Αυτοί!
Αυτοί φταίνε, αυτοί που σε αγαπούν και έπειτα σε κατηγορούν γιατί τους αγάπησες τόσο πολύ.
Δημιουργούν φανταστικές ιστορίες που ούτε με μεγεθυντικό φακό δεν μπορείς να διαβάσεις τα λόγια τους.
Εμείς!
Εμείς φταίμε που κρατιόμαστε σαν σπασμένες μαριονέτες από τα ψεύτικα χέρια τους, τα ψεύτικα λόγια, ατενίζουμε το μέλλον μέσα από τα δικά τους θέλω.
Αν θέλουν αυτοί το κάτι τι, συμφωνούμε και εμείς.
Είμαστε δούλοι των άλλων αλλά και των ίδιων των εαυτών μας.
Βρέχει προσβολές μα δεν αντιστεκόμαστε κρατάμε ομπρέλα και περπατάμε στη βροχή φοβούμενες μη βραχεί το ακριβό μποτάκι μας.
Καμιά ομπρέλα δεν μας προστάτεψε ποτέ, από τις βροχές, τις αστραπές, τις βροντές, τις καταιγίδες.
Η πρώτη που χαλάει είναι αυτή. Τσακίζεται σπάνε τα σύρματα της και μένει ένα νάϊλον κουρέλι πεσμένο πάνω από το κεφάλι μας.
Επιλογή μας είναι αν θα πατήσουμε στη λάσπη και θα συνεχίσουμε με την βροχή να χτυπά
το πρόσωπό μας χωρίς φόβο, χωρίς ανασφάλεια.
Ναι η βροχή αυτή που καθαρίζει την ψυχή μας, την παρουσία μας, το βλέμμα μας.
Να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και να φωνάξουμε βρέξε ζωή, βρέξε ουρανέ!!
Στα βήματα μου θα σταθώ στα πόδια μου φουσκάλες μα όρθια θα σε νικώ.
Θα ξεκλειδώσουμε τη ζωή σιγά-σιγά και έπειτα αν τα κλειδιά χαθούν οι πόρτες, είναι ανοιχτές, φοβούνται το πέρασμά μας.
Κάθε άνοιγμα και ένα ρίσκο, κάθε ρίσκο και μία νίκη.
Ίσως και μια ήττα .
Τι σημασία έχει;
Αρκεί να μην σταματήσουμε μπροστά στα εμπόδια.
Το παιχνίδι παίζεται με την μοίρα να παλεύει να πάρει θέση.
Μην της το επιτρέψετε.
Μην πείτε ποτέ “ήταν της μοίρας μου”
Ορίζω τη μοίρα μου με τις επιλογές μου!
Αφήστε λοιπόν τα κουρέλια πίσω σας και φροντίστε το μέσα σας.
Κοιτάξτε στα μάτια τον εαυτό σας κανέναν άλλον, το θάρρος μόνο από το δικό μας βλέμμα θα το πάρουμε.
Στον εαυτό μας να μιλάμε.
Να τα λέμε όλα.
Μια εξομολόγηση από τα βάθη της ψυχής μας.
Καθαρές εξαγνισμένες.
Πιάνουμε την κουβέντα από την αρχή.
Οι μεγαλύτεροι θάνατοι μέσα μας είναι από εμάς.
Από αυτά που αρνούμαστε να δούμε.
Και έπειτα φταίει η ομπρέλα.
Παρελθόν και παρόν αλληλένδετα για το μέλλον.
Γυναίκες φοβισμένες, εξαντλημένες από τα σβησμένα τσιγάρα στο κορμί τους.
Αυτοί φταίνε.
Αυτοί γιατί τους κάναμε δικτάτορες της ύπαρξής μας.
Εμείς φταίμε γιατί αφεθήκαμε στη δική τους τυραννία.
Βάλτε εσείς την ημερομηνία λήξης στο λασπωμένο δρόμο από χαλάζι.
Θα κάνουμε τα ομορφότερα ταξίδια!!
Αρκεί να αγαπηθούμε.
Από εμάς!!
Αρκεί να αποκτήσουμε προσωπικότητα.
Δίχως αυτήν σκοτάδι.
photo StockSnap / https://pixabay.com
