Κάθε μέρα προσπαθώ να βρω μια μορφή στον πολιτικό κόσμο, που να με πείσει πως μπορεί, πως έχει ικανότητες, πως δεν είναι άρρωστο μυαλό, πως έχει την κατάλληλη ακαδημαϊκή και κοινωνική μόρφωση, πως δεν παραπαίει, πως διαθέτει εκείνη την σταθερότητα του λόγου και της πράξης. Πως, το status αυτού του προσώπου θα είναι ικανό να με εκπροσωπήσει στην διεθνή πολιτική και διπλωματική σκακιέρα.
Δυστυχώς ακόμη και τα νέα πρόσωπα που ετοιμάζονται να μπουν στην πολιτική ζωή του τόπου δεν είναι ικανά να πείσουν.
Θες γιατί βασίζονται σε ένα μοναδικό αφήγημα, πάνω στο οποίο, εξαπλώνεται μια ολόκληρη τοποθέτηση διακυβέρνησης της χώρας με λάθος προσανατολισμό και μοιραία λάθη ασχετοσύνης, θες γιατί το αίσθημα της αδικίας που συνοδεύει το πρόσωπο μεταφράζεται από την κοινωνία σε θυμό για όλα τα κακώς κείμενα σε αυτή την χώρα (κακός σύμβουλος για ορθή ψήφο), θες γιατί, απλά, δεν είναι ακλόνητο, δυναμικό, σθεναρό και ακροβατεί ακούσια στην διαίρεση της κοινωνίας.
Ταυτόχρονα παρακολουθώ αυτούς που βρίσκονται εντός βουλής. Άεργοι, απαθείς, κάθετοι, ξύλινοι ή κραυγαστές, υβρίζοντας χυδαία ο ένας τον άλλον την ίδια στιγμή που μοιράζονται σοκολατάκια για κάθε επέτειο ή γιορτή ή πειράζονται γλυκανάλατα στο καφενείο της Βουλής…
Μοιράζουν μηνύσεις και αγωγές σε δημοσιογράφους, πολιτικούς άλλων παρατάξεων, ηθοποιούς και διασκεδαστές και δεν ενοχλούνται που η κοινωνία βράζει και παρακμάζει από την ακρίβεια, την φτώχεια, την ανεύθυνη και παράνομη μετανάστευση, τα ατιμώρητα οικονομικά και μη εγκλήματα, τις ανομίες και τις παρανομίες πολιτικών προσώπων και συγγενών τους, τη ελλειπτική εκπαίδευση και υγεία, την βαθιά κρίση της καθημερινότητας του πολίτη.
Κάποιοι αντιμάχονται, δήθεν, σθεναρά τις κυβερνητικές επιλογές και αποφάσεις την ίδια στιγμή που δεν παίρνουν μέρος σε σοβαρές ψηφοφορίες που αφορούν στο βιωτικό επίπεδο των πολιτών, ψηφίζουν παρόντες ή βάζουν ένα ακόμη λιθαράκι στην ταφόπλακα της κοινωνίας ψηφίζοντας υπέρ.
Οι εκτός βουλής γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους, πανηγυρίζουν μόνοι τους για θέματα που δεν αφορούν τους πολίτες, κολλημένοι σε ιδεοληψίες του μακρινού παρελθόντος με ακραίες απόψεις, σκοπεύουν στην διάσπαση των πολιτικών χώρων είτε από δεξιά είτε από αριστερά με το βλέμμα στραμμένο που αλλού;
Στην εξουσία και την εξασφάλιση μιας καρέκλας πιστεύοντας ότι από εκεί θα καταφέρουν να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα…δηλαδή να σώσουν έναν καταπονημένο λαό! Κάποιοι έχουν την ψευδαίσθηση πως είναι τόσο επιδέξιοι στην πολιτική που κοιτάζονται στον καθρέφτη βγάζοντας λόγο, αυτοθαυμάζονται, αυτό επιβραβεύονται και αυτοεπιβεβαιωνονται…Μόνοι τους!
Μπακαλοσωτήρες που δεν είναι ικανοί να αρθρώσουν πολιτικό λόγο, παρά μόνο, επιλέγουν την γνωστή βαρετή τακτική του «θα» και «εγώ» , που κρύβονται πίσω από φουστάνια όταν χρειάζεται να είναι στους δρόμους δίπλα στους πολίτες και που, ξέρουν μόνο, να μιλούν στα σόσιαλ παπαρολογόντας και να μετρούν ακόλουθους, likes και καρδούλες!
Τι κι αν καρδουλώνεις έναν επίδοξο σωτήρα; Όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης θα βρεθεί εκεί που του αξίζει γιατί πολύ απλά η καχυποψία των πολιτών, το ένστικτο, η απόδειξη της ανεπάρκειας του, η εκτεταμένη μιζέρια και, κυρίως, η πολυπλοκότητα του βαθέως κράτους θα παίξουν σημαντικότερο ρόλο….
Αυτοί, αν ποτέ (που ποτέ), βρεθούν σε θέση εξουσίας θα είναι ίδιοι και χειρότεροι από αυτούς που κάθονταν κάποτε ή κάθονται τώρα στα έδρανα μιας Βουλή ολίγων ολιγαρχών καθότι είναι στερημένοι.
Αιθεροβάμονες, με στενά κουστούμια προσπαθώντας να κρύψουν το φουσκωμένο παγώνι μέσα τους – που να κρυφτεί;!- και περπατώντας με ύφος ηγέτη, που κοιμούνται και ξυπνούν με την πεποίθηση ότι έχουν τρομερή επιρροή στην κοινωνία, που δεν ξέρουν να γράψουν μια πρόταση με νόημα και ροή κάνοντας εκατό λάθη, που τους τρέχουν τα σάλια στην θέαση ενός ακριβού φαγητού, μιας όμορφης γυναίκας, ενός ωραίου άντρα, ενός ακριβού ρολογιού, ζητούν απεγνωσμένα να μας σώσουν…
Είναι οι ίδιοι, εντός κι εκτός Βουλής, που χρησιμοποιούν ψεύτικους λογαριασμούς στα σοσιαλ (τρολ), για να απαντήσουν σε πολίτες με ονοματεπώνυμο και να καρφωθούν από μόνοι τους!
Εν ολίγοις ό,τι νιώθουν αυτοί που κυβερνούν, νιώθουν και οι επίδοξοι « γαμπροί»…
Δεν ξέρω πραγματικά αν υπάρχει σωτηρία σε αυτή την χώρα και φυσικά δεν καταδικάζω το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Υπάρχουν πρόσωπα με ήθος, ωστόσο είτε δεν είναι ευρέως γνωστά είτε, αν είναι, δεν φαίνονται πουθενά, δεν εμφανίζονται δυναμικά στα μέσα ή επιλέγουν να κινούνται αθόρυβα. Ίσως να είναι και άνθρωποι των γραμμάτων ή των τεχνών, άνθρωποι με αξίες και ιδανικά που δεν μπορούν να τα κατασπαταλήσουν σε μια βρώμικη πολιτική αρένα. Άνθρωποι από ιστορικές οικογένειες με διεθνή και σπουδαία καριέρα που θεωρούν πως για να διεκδικήσουν την ψήφο του πολίτη πρέπει να κατέβουν επίπεδο κι επομένως δεν μπαίνουν σε αυτή την διαδικασία.Ίσως, άνθρωποι που γνωρίζουν πολιτικές επιστήμες και διεθνείς σχέσεις σαν τα δάχτυλα των χεριών τους, όμως τους φαίνεται φαιδρό να ασχοληθούν με την πολιτική εγχώρια παρακμή και προτιμούν να χαρίσουν την παρουσία τους σε κάποια χώρα άλλη πιο πολιτισμένη και πιο προηγμένη!
Φαίνεται πως ο λαός μας είναι συναισθηματικός.
Μας λείπει ορθή κρίση για την καθοριστική μας απόφαση στο εκλέγειν. Αφήνουμε τσαρλατάνους να παίρνουν στα χέρια τους την εξουσία ακριβώς επειδή τους ψηφίζουμε. Πειθόμαστε εύκολα και το ίδιο εύκολα ξεχνάμε. Κρατάμε τα κακώς κείμενα για να διαδηλώσουμε και σιωπούμε στις τετελεσμένες αποφάσεις της εξουσίας που δεν είναι αποτελεσματικές για την κοινωνία. Οι κακές πολιτικές γίνονται ανάμνηση κι αποδεχόμαστε το αποτέλεσμα.
Μια πολιτισμένη κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να δρα συγκροτημένα και ενωμένα.
Στο παρόν με διευρυμένες τις πολεμικές αναταραχές στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την χώρα μας, κρίνεται ακόμη πιο αναγκαίο τα μυαλά μας να είναι σωστά τοποθετημένα στο κεφάλι μας, να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, να κρίνουμε ορθά το κάθε πρόσωπο και να μην παραμυθιαζόμαστε από τον κάθε αναξιόπιστο και αφερέγγυο future maker!
Σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο θα εμφανιστούν όλοι οι παραπάνω υποσχόμενοι λαγούς με πετραχήλια! Υποσχέσεις κούφιες, απροσάρμοστες με την οικονομική κατάσταση της χώρας, απατηλές και ονειρεμένες. Υποσχέσεις που χαϊδεύουν αυτιά αλλά στην πράξη ανεφάρμοστες. Άλλωστε διαχρονικά ζούμε το ίδιο σενάριο πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Θα εμφανιστούν πολλοί, δήθεν, πολέμιοι της παρούσας κυβερνητικής παράταξης απλώς γιατί λιγουρεύονται την θέση του προέδρου, άλλοι τόσοι σε θέσεις κλειδιά νέων κομμάτων , άλλοι τόσοι μπροστάρηδες για να βγάλουν φίδια από τις τρύπες τους. Όμως ενδέχεται και να εμφανιστούν σοβαροί, ευπρεπείς, ευγενείς, ισχυροί και ρωμαλέοι διεκδικητές της εξουσίας.
Σε αυτούς πρέπει να σταθούμε και να κοσκινίσουμε την σκέψη μας πρωτού φτάσουμε στην κάλπη.
Στο Δι’ευχών, ας ευχηθούμε σταθερότητα στην χώρα μας και στην περιοχή μας με την ελπίδα, αυτή, η πολεμοχαρής τρέλα να σταματήσει δια παντός.
Keep thinking ….
photo TemperateSage, https://pixabay.com
