Πρώτο μου ποίημα
το φως
μιας λάμπας ηλεκτρικής
σε μια ανηφοριά, που τρεμοσβήνει.
Είχε ξεκόψει από όλους,
μοναχική,
κι ας ζούσε με πολλούς.
Κοιμόταν νωρίς το πρωί.
Ξυπνούσε,
όταν το σκοτάδι άγγιζε
τα γυάλινα, διάφανα μάτια της,
που καθρέφτιζαν τις γειτονιές
του κόσμου.
Ζωντάνευε το χειμώνα,
πολεμώντας το κρύο
και τις συννεφιασμένες νύχτες
μαζί με τα παιδιά, που κλωτσούν
με μανία μπάλα
σε αγώνα τελικού πρωταθλήματος.
Χανόταν
το καλοκαίρι μέσα στη βουή,
τη ζέστη, την σκόνη και τον κάματο,
μα δεν έσβησε.
Έτσι είναι η ποίηση!
photo pexels, https://pixabay.com

















































