσουμε.
Είναι πάντοτε μικρή για να χωρέσουμε ή αρκετά μεγάλη για να χωρέσει μόνο εμάς. Συχνά αφού επισκεφτούμε το δικό τους νησί μία ή και μερικές φορές ακόμα, δε θέλουμε ούτε να ακούσουμε μελλοντικά για αυτούς. Τα νησιά αυτά είναι πράγματι αφιλόξενα προς εμάς.
Κάθε νησί είναι μοναδικό. Για κάποια θα ταξιδεύαμε ώρες μόνο για να βρεθούμε για λίγο κοντά τους, ενώ για άλλα θα αρνούμασταν να κάνουμε έστω και μια διαδρομή πέντε λεπτών. Μερικά από τα νησιά αυτά δεν θα τα επισκεφθούμε ποτέ ξανά, ωστόσο θα αφήσουν το δικό τους στίγμα στη θάλασσά μας. Θα στέκουν εκεί, σαν φαντάσματα κι ο φάρος τους θα μας υπενθυμίζει πως είναι πολύ επικίνδυνα για να πλησιάσουμε στα νερά τους. Από εκεί πήραμε το μάθημα που έπρεπε και μένουν πια για να εμπλουτίζουν το πέλαγός μας.
Τα πιο αγαπημένα μας νησιά, θα τα επισκεπτόμαστε ξανά και ξανά για όσο αντέχουμε τόσο εμείς, όσο κι εκείνα. Το χώμα τους ζεστό κι η θάλασσα δροσερή, μα ποτέ παγωμένη. Το έδαφός του ολάνθιστο και κάθε μέρος τους αξίζει να το γνωρίζεις από την αρχή κάθε φορά.
Σαν να υπάρχει πάντα κάτι ανεξερεύνητο, κάτι που δε σε χορταίνει, κάτι που γεμίζει την καρδιά σου και την κάνει να φουσκώνει και να ψηλώνει και να πετάει ανάλαφρη σαν πούπουλο. Για αυτά τα νησιά τα καθάρια, με τα ολόλευκα σπίτια, με τον ζεστό ήλιο και τον ουρανό που ακόμα κι αν συννεφιάζει, δεν μαυρίζει… Για αυτά τα νησιά που σε καλωσορίζουν κάθε φορά και σε υποδέχονται με άνθη και υπέροχες μουσικές… Για αυτά τα νησιά που οι φάροι τους είναι πάντοτε πράσινοι και ποτέ κόκκινοι…
Για αυτά τα νησιά αξίζει κάθε περιήγηση σε αυτό το πέλαγος, κάθε αναμονή, κάθε ακατάλληλο νησί που γνωρίσαμε. Κάθε προσμονή είναι χαρά και κάθε αποχαιρετισμός εντείνει ολοένα και περισσότερο αυτό το συναίσθημα.
Εύχομαι σε κάθε έναν από εσάς, σε κάθε μία, τα νησιά αυτά, τα τελευταία, είτε πολλά, είτε λίγα, να διαχέουν άπλετο φως στη ζωή σας.
Τόσο που να καλύπτει το κόκκινο των προηγούμενων.
Πορευτείτε μαζί τους και να είστε ευγνώμονες για όσα τέτοια νησιά υπάρχουν και στο δικό σας πέλαγος.
photo thanasispp, https://pixabay.com
