Είμαι Ρωμιά, χριστιανή,
Κερύνεια τ´όνομά μου,
Ελληνική είχα ομορφιά
κι εγώ και τα παιδιά μου.
Σε ακρογιάλια ξωτικά
σε θάλασσα γαλάζια,
κοιμούνταν τα κορίτσια μου
όλο χαρά και νάζια.
Είχα τον Πενταδάκτυλο
τον γιο μου για καμάρι,
πανύψηλο, περήφανο,
γενναίο παλληκάρι.
Κομμάτι του Ελληνισμού
η Κύπρος, περιμένει
τη μάνα που από καιρό
την έχει ξεχασμένη.
Μια μέρα, ξημερώματα,
απ´της τουρκιάς τα μέρη,
ήρθε η άγρια σφαγή,
το βάρβαρο τ´ασκέρι.
Μου εφορέσαν φερετζέ,
Μεμέτηδες μ´αγγίξαν,
το σώμα μου και τη ψυχή
όλα μου τα βρωμίσαν.
Μα σκέφτομαι πως δεν μπορεί
η μάνα να με προδώσει
και καρτερώ την να φανεί,
να με ελευθερώσει.
photo dimitrisvetsikas1969 / https://pixabay.com

















































