Όψη γυναίκας στη Σελήνη έχει ο άντρας, σου είπα. Στακάτο στο χιόνι: σταλακτίτες οι νότες· μελωδία ο πάγος· πλήκτρα –όργανα χωλά· αναλόγιο από νιφάδες. Χειμώνα έλιωσες. Γυναίκα μας γεννά κι από γυναίκα αναγεννιόμαστε. ...
Χριστίνα Παναγιώτα Γραμματικοπούλου
Μ Ι Α Π Α Ν Ι Σ Χ Υ Ρ Η Γ Υ Ν Α Ι Κ Α
Αντάξια του ονόματός σου στάθηκες. Πιστή στο λόγο που είχες κάποτε στον εαυτό σου δώσει. Για σένα. Όχι για εκείνους. Είσαι καλύτερος άνθρωπος. Από την ποιητική συλλογή PERSONA GRAMMA (2017) photo...
Π Α Ρ Α Κ Μ Η
Ίσως μια μέρα βγεις από το τέλμα που ο ίδιος δημιούργησες, όπου μονάχος σου επέλεξες και κλείστηκες. Από τις ατραπούς που εσύ δογμάτισες. Από επιπολαιότητα; Από απροσεξία; Από ανωριμότητα; Άνευ ουσίας πια τα αίτια. Ξεφτισμένη η αίγλη σου. Μάταιο να εμμένεις. Μην...
Π Ε Ν Τ Η Κ Ο Σ Τ Η
Την είδες στο καλάθι, κουλουριασμένη σαν έμβρυο, να την σπρώχνει ο Δήμιος στα κύματα απάνω. Κρυφά, πίσω από την πλάτη σου, της βάλανε φωτιά. Λίγο πριν φλεχθεί η σάρκα της κι αρχίσει να ουρλιάζει, όρμησες στα νερά και με το σώμα σου καταπλάκωσες τις φλόγες· «Τίποτα!»,...
ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ
Σπαρταράνε τα άρματα κάτω από τα πέλματα. Των παιδιών τα βλέμματα το στομάχι σημαδεύουν. Που να φανταζόμουν πως θα χώραγαν πενήντα πτώματα σε μια σκάφη απ’ τα Jumbo· και τα κοράκια πως θα βρισκόταν μια γυναίκα που θα έδινε τεσσεράμισι Ευρώ και θα τους χαλούσε το...
Δ Ι Κ Α Σ Τ Ι Κ Η Σ Υ Μ Π Α Ρ Α Σ Τ Α Σ Η
Δεν είχες δει τα μάτια πάνω σου. Το κακό που σού ‘λαχε δύσκολο να υπάρξει. Δεν αντιλήφθηκες πως πρόκληση ήσουν για κάποιους. Δε σ’ ένοιαξε τι πίστευαν οι άλλοι. Δε λογάριασες τα σύμβολα. Κοπανιόσουν. Τον εαυτό σου κλωτσώντας. Δε σε πέταξες στον τοίχο. Να σπάσεις. Όπως...
Ο γυρισμός της ξενιτεμένης
Καλοκαίρι. Τριγύρω μου ένας κόσμος νέος. Αμφιλεγόμενος. Ασυνήθιστος. Κι εγώ σίγουρη. Σταθερή. Γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ωσάν δεν υπήρξα ποτέ πρωτύτερα. Οι φίλοι στο πλευρό μου. Παρά την απόσταση ανάμεσό μας. Η σεβαστή μου μητέρα. Ο μαύρος πατέρας μου. Καταρρακωμένος....
Έργα της:
1. Persona Gramma, Βακχικόν ποίηση/Ελληνική ποίηση, Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα, Μάιος 2017.
2. Η σεληνιακή όψη του άντρα, Βακχικόν πεζά/Ελληνική λογοτεχνία, Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα, Νοέμβριος 2018.
Κάποιες μεταφράσεις της από τα γερμανικά στα ελληνικά:
1. Τόμας Μπέρνχαρντ, Άπαντα τα Ποιήματα, Εκδόσεις Βακχικόν. Αθήνα, Νοέμβριος 2019.
2. Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν, Άπαντα τα Ποιήματα, Εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα, Ιούνιος 2020.
Χριστίνα Παναγιώτα Γραμματικοπούλου
Π Α Ν Σ Ε Λ Η Ν Ο Σ
Όψη γυναίκας στη Σελήνη έχει ο άντρας, σου είπα. Στακάτο στο χιόνι: σταλακτίτες οι νότες· μελωδία ο πάγος· πλήκτρα –όργανα χωλά· αναλόγιο από νιφάδες. Χειμώνα έλιωσες. Γυναίκα μας γεννά κι από γυναίκα αναγεννιόμαστε. ...
Μ Ι Α Π Α Ν Ι Σ Χ Υ Ρ Η Γ Υ Ν Α Ι Κ Α
Αντάξια του ονόματός σου στάθηκες. Πιστή στο λόγο που είχες κάποτε στον εαυτό σου δώσει. Για σένα. Όχι για εκείνους. Είσαι καλύτερος άνθρωπος. Από την ποιητική συλλογή PERSONA GRAMMA (2017) photo...
Π Α Ρ Α Κ Μ Η
Ίσως μια μέρα βγεις από το τέλμα που ο ίδιος δημιούργησες, όπου μονάχος σου επέλεξες και κλείστηκες. Από τις ατραπούς που εσύ δογμάτισες. Από επιπολαιότητα; Από απροσεξία; Από ανωριμότητα; Άνευ ουσίας πια τα αίτια. Ξεφτισμένη η αίγλη σου. Μάταιο να εμμένεις. Μην...
Π Ε Ν Τ Η Κ Ο Σ Τ Η
Την είδες στο καλάθι, κουλουριασμένη σαν έμβρυο, να την σπρώχνει ο Δήμιος στα κύματα απάνω. Κρυφά, πίσω από την πλάτη σου, της βάλανε φωτιά. Λίγο πριν φλεχθεί η σάρκα της κι αρχίσει να ουρλιάζει, όρμησες στα νερά και με το σώμα σου καταπλάκωσες τις φλόγες· «Τίποτα!»,...
ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ
Σπαρταράνε τα άρματα κάτω από τα πέλματα. Των παιδιών τα βλέμματα το στομάχι σημαδεύουν. Που να φανταζόμουν πως θα χώραγαν πενήντα πτώματα σε μια σκάφη απ’ τα Jumbo· και τα κοράκια πως θα βρισκόταν μια γυναίκα που θα έδινε τεσσεράμισι Ευρώ και θα τους χαλούσε το...
Δ Ι Κ Α Σ Τ Ι Κ Η Σ Υ Μ Π Α Ρ Α Σ Τ Α Σ Η
Δεν είχες δει τα μάτια πάνω σου. Το κακό που σού ‘λαχε δύσκολο να υπάρξει. Δεν αντιλήφθηκες πως πρόκληση ήσουν για κάποιους. Δε σ’ ένοιαξε τι πίστευαν οι άλλοι. Δε λογάριασες τα σύμβολα. Κοπανιόσουν. Τον εαυτό σου κλωτσώντας. Δε σε πέταξες στον τοίχο. Να σπάσεις. Όπως...
Ο γυρισμός της ξενιτεμένης
Καλοκαίρι. Τριγύρω μου ένας κόσμος νέος. Αμφιλεγόμενος. Ασυνήθιστος. Κι εγώ σίγουρη. Σταθερή. Γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ωσάν δεν υπήρξα ποτέ πρωτύτερα. Οι φίλοι στο πλευρό μου. Παρά την απόσταση ανάμεσό μας. Η σεβαστή μου μητέρα. Ο μαύρος πατέρας μου. Καταρρακωμένος....








