“Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας
μόνο στη μνήμη απέμεινες…‘‘ Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ
Ήταν εκείνη! Την είδα να προχωράει με το βιαστικό βήμα που τη χαρακτήριζε πάντα κατηφορίζοντας την Πανεπιστημίου. Περίμενα στη στάση του λεωφορείου. Τη γνώριζα από παλιά, μόλις είχα απολυθεί απ’ το στρατό, όταν ακόμα μοιραζόμασταν το ίδιο ΄΄γκισέ’’ της Τράπεζας.
Είχαν περάσει αρκετά χρόνια από τότε και παρέμενε ίδια όπως εκείνη την εποχή, που μπροστάρισσα βάδιζε στις ‘‘πορείες‘‘ δυναμικά για το ‘‘δίκιο‘‘.
Είχε γείρει το μάγουλό της κόντρα στον άνεμο του φθινοπώρου. Σε στάση άμυνας άφηνε τη δύναμή του να την απειλεί. Η ξεκούμπωτη καπαρντίνα της θρόϊζε στο πέρασμάτης χτυπώντας τις άκρες της ανάμεσα στο συνωστισμένο πλήθος.
Ήταν εκείνη! Την είδα με το βλέμμα της στραμμένο σε μια εσωτερική αναζήτηση τώρα. Φαινόταν καθαρά, καθώς προσπερνούσε το πλήθος κοιτώτας μακριά, σα να διαιρούσε το μουντό ορίζοντα, παραδομένη στο άγγιγμα του ανέμου. Είχα από παλιά ποθήσει ένα της χάδι κι είχα νιώσει την απόρριψη, Σερνόμουνα μαζί της, όμως, στα συλλαλητήρια κι άφηνα να μου κρατά το χέρι …‘‘χέρια πλεγμένα σε αλυσίδα¨, εδώ , στον ίδιο δρόμο. Την ακολουθούσα τυφλά τότε με μια αίσθηση υπέρβασης, αίσθηση μαγείας, που άνοιξε δρόμους σε αλήθειες και οράματα.
Και τώρα , εδώ , ζήλεψα τον άνεμο!
( Από το βιβλίο ¨ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ¨ διηγήματα)
photo A_Wandering_Pear / https://pixabay.com
