Ελληνικά Νέα & Ραδιόφωνο στις ΗΠΑ
Greek News & Radio in the USA
Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.
Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας
Άγγιζα ροδοπέταλα με τ’ ακροδάχτυλά μου τις τρυφερές σου παρειές χαϊδεύοντας, παιδί μου, κι ο ουρανός στη στέγη μας μόνιμα κατοικούσε. Τα μάτια σου βυθίζονταν βαθιά στην ύπαρξή μου μ` εμπιστοσύνη ακύμαντη να ζήσουν και να μάθουν τι είν’ το ρυάκι, ο κόσμος τι, τα...
Θυμάμαι το χειμώνα στο βουνό πώς έσερναν ανάλαφρα οι νιφάδες τρελό χορό στις πίστες τ’ ουρανού πάνω από των σπιτιών τις καμινάδες! Κι ακόμα πώς λικνίζονταν κομψά της λεύκας τα κλαδιά στ’ ανεμοβρόχι και πώς τα διαβατάρικα πουλιά απ’ τ’ Αη-Γιαννιού περνούσαν το...
Της πατρίδας μου η σημαία γαλανόλευκη θροΐζει με το πρωινό τ’ αγέρι, λες γλυκά μας ψιθυρίζει: «Κρύβω του έθνους την ανάσα φυλαχτό στ’ άγιο πανί μου κι αν προκόβετε, τον ήλιο θα ’χει σύντροφο η ψυχή μου. Δε μου φτάνει τους εχθρούς μας θαρρετά να πολεμάτε, μα...
Λέγαν στην τάξη τα παιδιά τάχα πώς η δική τους είναι η καλύτερη μαμά απ’ όσες ζουν στη γη κι εγώ τους περιγέλασα, είπα πως κάνουν λάθος, γιατί τ ο υ κ ό σ μ ο υ η π ι ο κ α λ ή, μ α ν ο ύ λ α μ ο υ, ε ί σ α ι σ υ! ...
Στη σύγχρονη γυναίκα Γυναίκα, γύρω σου σκορπάς μιαν αύρα μυρωμένη σαν ανθοδόχη που καλεί σε μυστική γιορτή. στα μονοπάτια της ζωής στάζεις δροσιά κι ελπίδα και κάνεις της ανηφοριάς τη στράτα υποφερτή. Είσαι, γυναίκα, η μάνα γη, που της ζωής ο σπόρος μπολιάζεται...
Ψηλός και δυνατός που είσαι πατέρα! Δε με φοβίζει τίποτε στη γη. κοντά σου σαν γιορτή ’ναι κάθε μέρα, κι ατάραχη είν’ η νύχτα ως την αυγή. Ο λόγος σου σταράτος απ’ τα χείλη στο δρόμο του καλού μας οδηγεί. δοκάρι ολόρθο, πέτρινο αντιστύλι είσαι, πατέρα μου, και...
Χορεύουν οι σταγόνες της βροχής συρτάκι στης ομπρέλας μου τη ράχη κι εγώ στριφογυρίζω με χαρά και στ’ όνειρό μου χάνομαι μονάχη. Θαρρώ πως με δουλειά κι επιμονή θα γίνω μπαλαρίνα πρώτο μπόι κι αν προσπαθήσω ακόμα πιο πολύ μπορεί και να με πάρουν στα Μπολσόι!...
Φθινοπώρου εποχή έπεσε ψιλή βροχή, ξύπνησαν τα σαλιγκάρια και φυτρώσαν μανιτάρια. Στην αυλή μας βγήκαν, λες, ομπρελίτσες παρδαλές και σαλιάρικα ζωάκια σέρνουν τουρλωτά σπιτάκια. Μες στη γέρικη φτελιά βρήκαν στέγη τα πουλιά. δυο χελώνες μας ξαφνιάσαν και στη...
- Κύριε, κύριε, ο Βασίλης είπε τσούχτρα τη Νινέτα!... Μούντζωσε η Λητώ τον Θέμη!... Έσπρωξε ο Τοτός τη Ζέτα!... Λέν’ βρωμόλογα τ’ αγόρια!... Με κατσάδιασε ο Βαγγέλης!... Δε με παίζουν τα κορίτσια!... Με είπε μαρτυριάρα ο Τέλης!... - Μια χαρά σου τα ’πε, Ντίνα!...
Στα γαλάζια νερά κολυμπώ σαν δελφίνι, μα η γιαγιά στα βαθιά ν’ ανοιχτώ δε μ’ αφήνει. - «Μην τη βλέπεις γλυκιά και γαλήνια» μου λέει «γιατί, εκεί που γελά, μελανιάζει και κλαίει. Είδες πώς μουλωχτά σου κατάπιε τη μάσκα, μόλις άφησες χθες τα χεράκια σου λάσκα;»...
Άγγιζα ροδοπέταλα με τ’ ακροδάχτυλά μου τις τρυφερές σου παρειές χαϊδεύοντας, παιδί μου, κι ο ουρανός στη στέγη μας μόνιμα κατοικούσε. Τα μάτια σου βυθίζονταν βαθιά στην ύπαρξή μου μ` εμπιστοσύνη ακύμαντη να ζήσουν και να μάθουν τι είν’ το ρυάκι, ο κόσμος τι, τα...
Θυμάμαι το χειμώνα στο βουνό πώς έσερναν ανάλαφρα οι νιφάδες τρελό χορό στις πίστες τ’ ουρανού πάνω από των σπιτιών τις καμινάδες! Κι ακόμα πώς λικνίζονταν κομψά της λεύκας τα κλαδιά στ’ ανεμοβρόχι και πώς τα διαβατάρικα πουλιά απ’ τ’ Αη-Γιαννιού περνούσαν το...
Της πατρίδας μου η σημαία γαλανόλευκη θροΐζει με το πρωινό τ’ αγέρι, λες γλυκά μας ψιθυρίζει: «Κρύβω του έθνους την ανάσα φυλαχτό στ’ άγιο πανί μου κι αν προκόβετε, τον ήλιο θα ’χει σύντροφο η ψυχή μου. Δε μου φτάνει τους εχθρούς μας θαρρετά να πολεμάτε, μα...
Λέγαν στην τάξη τα παιδιά τάχα πώς η δική τους είναι η καλύτερη μαμά απ’ όσες ζουν στη γη κι εγώ τους περιγέλασα, είπα πως κάνουν λάθος, γιατί τ ο υ κ ό σ μ ο υ η π ι ο κ α λ ή, μ α ν ο ύ λ α μ ο υ, ε ί σ α ι σ υ! ...
Στη σύγχρονη γυναίκα Γυναίκα, γύρω σου σκορπάς μιαν αύρα μυρωμένη σαν ανθοδόχη που καλεί σε μυστική γιορτή. στα μονοπάτια της ζωής στάζεις δροσιά κι ελπίδα και κάνεις της ανηφοριάς τη στράτα υποφερτή. Είσαι, γυναίκα, η μάνα γη, που της ζωής ο σπόρος μπολιάζεται...
Ψηλός και δυνατός που είσαι πατέρα! Δε με φοβίζει τίποτε στη γη. κοντά σου σαν γιορτή ’ναι κάθε μέρα, κι ατάραχη είν’ η νύχτα ως την αυγή. Ο λόγος σου σταράτος απ’ τα χείλη στο δρόμο του καλού μας οδηγεί. δοκάρι ολόρθο, πέτρινο αντιστύλι είσαι, πατέρα μου, και...
Χορεύουν οι σταγόνες της βροχής συρτάκι στης ομπρέλας μου τη ράχη κι εγώ στριφογυρίζω με χαρά και στ’ όνειρό μου χάνομαι μονάχη. Θαρρώ πως με δουλειά κι επιμονή θα γίνω μπαλαρίνα πρώτο μπόι κι αν προσπαθήσω ακόμα πιο πολύ μπορεί και να με πάρουν στα Μπολσόι!...
Φθινοπώρου εποχή έπεσε ψιλή βροχή, ξύπνησαν τα σαλιγκάρια και φυτρώσαν μανιτάρια. Στην αυλή μας βγήκαν, λες, ομπρελίτσες παρδαλές και σαλιάρικα ζωάκια σέρνουν τουρλωτά σπιτάκια. Μες στη γέρικη φτελιά βρήκαν στέγη τα πουλιά. δυο χελώνες μας ξαφνιάσαν και στη...
- Κύριε, κύριε, ο Βασίλης είπε τσούχτρα τη Νινέτα!... Μούντζωσε η Λητώ τον Θέμη!... Έσπρωξε ο Τοτός τη Ζέτα!... Λέν’ βρωμόλογα τ’ αγόρια!... Με κατσάδιασε ο Βαγγέλης!... Δε με παίζουν τα κορίτσια!... Με είπε μαρτυριάρα ο Τέλης!... - Μια χαρά σου τα ’πε, Ντίνα!...
Στα γαλάζια νερά κολυμπώ σαν δελφίνι, μα η γιαγιά στα βαθιά ν’ ανοιχτώ δε μ’ αφήνει. - «Μην τη βλέπεις γλυκιά και γαλήνια» μου λέει «γιατί, εκεί που γελά, μελανιάζει και κλαίει. Είδες πώς μουλωχτά σου κατάπιε τη μάσκα, μόλις άφησες χθες τα χεράκια σου λάσκα;»...