Έψαξα νά ’βρω στην ανάμνηση βαθιά
εκεί που γίνεται η ψυχή μου μιά γροθιά,
ένα κομάτι του εαυτού μου να φωνάξει
τον κόσμο εκείνο που προσπάθησε ν’ αλλάξει.
Να δω πώς γίνεται και μένει η φωνή
μακρυά και μόνη ξεχασμένη υπομονή,
να μην ακούει ο κόσμος άλλο την ψευτιά
που είναι γραμμένη σε παράνομα χαρτιά.
Και αφού χαράξει στο κορμί και στο μυαλό
πληγή που χάνεται στο μέλλον το θολό,
κοιτώ τα βράχια στο γυαλό που τα χτυπά
κείνο το κύμα που τις νύχτες αλυχτά.
Οπότε μένω στην ανάμνηση εκείνη
που στα θεμέλια της ψυχής μου έχει μείνει
και συνεχίζω τον υπεράνθρωπο αγώνα
για να χορτάσουν τα παιδιά που είναι μόνα.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΕΧΗΣ
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
ΓΕΝΑΡΗΣ 2026
photo Tabor, https://pixabay.com
















































