Στη σύγχρονη γυναίκα
Γυναίκα, γύρω σου σκορπάς μιαν αύρα μυρωμένη
σαν ανθοδόχη που καλεί σε μυστική γιορτή.
στα μονοπάτια της ζωής στάζεις δροσιά κι ελπίδα
και κάνεις της ανηφοριάς τη στράτα υποφερτή.
Είσαι, γυναίκα, η μάνα γη, που της ζωής ο σπόρος
μπολιάζεται και νιότικα βλαστάρια ξεπετά.
είσαι μια εφέστια φωτιά, που άσβεστη σιγοκαίει
και στο βωμό της πυροφόρες τις καρδιές κρατά.
Για την αγάπη καίγεσαι σαν λάδι στο καντήλι,
που ταπεινό χαϊδεύει της ψυχής μας την πληγή.
γίνεσαι θάλασσα πλατιά σε θερινό καμίνι,
βροχή καλοκαιριάτικη σε διψασμένη γη.
Μ’ αν σε πληγώσουν, λάβαρα της λευτεριάς υψώνεις
και δεν ψηφάς τις άμετρες θυσίες της καρδιάς.
χυμάς σαν φουσκοθαλασσιά, λάβα πυρακτωμένη
κι ανέλπιστα στις θύελλες αντρειεύεσαι μεμιάς.
Ήταν καιροί που χάθηκες στου κόσμου το σκοτάδι
και πνίγονταν η ανάσα σου στην αντρική πυγμή,
μα ξάφνου πρόβαλες δεινή στις μάχες γερακίνα
κι άνοιξες στις καστρόπορτες μια διάπλατη ρωγμή.
Στοχάσου μόνο μην, καθώς μοναχική διαβαίνεις,
στερέψει της αγάπης σου η ακένωτη πηγή
κι ως σαν αϊτός τον αετό μαδάς κι αποφτερώνεις,
τον τρέπεις ασυλλόγιστα στην πιο πικρή φυγή.
Στάσου στο πλάι φίλη του, γυναίκα κι αντιστύλι,
να γίνετε της στέγης σας ακλόνητος ιστός,
τι, αν με στοργή και σεβασμό τα χέρια σας κρατάτε,
κάστρο θα ’ναι το σπίτι σας, που ευλόγησε ο Χριστός.
photo REFLEX_PRODUCTION, https://pixabay.com
