Η Ελληνική Εφημερίδα της Ομογένειας στις ΗΠΑ, Νέα, Πολιτισμός και Τέχνη
The Greek Newspaper & the Greek Radio in the USA
Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.
Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας
Νέοι φερέλπιδες, στο τέμενος της γνώσης ξαγρυπνώντας, σμίλεψαν διαμαντόπετρες με τ' όραμα της προκοπής αυτού του τόπου. Καρποί συσσωρευμένου μόχθου στις περγαμηνές της επιστημονικής διερεύνησης λάμπουν στους ορίζοντες των επαγγελματικών τους αναζητήσεων. Όμως γυμνοί...
(Απόσπασμα από το μυθιστόρημα) Μέσα στον ζοφερό κύκλο του φονικού και της καταστροφής ο Λεωνίδας τα είχε κυριολεκτικά χαμένα. Δεν είδε κανέναν συγγενή του, αλλά ο ίδιος, χωρίς να συνειδητοποιεί πώς και γιατί, βρέθηκε να ακολουθεί τους Έλληνες...
Άπλωσε η νύχτα ολόγυρα τα πέπλα της γαλήνης κι αθόρυβα κρεμάστηκαν στη φούστα της τ’ αστέρια. Χορός αγγέλων έψαλλε τραγούδια της ειρήνης κι η πλάση αποκοιμήθηκε στης Παναγιάς τα χέρια. 1 Μη φυγοπονείς = μην αποφεύγεις τους κόπους2 Τεστ :...
Τρεχαντήρι αυλάκωνε το γιαλό. δεν είδες; Σαν γλαράκι αρμένιζε πάνω στο νερό. Στην ακτή ξεφύλλιζε όνειρα κι ελπίδες η Μυρτώ και σκάρωσε μπάρκο2 νοερό. Με τη φαντασία της ταξιδεύει, να τη! και στην πρύμνη ψέλλισε κάποιο μυστικό που τ’ αφράτα κύματα,...
Άγγιζα ροδοπέταλα με τ’ ακροδάχτυλά μου τις τρυφερές σου παρειές χαϊδεύοντας, παιδί μου, κι ο ουρανός στη στέγη μας μόνιμα κατοικούσε. Τα μάτια σου βυθίζονταν βαθιά στην ύπαρξή μου μ` εμπιστοσύνη ακύμαντη να ζήσουν και να μάθουν τι είν’ το ρυάκι, ο κόσμος τι, τα...
Θυμάμαι το χειμώνα στο βουνό πώς έσερναν ανάλαφρα οι νιφάδες τρελό χορό στις πίστες τ’ ουρανού πάνω από των σπιτιών τις καμινάδες! Κι ακόμα πώς λικνίζονταν κομψά της λεύκας τα κλαδιά στ’ ανεμοβρόχι και πώς τα διαβατάρικα πουλιά απ’ τ’ Αη-Γιαννιού περνούσαν το...
Της πατρίδας μου η σημαία γαλανόλευκη θροΐζει με το πρωινό τ’ αγέρι, λες γλυκά μας ψιθυρίζει: «Κρύβω του έθνους την ανάσα φυλαχτό στ’ άγιο πανί μου κι αν προκόβετε, τον ήλιο θα ’χει σύντροφο η ψυχή μου. Δε μου φτάνει τους εχθρούς μας θαρρετά να πολεμάτε, μα...
Λέγαν στην τάξη τα παιδιά τάχα πώς η δική τους είναι η καλύτερη μαμά απ’ όσες ζουν στη γη κι εγώ τους περιγέλασα, είπα πως κάνουν λάθος, γιατί τ ο υ κ ό σ μ ο υ η π ι ο κ α λ ή, μ α ν ο ύ λ α μ ο υ, ε ί σ α ι σ υ! ...
Στη σύγχρονη γυναίκα Γυναίκα, γύρω σου σκορπάς μιαν αύρα μυρωμένη σαν ανθοδόχη που καλεί σε μυστική γιορτή. στα μονοπάτια της ζωής στάζεις δροσιά κι ελπίδα και κάνεις της ανηφοριάς τη στράτα υποφερτή. Είσαι, γυναίκα, η μάνα γη, που της ζωής ο σπόρος μπολιάζεται...
Ψηλός και δυνατός που είσαι πατέρα! Δε με φοβίζει τίποτε στη γη. κοντά σου σαν γιορτή ’ναι κάθε μέρα, κι ατάραχη είν’ η νύχτα ως την αυγή. Ο λόγος σου σταράτος απ’ τα χείλη στο δρόμο του καλού μας οδηγεί. δοκάρι ολόρθο, πέτρινο αντιστύλι είσαι, πατέρα μου, και...
Χορεύουν οι σταγόνες της βροχής συρτάκι στης ομπρέλας μου τη ράχη κι εγώ στριφογυρίζω με χαρά και στ’ όνειρό μου χάνομαι μονάχη. Θαρρώ πως με δουλειά κι επιμονή θα γίνω μπαλαρίνα πρώτο μπόι κι αν προσπαθήσω ακόμα πιο πολύ μπορεί και να με πάρουν στα Μπολσόι!...
Φθινοπώρου εποχή έπεσε ψιλή βροχή, ξύπνησαν τα σαλιγκάρια και φυτρώσαν μανιτάρια. Στην αυλή μας βγήκαν, λες, ομπρελίτσες παρδαλές και σαλιάρικα ζωάκια σέρνουν τουρλωτά σπιτάκια. Μες στη γέρικη φτελιά βρήκαν στέγη τα πουλιά. δυο χελώνες μας ξαφνιάσαν και στη...
- Κύριε, κύριε, ο Βασίλης είπε τσούχτρα τη Νινέτα!... Μούντζωσε η Λητώ τον Θέμη!... Έσπρωξε ο Τοτός τη Ζέτα!... Λέν’ βρωμόλογα τ’ αγόρια!... Με κατσάδιασε ο Βαγγέλης!... Δε με παίζουν τα κορίτσια!... Με είπε μαρτυριάρα ο Τέλης!... - Μια χαρά σου τα ’πε, Ντίνα!...
Στα γαλάζια νερά κολυμπώ σαν δελφίνι, μα η γιαγιά στα βαθιά ν’ ανοιχτώ δε μ’ αφήνει. - «Μην τη βλέπεις γλυκιά και γαλήνια» μου λέει «γιατί, εκεί που γελά, μελανιάζει και κλαίει. Είδες πώς μουλωχτά σου κατάπιε τη μάσκα, μόλις άφησες χθες τα χεράκια σου λάσκα;»...
Παίζουμε πετάει-πετάει; είπε η Βίκη και γελάει, γιατί το ’βαλε στο νου της να μπερδέψει τον παππού της. Στον αϊτό και το γεράκι πάει στα ύψη το χεράκι, μα ποτέ δεν το σηκώνεις, όταν λεν πετάει ο Αντώνης. Στις κορφές πετάει ο γλάρος στη στεριά πατάει ο...
Άσπρος πονηρόγατος κόλπα μαγειρεύει, σκανταλιές ατέλειωτες και μπελά γυρεύει. Έβαλε στο μάτι του μπακιρένιο τάσι που με τ’ αποτσίγαρα το ’χανε ξεχάσει. Όρμησε σαν σίφουνας και τα βρήκε σκούρα, γιατί πασαλείφτηκε τίγκα στη μουντζούρα. «Κοίτα πώς...
Συννεφάκια πουπουλένια πάνω στ’ ουρανού τη στράτα ταξιδεύουν κι όλο αλλάζουν, λες και κάνουν μασκαράτα. Ένας γέρος με μπαστούνι τώρα μου θυμίζει κάρο κι η αρκούδα της Αλάσκας άσπρο σπίτι με φουγάρο. Δες πως έγινε η κατσίκα! χαλασμένο τραπεζάκι κι η...
Όλα γίναν άνω κάτω Τι παιδί τρελό! Κάλτσες, ρούχα πεταμένα χρώματα, στυλό. «Πάλι σκόρπισες, Φροσούλα, τις μπογιές. γιατί; έγιν’ ο Αζόρ παλιάτσος, κλόουν το γατί. Κι όπως τρέχουν πέρα-δώθε- δες τι σιχασιές!-έβαψαν όλο το σπίτι με πατημασιές! Βάλε τάξη επιτέλους μη...
Μοσχοβολούσε το βουνό ρίγανη και θυμάρι και δυο ξωμάχοι μάζευαν κλωνάρια στο ταγάρι. Έκοψε ο πρώτος ώριμες κορφές μ’ ένα ψαλίδι κι ύστερα ξεκουράστηκε στης βρύσης το στασίδι. Ήπιε νερό, δροσίστηκε κι έκανε το σταυρό του, σαν ρούφηξε την ευωδιά από το …...
Χελιδόνι μου σπαθάτο, ποιός σε δίδαξε να χτίζεις και με τέχνη και μεράκι τη φωλιά σου να φροντίζεις; Μα, γλυκό μου κοριτσάκι, ο Θεούλης μας, ποιος άλλος έπλασε όμορφο τον κόσμο που ’ναι απέραντα μεγάλος! Δεν θα πω για τ’ άλλα ζώα, για πουλιά θα σου...
«Πες τρεις λέξεις από ρο» είπε ο Ρένος στη Ρορώ, «γρήγορα σαν το νεράκι όταν τρέχει στο ρυάκι». «Ρόδι, ρέμα, ροβολώ!» είπε πρόσχαρα η Ρορώ. «Πες από το γράμμα φι» είπε ο Φώτης στη Φιφή που τη φώναζε Φιφίκα κι άλλοτε για πλάκα Σφήκα. «Φάρος, φόρεμα, φωνή!» είπε...
Έγραψε η Νόρα στη γιαγιά να ’ρθει στο προσκεφάλι και παραμύθι να της πει γλυκά κι αγάλι-αγάλι. Την έψαχναν σ’ όλη τη γη, τη βρήκαν στους αγγέλους και διάβασε η καλή γιαγιά το γράμμα επί τέλους : «Γιαγιά μου, δε σε ξέχασα, σ’ αναζητώ, μου λείπεις» κι...
Μου χάρισε ο πατέρας - Τι χαρά! - εξάχορδη κιθάρα στη γιορτή μου κι όταν στα χέρια μου την πήρα τρυφερά, θαρρούσα πως ψιθύρισε στ’ αφτί μου: - «Άκου, παιδί, της τσάπας1τον αχό2, το κύμα πώς παφλάζει στο λιμάνι, το τραίνο που σφυρίζει μοναχό και την κραυγή του...
Αν ήξερα τη γλώσσα των πουλιών, θα ρώταγα, που λες, το καναρίνι: «Ε, συ, τραγουδιστή της φυλακής, τι προτιμάς, τη λευτεριά ή τη γαλήνη;» Θα μου ’λεγε, θαρρώ, πως το κλουβί του δίνει ασφάλεια, σποράκια και φροντίδα, μα στην καρδιά του έχει έναν πόθο δυνατό για...
Το φεγγάρι πρόβαλε στου βουνού το φρύδι και στο τζάμι κόλλησε ο Μηνάς σαν στρείδι. «Γεια σου, φεγγαράκι μου» του ’πε «φίλε, γεια σου! Τους διαβάτες της νυχτιάς να φωτίζεις νοιάσου. Μην κρυφτείς στα σύννεφα, στ’ ανοιχτά προχώρα, έρχεται ο πατέρας μου...
Η πατρίδα μας η Ελλάδα βεργολυγερή Ναϊάδα κολυμπάει στο νερό με δαντελωτό φουρό άσπρο σαν χιονονιφάδα. Έχει φορεσιά γαλάζια, κάνει σκέρτσα, κάνει νάζια, στέμμα δάφνινο φορεί μ’ αρχαιότεχνο φλουρί και στο στήθος της τσαπράζια. Λούζεται με φως στον ήλιο σ’...
Ω, για δες το σαλιγκάρι! κούτσα - κούτσα σεργιανίζει και μ’ έν’ ασημένιο χνάρι κορδελίτσες ζωγραφίζει. Με το σπίτι του στη ράχη ψάχνει γύρω την τροφή του κι ύστερα κλείνει την πόρτα τυλιγμένο στη σιωπή του. - Πώς περνά τάχα την ώρα; Να το παίξω ή με...
Πουλί νιογέννητο σε μια φωλίτσα στης κοτσυφίναςτην αγκαλίτσα ζούσε ζεστά, μα ξάφνου γλίστρησε, πέφτει στο χώμα, πίπιζε, Θεέ μου, σε κρύο στρώμα τρεμουλιαστά! Διώξε, Χριστούλη μου, σ’ άγνωστη στράτα του γείτονά μας τη μαύρη γάτα να μην το δει κι εγώ το ψεύτικο...
Ήλιε, με ξύπνησες χαράματα θαρρώ, απ’ το παράθυρό μου τρύπωσες σαν κλέφτης, μου πήρες τ’ όνειρο, τον ύπνο, τη δροσιά και μαχμουρλή με καλημέρισε ο καθρέφτης. Όμως, σαν άνοιξα τα μάτια μου στο φως, είδα στο φράχτη τη γαλάζια πεταλούδα, δυο σπουργιτάκια, τα...
Γλυκά σταφύλια κουβαλούν οι λυγερές στα πατητήρια. Αψύς ο μούστος και πηχτός μεθά τους νιους χορευταράδες. Μ’ ευγνωμοσύνη πίνουν τα σπαρτά κι η γη το πρωτοβρόχι. Ρουφούν οι ρίζες τη βροχή, όπως ο νους το φως της γνώσης. Σιγανή βροχή ...
Αν ήξερα τη γλώσσα των πουλιών, θα ρώταγα, που λες, το καναρίνι: «Ε, συ, τραγουδιστή της φυλακής, τι προτιμάς, τη λευτεριά ή τη γαλήνη;» Θα μου ’λεγε, θαρρώ, πως το κλουβί του δίνει ασφάλεια, σποράκια και φροντίδα, μα στην καρδιά του έχει έναν πόθο δυνατό για...
Η πατρίδα μας η Ελλάδα βεργολυγερή Ναϊάδα1 κολυμπάει στο νερό με δαντελωτό φουρό2 άσπρο σαν χιονονιφάδα. Έχει φορεσιά γαλάζια, κάνει σκέρτσα, κάνει νάζια, στέμμα δάφνινο φορεί μ’ αρχαιότεχνο φλουρί και στο στήθος της τσαπράζια3. Λούζεται με φως στον ήλιο σ’ ένα...