Όμορφες εικόνες από μία όμορφη γιορτή που γίνεται κάθε χρόνο στο χωριό Διρός Λακωνίας εις ένδειξη ευγνωμοσύνης, όπου οι Μανιάτισσες με μοναδικό όπλο το δρεπάνι του θερισμού, ταπείνωσαν στις 22 με 26 Ιουνίου του 1826, στο ακρογιάλι του Διρού, τον αήττητο μέχρι τότε Ιμπραήμ Πασά.
Η επίσκεψη μας στο σπήλαιο Διρού, συνέπεσε με αυτή την όμορφη γιορτή.
Όταν σταματήσαμε στην πλατεία του χωριού Διρός Λακωνίας, για να ρωτήσουμε από πού ακριβώς θα πηγαίναμε στο σπήλαιο Διρού, εντύπωση μας έκανε που μπροστά μας είχε σταματήσει ένα πούλμαν γεμάτο φαντάρους , που κατεβαίνοντας προς την άκρη της πλατείας που ήταν η εκκλησία του χωριού. Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην ρωτήσω τι ακριβώς συμβαίνει!
Με ενθουσιασμό μας απάντησε κάποια κυρία, για τις εορταστικές εκδηλώσεις που γίνονται κάθε χρόνο στο χωριό τους. Το προηγούμενο βράδυ είχε γίνει η αναπαράσταση της μάχης του Διρού, στην παραλία του Διρού, όπου παρά τους συνεχείς κανονιοβολισμούς που έριχναν τα πλοία του Ιμπραήμ για εκφοβισμό στις 22 -26 Ιούνιου του 1826, οι Μανιάτισσες με μόνο τους όπλο τα δρεπάνια του θερισμού, με πέτρες και ξύλα, έδιωξαν τους εχθρούς, γράφοντας την δική τους ιστορία.
Εκείνη την ώρα θα ξεκινούσε λειτουργία και μνημόσυνο για ένδειξη τιμής για όλους τους προγόνους μας, που χάθηκαν για να είμαστε εμείς τώρα ελεύθεροι, μετά θα ακολουθούσαν χορευτικά κ.τ.λ.π.
Επειδή δεν ξέραμε πόσο θα κρατήσουν όλα αυτά και πόση ώρα θα χρειαζόταν για να επισκεφτούμε το σπήλαιο Διρού μία και ο χρόνος μας ήταν πολύ περιορισμένος, δεν ξέραμε αν προφτάσουμε την γιορτή!
Κατευθυνθήκαμε προς το σπήλαιο Διρού όπου και επισκεφτήκαμε (έχω μιλήσει γι αυτό στο προηγούμενο άλμπουμ), ακριβώς δίπλα από το σπήλαιο συναντήσαμε αυτό το επιβλητικό χάλκινο – τεράστιο άγαλμα (που βλέπετε σε φωτογραφίες), την Μανιάτισσα με το δρεπάνι στο χέρι……ανατριχίλα…πραγματικά, βάλτε λίγο στη σκέψη σας αυτές τις γυναίκες Μανιάτισσες, γιατί όπως διάβασα, στην περιοχή ως επί το πλείστον ήταν γυναικόπαιδα μια και οι άντρες πολεμούσαν στα βουνά…… Απέναντι από το σπήλαιο, όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες ήταν η παραλία του Διρού που έγινε η μάχη.
Όπως έγραψα και πιο πάνω όλο το σύμπαν συνωμότησε για να προφτάσουμε και εμείς την γιορτή. Αφού επισκεφτήκαμε το σπήλαιο…..μαγεμένοι από αυτό το αριστούργημα….της φύσης, συγκινημένοι βλέποντας… την τρομερή Μανιάτισσα με το δρεπάνι….κοιτώντας μετά την παραλία που έγινε η μάχη του Διρού…συγκινημένοι, κατευθυνθήκαμε προς την πλατεία του χωριού.
Με έκπληξη…… συναντούσαμε κατοίκους του χωριού με όπλα χατζάρια κ.λ.π, μερικοί ήταν ντυμένοι με παραδοσιακές φορεσιές και χορευτικά με μικρά και μεγαλύτερα παιδιά ντυμένα και αυτά στο κλίμα της ημέρας.
Όπως θα δείτε και στην φωτογραφία, ιδίως ένας κύριος είναι σαν να….βγήκε από εκείνη την εποχή, σαν να ξαναγεννήθηκε για να μας θυμίσει πως ήταν οι Μανιάτες…τότες.
Πήγα κοντά τους και αφού τους εξήγησα γιατί ακριβώς θα ήθελα να τους φωτογραφίσω, με χαρά δέχτηκαν.
Ήταν συγκινητικό να βλέπεις μικρά παιδάκια να είναι ντυμένα με παραδοσιακές στολές και να χορεύουν τόσο όμορφα και όλο τον κόσμο να είναι χαρούμενος και συγκινημένος συγχρόνως.
Στο τέλος δύο κοριτσάκια δίνανε σε όλον τον κόσμο που παραβρέθηκαν εκεί καθώς και στους φαντάρους μας γλυκά…δίπλες.
Μακάρι να σταματήσουν οι πόλεμοι σε όλοι την γη, μακάρι να μην ζήσουμε ξανά τέτοιες στιγμές.
Ο κάθε άνθρωπος παντού στη γη, αξίζει μόνο αγάπη και σεβασμό.
