μια εντύπωση
Ένας Ήσκιος είναι πάντα αρσενικός· βαρβάτος και τραχύς στα οράματα, ηδύς στη γεύση. Ένας Ήσκιος είναι ο ιδρώτας της εικόνας· που συλλέγεται με βαμβάκι κι αφαιρείται με κερί όταν η νύχτα, τα κάνει όλα ήσκιους. Ένας ήσκιος είναι πάντα το Σεφερικό κακέκτυπο μιας Ομηρικής Σκιάς.
η κοπέλα που φορούσε τον χρόνο
Η κοπέλα ελάφι κι η γυναίκα λέαινα είναι δύο εικόνες που συγκλίνουν καθώς όλα οδηγούν προς την εμμηνόπαυση και στη μοιραία απώλεια οστικής μάζας. Στο σπίτι που ζήσαμε σε συναντώ· κι είσαι ακόμη το κορίτσι μου.
η ποίηση παλιά
Γεμάτη έμφυλες ταυτότητες ήταν η ποίηση παλιά.
Ο ποιητής θα έπρεπε να τιμάει τα παντελόνια του. Ακόμη κι αν φορούσε φούστες.
η ποίηση τώρα
Τώρα η ποίηση δεν είναι απαραίτητη. Αρκεί η φούστα.
ονοματοδοσία
Μια μορφή εξουσίας, η πιο αυστηρή, είναι η ονοματοδοσία. Ελέγχεις απόλυτα ό,τι ονομάζεις. Γι’ αυτό τα παιδιά τα βαφτίζουν οι γονείς και τα σκυλιά τα αφεντικά τους. Έπειτα ο κόσμος ρωτά:
-Τίνος είναι αυτό;
εννοώντας το παιδί ή τον σκύλο.
του γονιού ή του αφεντικού;
Με τα χρόνια το τίνος είσαι αντικαθίσταται με το πού δουλεύεις. Βδέλυγμα καταντάς αν πεις: είμαι άνεργος.
οι ορισμοί
Δεν με απασχολούν οι ορισμοί εκτός κι αν παράγονται αφ’ εαυτοί ώστε να δηλώνουν την έννοιά τους σαν ένα ποίημα της γλώσσας. Τότε μόνο έχουν ένα ενδιαφέρον εξ ορισμού: ως κατασκευές, ως έργα τέχνης.
οι αφορισμοί
Είναι κι αυτοί ισχυροί και ποιητικοί με τη διαγώνια αλήθεια τους. Αίρουν κάποια ιδιότητα που παραχωρήθηκε τιμητικά· άρα ατιμάζουν. Πάντα υπάρχει κρυμμένο δράμα σε μια ατίμωση.
ο αγρός
Το νεκροταφείο του Αγίου Παύλου ήταν παλιά αγρός. Έπειτα φύτρωσαν τα αγάλματα κι η οξείδωση μαζί με το χώμα προσέθεσε ιχνοστοιχεία στις ρίζες και στους κοντινούς κορμούς. Με τα χρόνια κάποια αγάλματα γίναν δέντρα. Με τα χρόνια ήρθαν κι οι τάφοι έρποντας σαν εμιγκρέδες. Αργές και κουρασμένες οι ταφόπλακες. Επιδέξια ελισσόμενοι οι μαρμάρινοι σταυροί.
η ανάπαυση
Εδώ κείται ο γιος του τυπογράφου Πλοτέν· ο θάνατός του συμβαίνει διαρκώς εντός πλαισίου: στο σφραγισμένο νεκροκρέβατο ανάμεσα στα διπλωμένα σεντόνια, στο μεταθανάτιο πορτρέτο στην κορνίζα από σφένδαμο στην επιτύμβια στήλη κάτω από τη μαρκετερί με τα ζουμπούλια. Έτσι δεν διαφεύγει και ο πόνος. Τέσσερις αιώνες ερμητικά κλειστός.
η αντισταθμιστική αγρανάπαυση
Στον αυλόγυρο θαμμένοι ορισμένοι δομινικανοί μοναχοί, ένας κόρακας με γυάλινο ράμφος, μια μίτρα επισκόπου της Ρουέν· τα μικρούτσικα γάντια της Ζιζέλ (να μην κρυώνει εκεί που πάει) Ένα βιβλίο με την Παλατινή Ανθολογία· τις νύχτες ανοίγει μόνο του και τους διαβάζει. Οι δομινικανοί είναι οι πρώτοι που σκιρτούν. Οι τάφοι αχνίζουν στο σκοτάδι._
photo FotoRieth, https://pixabay.com
