Πήρα την απόφαση λοιπόν να ξεκλειδώσω για λίγο τις αναμνήσεις μου, από το σεντούκι της καρδιάς, του νού και των συναισθημάτων μου.
Είχα καιρό να επισκεφτώ το πατρικό μου σπίτι. Αυτό στο οποίο γεννήθηκα και μεγάλωσα πριν από χρόνια..
Αργά _αργά κατεβαίνω τα πλατιά σκαλιά που είχε φτιάξει με τα χέρια του ο πατέρας μου σε νέα ηλικία.
Κοντοζυγώνω στην εξώπορτα..
Σπρώχνω το χερούλι. Το ίδιο χερούλι που έσπρωχνα όταν ακόμη ήμουν μικρή..
Μπαίνοντας όμως μέσα, μένω αποσβολωμένη.
Τίποτα δε μου θυμίζει το σπίτι μας εκτός από το πάτωμα με το πολύχρωμο μωσαϊκό και το εικονοστάσι που βρίσκεται στην ίδια θέση με την εικόνα της Παναγίας των προγόνων μου, που ήρθαν πρόσφυγες από τις αλησμόνητες πατρίδες.
Κοιτώ τους τοίχους, προσπαθώ να βάλω σε τάξη το μυαλό μου.. Απορώ… Τότε που ήμουν παιδί, πώς χωρούσαμε 5 νοματέοι σ’ένα τόσο μικρό σπιτάκι;
Πόσο μικρό μου φαίνεται! Προχωρώντας βρίσκομαι στο υπνοδωμάτιο. Βλέπω απέναντι το παράθυρο στην ίδια θέση.
Κοιτώ προς τα έξω. Όλα έχουν αλλάξει. Η θέα έχει περιοριστεί από τα νεόκτιστα σπίτια και η άναρχη βλάστηση έχει φουντώσει για τα καλά τριγύρω από το πετρόκτιστο παλιό μας σπίτι…
Θυμάμαι τότε που ήμουν μικρή, όταν χιόνιζε σηκωνόμουν στις μύτες των ποδιών μου για να δω από αυτό το παράθυρο, το μικρό λειβαδάκι απέναντι.
Κάτασπρο σαν τα καλά άσπρα σεντόνια της μαμάς.
Παραδίπλα το μικρό δάσος με τα μεγάλα πεύκα γερμένα από το πολύ χιόνι, με τα κλαδιά τους έτοιμα να σπάσουν από το βάρος του χιονιού.
Τα πολλά μαυροπούλια που από τη ζάλη του χιονιά, κούρνιαζαν στριμωγμένα στη μικρή μηλιά του κήπου μας έβρισκαν καταφύγιο μέχρι να ξημερώσει. Και η σόμπα να καίει ασταμάτητα μέρα νύχτα τις παγωμένες μέρες του χειμώνα..
Κοιμόμασταν τόσο ήσυχα, χαρούμενα ανέμελα χωρίς να φοβόμαστε τους κρύους τότε χειμώνες..
Όλο ζωή το σπίτι. Κάθε δωμάτιο και άνθρωπος. Η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά, τ’ αδέρφια μου και η πολλή αγάπη!
Τώρα.. απέραντη μοναξιά στο σπίτι…
Άπλετη ησυχία, θόρυβος κανένας… Η πόρτα, δεν ανοίγει συχνά..
Γυρνώ ένα _ένα τα άδεια δωμάτια πάλι και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι αλλού. Οι τοίχοι έχουν γεράσει κι αυτοί.
Τους έχει φουσκώσει η υγρασία που ήδη έχει ζωγραφίσει εδώ και καιρό τα δικά της σχέδια σε κάθε σημείο..
Σωπαίνει πια αυτό το σπίτι που κάποτε έσφυζε από ζωή, με τους γειτόνους να συνομιλούν κάθε πρωί με τους δικούς μου γονείς μετά την απαραίτητη “καλημέρα”.
Χάθηκε η “καλημέρα” μαζί και το χαμόγελό τους..
Φύγαν κι αυτοί σαν τα πουλιά που έχουν μεταναστεύσει αλλά δε βρήκαν ποτέ τον δρόμο να επιστρέψουν..
Η αυλή του σπιτιού.. λες και έπεσε σε λήθαργο..
Δεν υπάρχει η κληματαριά του καλοκαιριού που δρόσιζε τις καυτές μέρες ούτε και τα βασιλικά στους ασπρισμένους τενεκέδες που μοσχοβολούσαν μέχρι το Σεπτέμβρη μήνα..
Μα ούτε και τα κίτρινα χρυσάνθεμα του φθινοπώρου που κρατούσαν μέχρι τα Χριστούγεννα. Χάθηκαν και οι πολύχρωμες τουλίπες της άνοιξης μαζί με την μυρωμένη πασχαλιά μας..
Μόνο η μουριά επιμένει να ζει αναπολώντας κι αυτή τη ζωντάνια της αυλής..
Σ’ αυτή την αυλή που στηνόντουσαν τραπέζια στο άψε_σβήσε, με κάθε λογής σπιτικό φαγητό έτοιμο α ευχαριστήσει κάθε ξένο..
Κι όταν τον Δεκαπενταύγουστο γιόρταζε ο πατέρας, τότε γινόταν τρικούβερτο γλέντι που κρατούσε μέχρι αργά.
Η χαρά σ’ αυτό το μικρό σπίτι είχε το θρόνο της.
Δε ξέρω γιατί, όμως είχε διαλέξει για κάποιο λόγο αυτούς τους ανθρώπους, τους απλούς ανθρώπους και δεν έφευγε με τίποτε.
Οι στενάχωρες μέρες δεν υπήρχαν τότε για εμάς τα μικρά παιδιά. Δε βλέπαμε θλίψη, μιζέρια, γογγυσμό.
Φτωχοί άνθρωποι όμως ο πλούτος στις καρδιές άφθονος. Τι να πρωτοθυμηθώ..
Κι όταν στα είκοσι μου χρόνια έφευγα οριστικά από το πατρικό ντυμένη νύφη για το δικό μου σπιτικό, η στεναχώρια ηταν μεγάλη. Άφηνα τους γονείς, τ’ αδέρφια μου και ξεκινούσα μια νέα ζωή γεμάτη όνειρα.
Η κυρά Ελισώ, η γειτόνισσα, έλεγε :”Παιδί μου, το κορίτσι και εάν φύγει, πάλι θα γυρίσει στο πατρικό για να δεί τους δικούς του, ενώ τ’ αγόρι, δύσκολα…”
Πάντα μα πάντα και οι τρεις αδελφές βρίσκαμε ευκαιρία ν’ ανταμώνουμε ‘αυτό το σπίτι και να ξαναζωντανεύουμε τις αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων.
Κάτι ήξερε η κυρά Ελισώ…
Εμείς δε ξέραμε…
photo 12019 / https://pixabay.com
