Ήθελα να γινόμουνα πολιτικός μεγάλος και να στηνόμουν στη βουλή παλουκωμένος πάλος.   Να είχα δυό ακίνητα με κυκλική βεράντα και ως στο τέλος της χρονιάς να γίνονταν σαράντα.   Να γίνει ο λογαριασμός τα ψίχουλα που έχω τριπλάσιος με τα Ευρά ώσπου να μην...

Είμαστε εμείς του Ήλιου τα παιδιά και της βροχής, απόμακροι, με γέλιο απ’ του Δία της προσευχής. Με έναν περίπατο στα αστέρια μοιάζει η μέρα το πρωί, και στη γιορτή της Περσεφόνης να γιορτάζουμε μαζί.   Να περάσουμε στο χρόνο, στου ονείρου τα καλά με την γεύση των...

Ξεχνάς το πέρασμα στο Φως  και σαν θλιμένος αδελφός  σε μια γωνιά θυμάσαι,  εκεί που πρόφτασες να δείς  τον Ήλιο που θα ξαναδείς  στον ύπνο που κοιμάσαι.    Δεν λές τ’ αγέρι αν μπορεί  αργά να σε παρηγορεί  και να σε προστατεύει, την ώρα που εσύ γελάς  και τον εχθρό...

Το βλέμμα μου στον Ήλιο,  τί κι άν τον έκρυψε η βροχή,  τί κι άν κρυφοκυτούσαν  τ αστέρια όλη μέρα!  Σκιά δεν έμεινε θαρρώ ,  κι ό αγέρας δεν λυπάται.  Και γώ στην πέτρα  την δαρμένη από το κύμα,  μέρα και νύχτα αναμετρώ  τα όνειρά μου,  που στέκονται αγνάντι  από την...

Έχω μέσα μου φωτιά που καίει μέρα νύχτα και τινάζει το κορμί μου. Σε κάθε έκρηξή της κι ένας καινούριος Ναός.... Είναι η φωτιά σαν τη θάλασσα και τα άγρια βουνά.   Μιά θάλασσα φουρτουνιασμένη που τα κύματά της  με χτυπούνε αλύπητα και οι φλόγες της με βουλιάζουν.......

Ήθελα νά ΄μαι Πακιστανάκι σε Ελληνικό νησί. Με μια βαρκούλα δίχως πανάκι να με έσωνες εσύ... Να έβγαινα έξω με το λουστρίνι και το ακριβό I phone ... Και να γελούσα με την βλακεία στη χώρα των σοφών....   Νά ’χα μηνιάτικο πεντακοσάρι , ωραίο σπίτι και φαϊ.. και να μη...

Πως τον ορίζεις τον πολύ και τον μεγάλο πόνοχρόνο απέριττο και ότι άλλο πείς  σου αφιερώνω,κάποια εξήγηση στα άυλα πάθη του ουρανού μουκαι του απέραντου της τύχης του κενού μου.     Δεν πήρα λόγια να τα πλέξω έτσι ξαφνικάγια να τ'ακούς και να γεμίζεις άδειες...

Σαν μια κραυγή απ’ τον κάτω κόσμοακούστηκε το κλάμα του μωρού,από το κρύο καταφύγιο του τρόμουκαι το απαίσιο απάγκιο του καιρού. Τί ήρθες να κάνεις τέτοια ώρα  δεν μας λες !δεν άκουσες τί γίνεται εδώ πέρα;Ο χαλασμός δεν έχει τέρμα ούτε λεπτόκοίτα τί γίνεται στη γη και...

Πάμε εκεί που κατοικούν τα όνειρα τίς νύχτες εκεί που πάντα τραγουδούν με ένα λυγμό οι λύπες. Που θα ανεβαίνεις το βουνό χωρίς να τ' αγναντεύεις τα σύνεφα θα ξεπερνάς και στα μισά θα κλέβεις. Κι έχει ο καιρός να ξαναβγεί η πίκρα στο περβάζι κι απ' τ' ουρανού τα σωθικά...

Αιώνες και ατέλειωτα της γης τα παρακάλια στην άκρη της παλιάς ευχής κρεμιέσαι και λυγάς, με ένα πικρό χαμόγελο στης πλάνης τα ακρογιάλια και από της μάνας την ευχή βαθιά μοιρολογάς. Βγαίνεις για λίγο στη σιωπή και ξαναλές φοβάσαι λες και η σκέψη σε ξυπνά απ'το ονειρο...