Μόνης ψυχής το κρύο δεν περνά
μάτια θλιμμένα, μελαγχολικά
κάτω από της νύχτας τη βαθιά σιωπή
μένει η αγάπη άδεια, ορφανή
Είναι η ζωή μια γκρίζα συννεφιά
λες και το φως γοργά την προσπερνά
φώτισε ήλιε, φέρε ζεστασιά
να βρει η καρδιά λιμάνι και χαρά
Φέρε ελπίδα ,νόημα, σκοπό
στη σκοτεινές σελίδες λυτρωμό
στείλε αγάπης δύναμη, πνοή
να ξεπερνιούνται όλα στη στιγμή
Ίδιες οι ημέρες, άχρωμες, κενές
στης μοναξιάς το κάδρο σιωπηλές
πως να χωρέσει τ’ όνειρο η αυγή
αφού η αγάπη επιμένει να αργεί
photo NoName_13 / https://pixabay.com