«ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΔΙΩΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΡΕΙΜΕΝΙΩΝ (ΒΛΑΧΩΝ)
«Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΩΣ ΦΩΤΟΝΟΗ»
Βιβή Μήτρου, Φιλόλογος -Συγγραφεύς
Η ελληνική γλώσσα είναι η ανώτερη μορφή γλώσσας που έχει επινοήσει το ανθρώπινο πνεύμα. Το συμπέρασμα αυτό δεν είναι αυθαίρετο, αλλά έχει ως βασικό έρεισμά του κριτήρια αντικειμενικά που αφορούν στην αξιολόγηση μιας γλώσσας. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η ελληνική γλώσσα λόγω των μοναδικών και θαυμαστών ιδιοτήτων της αποτελεί υπέρτατη αξία και άριστο μέσο ανέλιξης του ανθρώπινου πνεύματος.
Η ελληνική γλώσσα στην διαχρονικότητα της είναι η μόνη γλώσσα η οποία θεωρείται εννοιολογική (< λόγος ἐν τῷ νῷ) και νοηματική (< νοῦς\νοέω-ῶ). Εννοιολογική και νοηματική θεωρείται η γλώσσα στην οποία το «σημαῖνον» δηλαδή αυτό που η λέξη – ο λεκτικός τύπος και το «σημαινόμενον» δηλαδή αυτό που η λέξη εκφράζει (ιδέα, κατάσταση, πράγμα) έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Αυτό σημαίνει ότι στην ελληνική γλώσσα υπάρχει αιτιώδης σχέση μεταξύ λέξεως (σημαίνοντος) και οριζόμενου πράγματος (σημαινομένου) , δηλαδή η ίδια η λέξη δηλοί την σημασία της. Αντίθετα , στις σημειολογικές γλώσσες οι λέξεις είναι συμβατικές και αυθαιρέτως έχει οριστεί ότι το σημαινόμενον έτσι έχει συμφωνηθεί να ονομάζεται.
Η ελληνική γλώσσα είναι ενέργεια (< ἐν τῷ ἔργῳ), βρίσκεται σε αέναη , διαρκή, δημιουργική κίνηση καθώς παράγει, δημιουργεί, γεννά. Είναι η μόνη γλώσσα που έχει αυτή την ιδιότητα γι’αυτό ήταν, είναι και θα είναι αυτή η οποία δημιούργησε την επιστήμη σε όλες της τις εκφάνσεις και εξακολουθεί να αποτελεί το θεμέλιο όλων των σύγχρονων επιστημών. Ευλόγως, επομένως, και δικαίως θεωρείται μητέρα των γλωσσών και διδάσκαλος της ανθρωπότητας.
Σύμφωνα με τον ‘’ Κρατύλο’’ του Πλάτωνος οι λέξεις αποδίδουν ορθά την ουσία του πράγματος και την λειτουργία του με στόχο την όσο δυνατόν ακριβέστερη απόδοση της αλήθειας των όντων. (Η διαφορά των φθόγγων δεν έχει σημασία, όπως προκύπτει από τον ‘’Κρατύλο’’. Αυτό αναφέρεται στις διαλεκτικές μεταβολές, καθώς η αρχαία ελληνική γλώσσα δηλαδή η ελληνική γλώσσα στην αρχαιότερη διάστασή της είχε διάφορες διαλεκτικές μορφές βάσει των διαλέκτων της. Οι πρόγονοι μας, ωστόσο , γνώριζαν τις διαλεκτικές ιδιομορφίες δηλαδή όλες τις αλλαγές μέσα στις μεταπτωτικές διαλεκτικές βαθμίδες. )
Ο Σωκράτης στον ‘’Κρατύλο’’ του Πλάτωνος διατυπώνει την άποψη ότι η αρχική σημασία των λέξεων συχνά αλλοιώνεται λόγω των αλλαγών που επισυμβαίνουν με την πάροδο του χρόνου και ότι η εξέταση παρωχημένων γλωσσικών τύπων και εγκαταλελλειμμένων λέξεων μπορεί να αποβεί σημαντικότατη και καθοριστική για την ανακάλυψη της πραγματικής σημασίας των σημερινών ονομάτων.
Παρωχημένοι γλωσσικοί τύποι και εγκαταλελλειμμένες λέξεις εντοπίζονται όχι μόνο στις διαλέκτους αλλά και στα ιδιώματα, τα οποία αποτελούν πολύτιμο κομμάτι της πολιτισμικής μας ταυτότητας και του πνευματικού γίγνεσθαι του λαού μας.
Οι ‘Ελληνες είναι αυτόχθονες με πρώτη ονομασία Πελασγοί ( < Πελασγός : υιός του Διός και της Νιόβης, αυτόχθων παππούς του Θεσσαλού), με δεύτερη ονομασία Γραικοί ( < Γραικός : υιός του Διός και της Πανδώρας, δισέγγονος του Πελασγού) και τελευταία ονομασία ‘Ελληνες (< Ἕλλην: υιός Δευκαλίωνος , υιού του Προμηθέως και της Κλυμένης, και της Πύρρας.)
Όλα τα ελληνικά φύλα προέρχονται από τους Πελασγούς και η γλώσσα διαμορφώθηκε από τους Πελασγούς αφού όλες οι διάλεκτοι είχαν πρότερη μορφή την Πελασγική.
Το γλωσσικό ιδίωμα των Ελλήνων Αρειμενίων (Βλάχων) είναι ένα γλωσσικό ιδίωμα της πανάρχαιας Ελληνικής Μητέρας Γλώσσας , της Μητρός των γλωσσών. Αποτελεί πρωτογενές αρχαιοελληνικό γλωσσικό ιδίωμα. Επομένως, η άποψη περἰ λατινοφωνίας και λατινοφωνησάντων Ελλήνων, όπως κάποιοι χαρακτηρίζουν τους Έλληνες Αρειμενίους ( Βλάχους) δεν ισχύει.
Αυτό θα τεκμηριώσω εν συνεχεία μέσω γλωσσολογικών και ετυμολογικών αναλύσεων. Θα ακολουθήσει γλωσσολογική- ετυμολογική ανάλυση σημαντικών εννοιών- λέξεων της αρχαίας Ελληνικής σε συσχετισμό με λέξεις του γλωσσικού ιδιώματος των Ελλήνων Αρειμενίων με στόχο να αποδειχθεί η ελληνογενής ετυμολόγησή τους.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι οι ονομαζόμενες ‘’ λατινογενείς γλώσσες’’ είναι ελληνογενείς δηλαδή διάλεκτοι της ελληνικής. Το ‘’ λατινικό’’ αλφάβητο, που σήμερα έχει γίνει παγκόσμιο κτήμα, είναι στην πραγματικότητα ελληνικό. Συγκεκριμένα , πρόκειται για το Χαλκιδικό αλφάβητο το οποίο οι Λατίνοι υιοθέτησαν από την αποικία της Κύμης των 8ο/7ο αιώνα π.Χ στην Ιταλία. Αλλά και προγενέστερα, 60 χρόνια πριν τον Τρωικό πόλεμο, ο Εύανδρος από την Αρκαδία μαζί με την μητέρα του Νικοστράτη ίδρυσε την πόλη Παλλάντιον και ήταν οικιστής του Παλατίνου λόφου στην αρχαία Ρώμη, ονομασία που προήλθε από την περιοχή Παλλάδιον της Αρκαδίας, φέρνοντας μαζί του και το ελληνικό αλφάβητο. Σύμφωνα με τον Στράβωνα , η Ρώμη είναι Αρκαδική αποικία με οικιστή τον Εύανδρο.
Επιπροσθέτως 60 χρόνια μετά τον Τρωικό πόλεμο ο Αινείας, γιός του Αγχίση, ήρωας της Τροίας από το γένος των Δαρδάνων και συγγενής της βασιλικής οικογένειας της Τροίας , μετέβη μαζί με άλλους Τρώες στην Ιταλία και ίδρυσε το Λαβίνιο πολύ κοντά στη σημερινή Ρώμη. Ο μεγάλος λατίνος ποιητής Βιργίλιος ο οποίος έγραψε το μεγάλο ρωμαϊκό έπος ‘’Αἰνειάδα’’ αναφέρει ότι ο Αινείας ήταν Αρκάς στην καταγωγή (οι Αρκάδες ήταν Δωριείς όπως και οι Τρώες).
ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
1) Γλῶσσα< γνῶσσα (δωρική διάλεκτος, λ/ν) < γνῶ = κατέχω τη γνώση) γι-γνώ-σκω
Λαμβάνοντας υπ’όψιν ότι μέσα στην αρχαία Ελληνική γλώσσα συνέβαιναν συγκεκριμένες διαδικασίες κατά τις οποίες έχουμε εναλλαγή φωνηέντων ή συμφώνων ( μετάπτωση) στο θέμα της λέξης , οπότε δημιουργούνται διάφορες μεταπτωτικές βαθμίδες χωρίς να αλλοιώνεται η ουσία της, αλλά και εναλλαγή της σειράς των γραμμάτων (αντιμετάθεση), τότε το θέμα γνω – μετατρέπεται σε γνο- (>γί-γνο-μαι = γίνομαι , γεννιέμαι) με μετάπτωση και σε γον- ( > γονή = γέννηση, γονεύς, γυνή κτλ) με αντιμετάθεση.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι
α) η γλῶσσα /γνῶσσα αποτελεί φορέα γνώσεως
β) η γλῶσσα/γνῶσσα περιέχει τη γνώση και γεννά η ίδια τη γνώση. ( Αυτό αποτελεί χαρακτηριστικό και ιδιότητα μόνο της Ελληνικής γλώσσας).
Στο γλωσσικό ιδίωμα των Αρειμενίων το ρήμα ‘’ γιγνώσκω’’ είναι ‘’κουνόσκ’ου’’ ( κ->γ/ου->ω/ν-> ν = γνω) και στη λατινική γλώσσα ‘’cognosco’’< γιγνώσκω
2) Συλλογίζομαι < σὺν + λόγος / λέγω
Στο γλωσσικό ιδίωμα των Αρειμενίων το ‘’ ἐγώ συλλογίζομαι’’ είναι ‘’μι μηντουέστ’ου’’.
Μηντουέστ’ου< θέμα μηντ-+- εστ/-εσκ = ἀσκῶ.
Θέμα : μηντ < μηδ –( μήδομαι =κατέχω σε βάθος τη γνώση >Προμηθεὺς, Ἐπιμηθεὺς)
(τ/δ/θ), > μῆτις=γνώση -> Μῆτις , η μήτηρ της θεάς Αθηνάς, η συμπαντική γνώση –σοφία.
Επίσης, στο ιδίωμα των Αρειμενίων μήντι = νους, μυαλό και μηντουέρι = σκέψη
Στην λατινική γλώσσα : mens (mentis) = νους < μήδομαι , μῆτις.
3) Η ελληνική γλώσσα είναι ΕΜΨΥΧΟΣ ( ἐν = μέσα + ψυχή ) διότι γεννά διαρκώς και θέτει σε κίνηση τον νου και την ψυχή του ανθρώπου.
Στο γλωσσικό ιδίωμα των Αρειμενίων, ψυχή = ίνεμα < ἄνω + εἶμι =πορεύομαι.
Στη λατινική γλώσσα :animus = ψυχή.
4) ἄπ(π)α = υγρόν στοιχείον
ρίζα απ-< ακ-/αγ-/αχ-(> ἄχα = ὕδωρ, Ἀχαιοί, αἶγες =κύματα) (π/κ -> πῇ = κῇ=πῶς) > aqua (ιταλικά)
ἄπ(π)α > ὀπός = υγρό , χυμός > ὀπώραΣτο γλωσσικό ιδίωμα των Αρειμενίων, πουόμ’ου = οπωρικό δέντρο > pomum (λατινικά)
5) Στην αρχαία ελληνική το υγρό στοιχείο δηλώνεται και με τη ρίζα πελ-/περ-/ πορ-.
Ρίζα: πελ-> Πλειάδες (με αντιμετάθεση) καθώς οι Πλειάδες ‘΄πέλονται’’= περιστρέφονται και πλέουν.
Επίσης , Πλειάδες -> Πελειάδες ( ιέρειες της Μεγάλης Μητέρας Θεάς του Διός στη Δωδώνη/Δωδωναῖος Ζεύς –Νάιος Ζεύς ( < νάω = ῥέω)).
Πλειάδες :νύμφες , θυγατέρες της Πλειόνης , θυγατρός του Ωκεανού και της Τηθύος. Η Πλειόνη είναι η μητέρα των βροχών.
Στο γλωσσικό ιδίωμα των Αρειμενίων , Πλόι = μητέρα των βροχών < Πλειόνη-Πληιόνη.
6) Ανάλυση του τοπωνυμίου ‘’Σούλι’’
α) Σούλι < Ὁρῶ ( =βλέπω , παρατηρώ ) < Fορ –( σ > F > δασεία)
( η δίφθογγος ‘’ ου’’ είναι διαλεκτική προφορά του ‘’ ο’’ και του ‘’ ω’’)
Επομένως , το Σούλι είναι τόπος ορατός , έχων εποπτεία, υψηλός –ύψωμα.
Ὁρῶ > οὖρος = φρουρός
Από τη ρίζα ορ-( < Fορ-) προκύπτουν τα ρήματα ὁρμάω-ῶ / ὄρνυμι /ὀρούω τα οποία δηλώνουν την εξόρμηση , την ορμή και σε επίπεδο φυσικής σωματικής κίνησης και σε επίπεδο ψυχικής δυνάμεως και σθένους.
Επομένως , το Σούλι είναι τόπος ανορθούμενος , οχυρός , φρούριο και οι Σουλιώτες έχοντας εποπτεία του μέρους επεδείκνυαν σωματική και ψυχική ορμή για την υπεράσπισή τους.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το Σούλι ως λεκτικός τύπος και τοπωνύμιο έχει ελληνογενή ετυμολόγηση και σε καμία περίπτωση ετυμολόγηση από άλλη γλώσσα. Η έννοια του συγκεκριμένου τοπωνυμίου με τη σημασία του ‘’ φρουρίου’΄ και του ‘’ οχυρού ‘’ προκύπτει μόνο βάσει ελληνογενούς ετυμολογήσεως.
Β) Σούλι < ρίζα σολ- (με αιολικό ‘’ο’’) > (ὅλος-οὗλος)
<ρίζα συλ- ( με αρκαδικό ‘’υ’’ )/ (Κύμη –Κούμα)
< ρίζα σαλ-( με δωρικό ‘’α’’)/ σαλάνα-σελάνα-σελένη-σελήνη)
Ρίζα σελ-> σερ-(λ/ρ)> Σελλοπία -Ἑλλοπία (= η ευρύτερη περιοχή της Δωδώνης, Σελλοί-Ἑλλοί ( =οι κάτοικοι της περιοχής αυτής και οι ιερείς της Μεγάλης Μητέρας Θεάς και του Δωδωναίου Διός στο αρχαιότερο μαντείο της Δωδώνης η λειτουργία του οποίου και η λατρεία των Θεών εκεί είναι προκατακλυσμιαία , πριν τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος. Με το Δευκαλίωνα συνεχίστηκε η λειτουργεία του μαντείου μετά τον κατακλυσμό.)
/ Σερ -> Σείριος ( ε/ει ) .
«Ζεῦ ἄνα , Δωδωναῖε Πελασγικέ, τηλόθι ναίων Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου, ἀμφί δέ Σελλοί σοι ναίουσι ὑποφῆται ἀνυπτόποδες χαμαιεῦναι»
(Ιλιάδα, Π 233-236) ( Επίκληση Αχιλλέως στο Δωδωναίο Δία)
Απόδοση στη νέα Ελληνική :
«Ζευ/Δία της Δωδώνης , άνακτα ( πρωτοκύβερνε) , πελασγικέ, που κατοικώντας μακριά διαφεντεύεις την παγερή Δωδώνη και γύρω σου κατοικούν οι Σελλοί, οι δικοί σου προφήτες οι οποίοι δεν νίπτουν τους πόδας αυτών και κοιμούνται κάτω (χάμω) »
( Οι Σελλοί , προφήτες του Δωδωναίου Διός και της Μεγάλης Μητέρας Θεάς , δεν έπλεναν τα πόδια τους και κοιμούνταν κάτω για να έρχονται σε άμεση επαφή με τη Μητέρα Γαία.)
Ρίζα Σολ-> Σορ – (λ /ρ δωρικό )
Όλες οι παραπάνω ρίζες, σολ-, σορ-, συλ-, σαλ-, σελ-, σερ- είναι δηλωτικές του ηλιακού φωτός. Επομένως, το Σούλι δηλώνει περιοχή ορεινή, υψηλή και κατ’επέκταση κοντά στον Ήλιο.
Στο γλωσσικό ιδίωμα των Αρειμενίων, σόρι = Ήλιος.
7) ἔπω (=ομιλώ με μέτρο , ρυθμό,αρμονία) < σέπω Fεπω > ἔπος = έμμετρος λόγος
Στο ιδίωμα των Αρειμενίων , σπούν’ου = λέγω, μαρτυρώ, διηγούμαι, αποκαλύπτω.
8) Ἀρειμένιος <ἀρείων < ἄρειος < Ἄρης ( =ο αφιερωμένος στο θεό Άρη , άρα ικανότατος , γενναιότατος , ενάρετος ) +μένος = ψυχή
Από τα ανωτέρω στο σύνολό τους τεκμαίρεται η πελασγική ομογλωσσία και η ελληνογενής ετυμολόγηση. Το πανάρχαιο γλωσσικό ιδίωμα των Αρειμενίων έχει τις ρίζες του στην πανάρχαια Ελληνική Μητέρα Γλώσσα.
Το θεμέλιο της ελληνικής διανόησης, φιλοσοφίας και ψυχής είναι η Ελληνική γλώσσα, την οποία οφείλουμε να αναδεικνύουμε και να διαφυλάττουμε.
photo by EPIRUS TV NEWS,
