από τον Στέλιο Κοσμετάτο
Στην Αραβική Θάλασσα, ένα πλοίο προχωρούσε χωρίς σαφή προορισμό, σαν πλωτο φέρετρο. Επάνω του υπήρχαν 740 μικρά παιδιά. Ορφανά. Εξαντλημένα. Επιζώντες από στρατόπεδα εργασίας.
Είχαν καταφέρει να διασχίσουν το Ιράν, αλλά όταν έφτασαν στον ωκεανό ανακάλυψαν μια βάναυση αλήθεια: κανείς δεν τους ήθελε.
Από λιμάνι σε λιμάνι, κατά μήκος της Ινδίας, η Βρετανική Αυτοκρατορία τους έκλεισε τις πόρτες :
«Δεν είναι δική μας ευθύνη».
«Συνέχισε τον δρόμο σου».
Το φαγητό τελείωσε.
Φάρμακα δεν υπήρχαν.
Η ελπίδα είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνη.
Η είδηση έφτασε σε ένα μικρό παλάτι στο Γκουτζαράτ. Εκεί κυβερνούσε ο Jam Sahib Digvijayji, Μαχαραγιάς. Δεν είχε μεγάλη δύναμη. Δεν είχε δικό του στρατό. Δεν έλεγχε τα λιμάνια. Και, πάνω απ’ όλα, δεν είχε καμία υποχρέωση να δράσει.
Οι σύμβουλοί του τού εξήγησαν την κατάσταση.
740 παιδιά ήταν παγιδευμένα στη θάλασσα.
Ο μαχαραγιάς απάντησε ήρεμα:
— Πόσα παιδιά;
— Επτακόσια σαράντα.
«Οι Βρετανοί ελέγχουν τα λιμάνια μου, αλλά δεν ελέγχουν τη συνείδησή μου.
Αφήστε τους να δέσουν στο Nawanagar».
-«Είναι ευπρόσδεκτοι εδώ».
Τον Αύγουστο του 1942, το πλοίο έφτασε στο λιμάνι. Τα παιδιά κατέβηκαν ένα προς ένα, τόσο αδύναμα…. Είχαν μάθει να μην περιμένουν τίποτα. Ο μαχαραγιάς ήταν εκεί, τους είπε:
«Δεν είστε πλέον ορφανά. Τώρα είστε δικά μου παιδιά. Είμαι ο πατέρας σας».
Δεν έχτισε στρατόπεδο προσφύγων. Έχτισε ένα σπίτι. Στο Μπαλατσάντι, έστησε μια «μικρή Πολωνία» σε ινδικό έδαφος. Πολωνοί δάσκαλοι. Μαθήματα. Κήποι. Τραγούδια. Ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο κάτω από τον τροπικό ουρανό.
«Ο πόνος προσπαθεί να τους σβήσει», είπε. Αλλά η γλώσσα, ο πολιτισμός και η αξιοπρέπειά τους είναι ιερά. Για τέσσερα χρόνια, καθώς ο κόσμος καταστρεφόταν, αυτά τα παιδιά ζούσαν όχι ως πρόσφυγες, αλλά ως οικογένεια.
Ο μαχαταγιάς τα επισκεπτόταν, θυμόταν τα ονόματά τους, γιόρταζε γενέθλια και παρηγορούσε όσους ακόμα θρηνούσαν τους γονείς τους. Όλα χρηματοδοτούνταν από την προσωπική του περιουσία.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, αυτά τα παιδιά έγιναν γιατροί, δάσκαλοι, γονείς. Σήμερα στην Πολωνία, πολλές πλατείες και σχολεία ονομάζονται Jam Sahib Digvijayji.
Αλλά η πραγματική του κληρονομιά δεν βρίσκεται στα μνημεία. Είναι σε 740 ζωές. Όταν ο κόσμος έκλεισε όλες τις πόρτες, κοίταξε κάποια παιδιά χαμένα στη θάλασσα και είπε:
«Τώρα είναι δικά μου παιδιά».
από Stelios Kosmetatos
photo Greek Radio FL
