Τις καλοκαιρινές νύχτες, αυτή την πετρωμένη ώρα μεταξύ ζωής και άσπιλου θανάτου, απλώνω τις φτερούγες μου πάνω από τις χρυσές μνήμες. Πληγώνονται τα, άλλοτε, νεανικά δάχτυλα στο χοντρό γκρίζο γαρμπίλι καθώς διασχίζω άχαρα τις σιδηροτροχιές με λαστιχένιες...
Πασχάλης Κατσίκας
ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΜΠΙΡΓΚΕΝΑΟΥ
στους Ελληνοεβραίους του Άουσβιτς Τριακόσιοι φύγαμε τυλιγμένοι στο μπαμπάκιαπό τη χώρα με τον παντοτινό ήλιο— μήπως κι εδώ ταιριάξαμε ποτέ;Διακόσιοι ενενήντα εννέα ενήλικες κι ένας εγώ, ο ΛεωνίδαςΏσπου να φτάσουμε στη χώρα της σβάστικαςενηλικιώθηκα Αγόραζε θάνατο ο...
ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΩΜΕΓΑ
Σε δευτερόλεπτα μαυρίζουν τα πάνταπερνώ στην ανυπαρξίαΌτι κι αν φορέσωπάνω μου δεν στέκεταιΡούχα, δέρμα, κόκκαλαόλα μια μάζα αναμνήσειςΜόνο η αγάπη μου για σένα με ξαναντύνειεπανεκκινώ σε κάθε ηλεκτροσόκ Φθίνουν τα χρόνια καθώς περπατάςΠας κι έρχεσαι στην κούνια...
ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ
Νέα χαρίζεις οπτικήΕίσαι μικρόΜα ολοκληρωμένο σύμπανΗ αξία σου εκφράζει τη ζωή μουΜιλάς ενίοτε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνωΜ' όλες τις λέξεις ρυθμικά οργανωμένεςΣε μια διάλεκτο τόσο φορτισμένηΈνα ακανόνιστο δημιουργείς μοντέλοΠου στην ψυχή μου αντηχείΕξίσου όμορφα...
Ουράνια Βοσκή
Τις καλοκαιρινές νύχτες, αυτή την πετρωμένη ώρα μεταξύ ζωής και άσπιλου θανάτου, απλώνω τις φτερούγες μου πάνω από τις χρυσές μνήμες. Πληγώνονται τα, άλλοτε, νεανικά δάχτυλα στο χοντρό γκρίζο γαρμπίλι καθώς διασχίζω άχαρα τις σιδηροτροχιές με λαστιχιένες...


Πασχάλης Κατσίκας

ΟΥΡΑΝΙΑ ΒΟΣΚΗ
Τις καλοκαιρινές νύχτες, αυτή την πετρωμένη ώρα μεταξύ ζωής και άσπιλου θανάτου, απλώνω τις φτερούγες μου πάνω από τις χρυσές μνήμες. Πληγώνονται τα, άλλοτε, νεανικά δάχτυλα στο χοντρό γκρίζο γαρμπίλι καθώς διασχίζω άχαρα τις σιδηροτροχιές με λαστιχένιες...

ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΜΠΙΡΓΚΕΝΑΟΥ
στους Ελληνοεβραίους του Άουσβιτς Τριακόσιοι φύγαμε τυλιγμένοι στο μπαμπάκιαπό τη χώρα με τον παντοτινό ήλιο— μήπως κι εδώ ταιριάξαμε ποτέ;Διακόσιοι ενενήντα εννέα ενήλικες κι ένας εγώ, ο ΛεωνίδαςΏσπου να φτάσουμε στη χώρα της σβάστικαςενηλικιώθηκα Αγόραζε θάνατο ο...

ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟ ΩΜΕΓΑ
Σε δευτερόλεπτα μαυρίζουν τα πάνταπερνώ στην ανυπαρξίαΌτι κι αν φορέσωπάνω μου δεν στέκεταιΡούχα, δέρμα, κόκκαλαόλα μια μάζα αναμνήσειςΜόνο η αγάπη μου για σένα με ξαναντύνειεπανεκκινώ σε κάθε ηλεκτροσόκ Φθίνουν τα χρόνια καθώς περπατάςΠας κι έρχεσαι στην κούνια...

ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ
Νέα χαρίζεις οπτικήΕίσαι μικρόΜα ολοκληρωμένο σύμπανΗ αξία σου εκφράζει τη ζωή μουΜιλάς ενίοτε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνωΜ' όλες τις λέξεις ρυθμικά οργανωμένεςΣε μια διάλεκτο τόσο φορτισμένηΈνα ακανόνιστο δημιουργείς μοντέλοΠου στην ψυχή μου αντηχείΕξίσου όμορφα...

Ουράνια Βοσκή
Τις καλοκαιρινές νύχτες, αυτή την πετρωμένη ώρα μεταξύ ζωής και άσπιλου θανάτου, απλώνω τις φτερούγες μου πάνω από τις χρυσές μνήμες. Πληγώνονται τα, άλλοτε, νεανικά δάχτυλα στο χοντρό γκρίζο γαρμπίλι καθώς διασχίζω άχαρα τις σιδηροτροχιές με λαστιχιένες...