Ποιά θάλασσα κουβάλησεστην Κύπρο μας φονιάδεςκι άφησαν ορφανά παιδιάκαι χήρες τις μανάδες; Ποιος ουρανός μας έβρεξετις φλόγες του θανάτουκαι τόσα παλικάρια μαςτα έκανε δικά του; Τριών χιλιάδων έχουμεΕλληνική Ιστορία,ποιος θα μπορέσει Aiseνα κάνει τη Μαρία; Της...

Μη με ακούς και θλίβεσαικαι με κοιτάς στα μάτια,είν´η ψυχή πολύ βαθιά,δεν φτάνεις να διαβάσεις. Για το ταξίδι κίνησατο μακρινό και πάω,μα όπου κι αν φτάσωθα ´μαι δω,μόνο δεν θα σ´αφήσω. Θα έρχομαι τον ύπνο σουγλυκά να χαϊδεύωκι ότι πολύ σε πλήγωσετραγούδι θα το κάνω....

Η σύλληψη γίνεται μέσα στην καρδιά  από το ζευγάρωμα του πόνου και της απελπισίας. Στη φυλακή της σιωπής  γεννιούνται οι σκέψεις  και σε παρακαλούν  να τους δώσεις φωνή. Δεν έχει να κάνει με το μυαλό, με τη λογική. Μόνο με την καρδιά  και το συναίσθημα.   Όταν...

Εμένα με νανούριζε  φωνή του τηλεβόα  που φώναζε ´περιορισμό, όλοι στα σπίτια σκλάβοι ´   Τον γνώρισα τον θάνατο μικρό παιδί σαν ήμουν  που φέρνανε για την ταφή  λεβέντες, παλληκάρια  που οι εγγλέζοι σκότωναν για λευτεριά μη λένε.   Ύστερα ήρθε η τουρκιά με...

Αν είναι ο έρωτας πληγήπου ανοίγει το μαχαίρι θα ´ναι χαρά να ερχότανεαπ´ το δικό σου χέρι. Αν είναι η αγκαλιά φωτιάτον κόσμο μου να κάψει,μόνον εσένα θα ´θελανα ρθει να την ανάψει. Αν σαν σπαθιά σκοτώνουνετα όμορφα σου μάτια,ας ήταν να με κοίταζεςκι ας μ´έκανες...

Να είχα δυνατά φτερά να πέταγα στα ύψη κι αυτής της πονεμένης γης να ξέχναγα τη θλίψη.   Να ´μουν πουλί να έφτανα σε κάμπους και λαγκάδια, να μπαίνω μέσα στη φωλιά  μόνο τα κρύα βράδια.   Να πέταγα πολύ ψηλά τους αετούς να φτάνω, μαζί τους να ταξίδευα στα...

Κείνο το χέρι που ´ναι πάντα απλωμένο, κείνο το χέρι που τον ώμο μου ακουμπά, έχε το Θεέ μου δυνατό κι ευλογημένο, κοίτα, τον ρόλο έχει πλέον του μπαμπά. Κείνα τα μάτια με το βλέμμα το καθάριο που με μαθαίνουνε τον κόσμο ν´αγαπώ, κείνα τα μάτια ασκητή θυμίζουν κι άγιο...

Αν κάποια μέρα ξαφνικά  σου φέρουν το χαμπάρι  πως η ψυχή μου πέταξε ανάλαφρη στ’ αστέρια, δίχως αποχαιρετισμό  και λόγια της συγνώμης, μη λυπηθείς.   Όλη τη μέρα από ψηλά  Θά’χω φτερά ανοιγμένα, σκέπη χαράς στο σπίτι σου στα δύσκολα αποκούμπι, στον κάθε πόνο...

Φύγαν από τον Όλυμπο οι δώδεκα Θεοί μας και εις της Πίνδου τα βουνά γινήκανε χιλιάδες.   Εσείστηκε συθέμελα ολόκληρη η Ελλάδα από του ΟΧΙ τη βουή ´εχθρός δεν θα περάσει ´   Όρκο εδώσανε βαρύ για την ελευθερία και τρόμαξέ τους ο ντουνιάς κι ευθύς εγονατίσαν...