Μην μιλάς όταν χτυπάει το τηλέφωνο
ενοχλητικά
Μην ταΐζεις τον νού σου
με φθηνές αναμνήσεις
σε ακίνητα πορτρέτα…
Χάσε και μια ευκαιρία
η ομορφιά με την δυστυχία
ματαιοπονούν να βρουν διέξοδα στον
πλατωνικό τους έρωτα.
Μην εμποδίζεις τα παιδιά
που παίζουν και τρέχουν
στην μεγάλη πλατεία
Τί θα καταλάβεις εάν πάλι
επιμείνεις στις δικές σου εμμονές;
Θα χάσεις τον ήλιο
Θα αναπολείς μελαγχολικά
το φεγγάρι
και θα γράφεις ποιήματα
στα αστέρια
Σαν πολύ ψηλά δεν κοίταξες σήμερα;…
Σαν ψηλά δεν υψώνεις την φωνή σου ;..
Άν ποτέ δεν ξημερώσει ποιός θα εξημερώσει
τις παλίρροιες του θυμού σου;…
Με ποιόν πάλι καυγάδισες
Μα τί ρωτάω;..
Ξέρω , το ξέρω με την αχώνευτη…σιωπή σου!.
(το παρόν ποίημα απέσπασε διεθνές ποιητικό βραβείο από την Αμερικανική ομάδα ποίησης του facebook PASSION OF POETRY)
photo Grey85 / https://pixabay.com

















































