Ποιά θάλασσα κουβάλησεστην Κύπρο μας φονιάδεςκι άφησαν ορφανά παιδιάκαι χήρες τις μανάδες; Ποιος ουρανός μας έβρεξετις φλόγες του θανάτουκαι τόσα παλικάρια μαςτα έκανε δικά του; Τριών χιλιάδων έχουμεΕλληνική Ιστορία,ποιος θα μπορέσει Aiseνα κάνει τη Μαρία; Της...

Μη με ακούς και θλίβεσαικαι με κοιτάς στα μάτια,είν´η ψυχή πολύ βαθιά,δεν φτάνεις να διαβάσεις. Για το ταξίδι κίνησατο μακρινό και πάω,μα όπου κι αν φτάσωθα ´μαι δω,μόνο δεν θα σ´αφήσω. Θα έρχομαι τον ύπνο σουγλυκά να χαϊδεύωκι ότι πολύ σε πλήγωσετραγούδι θα το κάνω....

Η σύλληψη γίνεται μέσα στην καρδιά  από το ζευγάρωμα του πόνου και της απελπισίας. Στη φυλακή της σιωπής  γεννιούνται οι σκέψεις  και σε παρακαλούν  να τους δώσεις φωνή. Δεν έχει να κάνει με το μυαλό, με τη λογική. Μόνο με την καρδιά  και το συναίσθημα.   Όταν...

Εμένα με νανούριζε  φωνή του τηλεβόα  που φώναζε ´περιορισμό, όλοι στα σπίτια σκλάβοι ´   Τον γνώρισα τον θάνατο μικρό παιδί σαν ήμουν  που φέρνανε για την ταφή  λεβέντες, παλληκάρια  που οι εγγλέζοι σκότωναν για λευτεριά μη λένε.   Ύστερα ήρθε η τουρκιά με...

Αν είναι ο έρωτας πληγήπου ανοίγει το μαχαίρι θα ´ναι χαρά να ερχότανεαπ´ το δικό σου χέρι. Αν είναι η αγκαλιά φωτιάτον κόσμο μου να κάψει,μόνον εσένα θα ´θελανα ρθει να την ανάψει. Αν σαν σπαθιά σκοτώνουνετα όμορφα σου μάτια,ας ήταν να με κοίταζεςκι ας μ´έκανες...

Να είχα δυνατά φτερά να πέταγα στα ύψη κι αυτής της πονεμένης γης να ξέχναγα τη θλίψη.   Να ´μουν πουλί να έφτανα σε κάμπους και λαγκάδια, να μπαίνω μέσα στη φωλιά  μόνο τα κρύα βράδια.   Να πέταγα πολύ ψηλά τους αετούς να φτάνω, μαζί τους να ταξίδευα στα...

Κείνο το χέρι που ´ναι πάντα απλωμένο, κείνο το χέρι που τον ώμο μου ακουμπά, έχε το Θεέ μου δυνατό κι ευλογημένο, κοίτα, τον ρόλο έχει πλέον του μπαμπά. Κείνα τα μάτια με το βλέμμα το καθάριο που με μαθαίνουνε τον κόσμο ν´αγαπώ, κείνα τα μάτια ασκητή θυμίζουν κι άγιο...

Αν κάποια μέρα ξαφνικά  σου φέρουν το χαμπάρι  πως η ψυχή μου πέταξε ανάλαφρη στ’ αστέρια, δίχως αποχαιρετισμό  και λόγια της συγνώμης, μη λυπηθείς.   Όλη τη μέρα από ψηλά  Θά’χω φτερά ανοιγμένα, σκέπη χαράς στο σπίτι σου στα δύσκολα αποκούμπι, στον κάθε πόνο...

Φύγαν από τον Όλυμπο οι δώδεκα Θεοί μας και εις της Πίνδου τα βουνά γινήκανε χιλιάδες.   Εσείστηκε συθέμελα ολόκληρη η Ελλάδα από του ΟΧΙ τη βουή ´εχθρός δεν θα περάσει ´   Όρκο εδώσανε βαρύ για την ελευθερία και τρόμαξέ τους ο ντουνιάς κι ευθύς εγονατίσαν...

Λιοντάρι ο Πενταδάκτυλος βρυχάται, στα σπλάχνα του φαρμάκι και φωτιά, συνθέμελα σειέται, δεν κοιμάται, κοιτά τριγύρω του με άγρια ματιά.   Στρατοί ηρώων μεσ´τα στήθεια του βουίζουν, λίγα τα όπλα μα ατσάλινη η καρδιά, άθαφτα νιάτα μεσ´τη νύχτα τριγυρίζουν και...

Είμαι Ρωμιά, χριστιανή, Κερύνεια τ´όνομά μου, Ελληνική είχα ομορφιά κι εγώ και τα παιδιά μου.   Σε ακρογιάλια ξωτικά σε θάλασσα γαλάζια, κοιμούνταν τα κορίτσια μου όλο χαρά και νάζια.   Είχα τον Πενταδάκτυλο τον γιο μου για καμάρι, πανύψηλο, περήφανο,...

29 Μαίου 1453 η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους τούρκους βάρβαρους. Και η βαρβαρότητα και το μαγάρισμα συνεχίζεται…   Στην εκκλησιά των εκκλησιώνμες την Αγιά Σοφία,σουλτάν εφέντης του Ισλάμέκανε λειτουργία. Όνειρο, λες, πολλών ετώνόμως να σε ρωτήσω,την...

Σαν απ´το σπίτι μου περνάς, λίγο να σταματήσεις κι ας είν´η πόρτα του κλειστή κι ο κήπος ξεραμένος. Κι ας μην βγω έξω με χαρά ´καλώς τους ´να φωνάξω και με τα χέρια ανοιχτά για να σας αγκαλιάσω.   Ψυχή είναι ο άνθρωπος κι αυτή εκεί θα είναι για να φιλήσει τα...

Γονάτισε η Λευτεριά μπρος στον νεκρό λεβέντη που κείτουνταν σε φέρετρο γαμπριάτικα ντυμένος. Δάφνης στεφάνι απόθεσε εις τα σγουρά μαλλιά του, γλυκά του χαμογέλασε, στην αγκαλιά τον κλείνει.   Λίγο πιο πέρα η μάνα του κεράσματα μοιράζει ´σήμερα γάμος γίνεται,...

Μη μου θυμίζεις περασμένες εποχές που στάζαν πίκρα στη ζωή μου και φαρμάκι, όλα τα άσχημα ας μείνουνε στο χθες, είν´η καρδιά μου της αγάπης παλατάκι.   Είναι σαν ήλιοι τα ματάκια δυο παιδιών που με ζεσταίνουν και τη ζήση μου φωτίζουν, είν´οι φωνούλες τους σαν...

Κι αν σου χαράξαν με σπαθιά την τόση σου ομορφάδα, όπου κι αν σκάψουνε βαθιά, παντού θα βρουν Ελλάδα.   Οι ρίζες σου Ελληνικές απ τα παλιά τα χρόνια κι οι πέτρες σου τον Όμηρο θα τραγουδούν αιώνια.   Απ´ τη ψυχή σου ποιός μπορεί την Ακρόπολη να πάρει ή τη...

Ντύθηκε όμορφα με ρούχα γιορτινά, βγήκε στο δρόμο κι είναι ολόχαρη η μάνα. Μήνας Ιούλιος κι είναι όλα φωτεινά, μόνο που κτύπαγε πένθιμα η καμπάνα.   Όχι, δεν είναι του παιδιού της η ταφή, σφαίρα δεν βρήκε τον λεβέντη τον δικό της, λόγο της έδωσε γερός πίσω να...

Μέσ´την καρδιά μου μια εικόνα κι ένας πόνος, θες να ξεφύγεις μα ατέλειωτος ο δρόμος, μάνα μ´ένα παιδί στην αγκαλιά κι ένα μαντήλι στα λυμένα σου μαλλιά.   Πέφτουν οι βόμβες στο χωριό μας σαν χαλάζι, παντού φωτιές κι όλη η γη κόλαση μοιάζει. Εσύ πατέρα στο χακί να...

Ανήμποροι σταθήκαμε σε προδομένα χρόνια που βουβαθήκαν τα πουλιά, σώπασαν τ´αηδόνια.   Τί κρίμα που δειλιάσαμε τρόμαξε η καρδιά μας, κρυφτήκαμε κι αφήσαμε ντροπή για τα παιδιά μας.   Η περηφάνεια φόρεμα που έχουμε πετάξει, ηρώων οι απόγονοι πόσο έχουν...

Ήρθαν τον θάνατο να σπείρουν και φωτιά απ´τους πατρώνους τους μεγάλους τους σταλμένοι κι αν τα παιδιά μας αντιστάθηκαν σκληρά, πώς να κερδίσουν μία μάχη προδομένη;   Κι ενώ εμείς μετρούσαμε ψυχές στου Κάτω Κόσμου τα σκαλιά να πάνε, τότες, κέρδη μετρούσανε και...