“Μετά το Θεό μου, Εσύ!”
Σε τούτην την ευλογημένη γη,
πώς επιτρέψαμε
να εθιστούν τα μάτια
στην ασχήμια
και στο θάνατο;
Στην όρφνη
πώς κυρίαρχος να γίνει;
Μα, ήγγικεν η ώρα!
Να εξορίσουμε το σκοτάδι!
Πριν μας εκδικηθεί το φως!
Το δικό σου Απολλώνιο Φως!
Που ξεπηδά
μέσ’ απ’ τις στάχτες του
κι ασπαίρει!
Μετά το Θεό μου, Εσύ!
Κι εγώ μια μικρή,
ευγνωμονούσα,
ελληνίδα ψυχή!
Κόκκος, της αιώνιας ψυχής σου!
Τέτοια τύχη αγαθή!
Μόν’ αυτό μου αρκεί…
Τιποτ’ άλλο!
photo geraldfriedrich2 / https://pixabay.com