Είμαι η ερημιά κι η καταιγίδα
η πυρωμένη άμμος
που αναζητά ασπίδα
είμαι ο φοίνικας κι η ελιά
στην όαση της Σίβα
η σκόνη η κόκκινη
που απλώνεται τη νύχτα.
Είμαι φεγγάρι κι ουρανός
και λάσπη στο πηγάδι
είμαι ο βοριάς ο πρωινός
ή ο ζεστός νοτιάς που αναστενάζει.
Είμαι ο ξύλινος κορμός
της ακακίας που σε βαστάει
μα κι η ιτιά που κλαίει
και λυγίζει κάθε βράδυ.
Είμαι η Πούλια κι ο Αυγερινός
και το χαμόγελο που αργά γλιστράει
είμαι σταγόνα και βροχή
ή νηνεμία ερημική.
Είμαι ο φάρος που το φως
στους ναυτικούς σκορπάει
μα και ο βυθός
που τα σκοτάδια τους κρατάει.
Είμαι ανάσα και ψυχή
του αέρα κόρη λυγερή
είμαι κοχύλι της ακτής
και αετός της νύχτας.
Είμαι μια βόλτα στη λεωφόρο του μυαλού
και γιορτινή φωτοβολίδα
χωριό βγαλμένο από παλιά
μια λίμνη με άπατα νερά
μια ηλιαχτίδα…
photo Arcaion, https://pixabay.com

















































