Βρέχει πάλι στο όνειρο. Είμαι ο παραλήπτης των χιλιάδων χαμένων επιστολών της Έμιλυ και δεν ζω στο Άμερστ αλλά στη Νίκαια θρηνώντας τους δικούς μου νεκρούς.
Έχω ταξινομήσει οκτώ χιλιάδες εννιακόσιες πενήντα επιστολές με αυστηρή χρονολογική σειρά. Τις αρωματίζω με λεβάντα και τις τοποθετώ σε ερμάρια λευκά σαν ολάνθιστους κρίνους.
Επί 24 χρόνια, 6 μήνες και 15 μέρες σάς τις διαβάζω χαμηλόφωνα πίσω από την πόρτα. Κάθε μέρα σας διαβάζω και μία. Τη βροχή δεν τη βλέπω ποτέ.
Την ακούω μόνο και τη νιώθω.
Με ποτίζει όπως ποτίζει τους ασφόδελους του κήπου. Τους ασφόδελους και τους κατιφέδες.
(Παρεμπιπτόντως, και εγώ, την κηδεία του πατέρα μου την παρακολούθησα από μια ρωγμή του πατρικού μου).
Σήμερα διάβασα την τελευταία της επιστολή και πλέον ξέρω.
Είμαι οι χαμένες επιστολές της Έμιλυ Ντίκινσον.
Είμαι το ατελείωτο εργόχειρο.
Ναι.
Είμαι η βροχή των οκτώ χιλιάδων εννιακοσίων πενήντα ημερών.
(Από τη συλλογή 40 εμπύρετα όνειρα)
photo pexels / https://pixabay.com