Μεσάνυχτα σημάνουν, μέσα κοιμούνται οι ψυχές
Έξω, Εκείνη χορεύει με τις σκιές !
Γύρω της λάμπουν όλα τα αστέρια του Ουρανού
Έφθασε από τα Ανάκτορα ενός Άγνωστου Θεού!
Χορεύει και τα μάτια της δακρύζουν
Τα δάκρυα γίνονται διαμάντια, λαμπυρίζουν
_Κόρη,ποια είσαι εσύ
Σε προσκυνάει η Κτίση στην Ανατολή και Δύση;
_Εγώ, αγκάλιασα του Βοσπόρου τα Στενά
Με τον Μέγα Κωνσταντίνο έψαλλα τα δειλινά
Έζησα θριάμβους, θρήνους ,νίκες και τιμές
Με επίζηλες στιγμές ,σε δοξασμένες εποχές !
Και δεν υπήρχε ανώτερη στα κάλλη
Σε ολόκληρη την οικουμένη άλλη!
Με της εσθήτας μου τα ψηφιδωτά
Τα όνειρά μου ήταν ακριβά
Χόρευα πάντα σε ρυθμό Βασιλικό
Με θαύμαζε όλης της Αυλής το ιππικό!
_Και γιατί φοράς μαύρο νυφικό
Από της Αράχνης τον ιστό;
_Μέσα στου γάμου τη γιορτή
Στην παλιά μου την αυλή
Σήμερα…
Μου φορέσαν φερετζέ
Λησμόνησαν….
Με είπαν Χατιτζέ !
Τότε…
Σώπασαν τα αηδόνια στην Κόκκινη Μηλιά
Δάκρυσαν και πέταξαν μίλια μακριά
Και είναι Παγκόσμια Ντροπή
Να χάνεται: Η Σοφία ! Η Δόξα ! Η Τιμή!
Με του κόσμου την άκρα του τάφου Σιωπή !
photo chengtzf, https://pixabay.com

















































