Τα πρωινά, τα στιγμιαία σου χαμόγελα· η ώρα της επιστροφής έπειτα από το σκοτεινό ταξίδι του ύπνου κι εκείνος ο αδιόρατος στεναγμός. Η κοιλάδα του παπλώματος και το χνάρι της σαν ποταμός στο δεξί σου στήθος. Έπειτα βορράς, έπειτα νότος· έπειτα ανατολή και δύση. Ένας...

Μερικές φορές ένα όνειρο είναι μια εικόνα σε συνθήκες αποδόμησης. Οι συνθήκες πυκνώνουν γρήγορα κι έπειτα καταλήγουν σε μια κοιλάδα ή σε μια θάλασσα που δε με πνίγει αλλά με στηρίζει σε ένα βάθρο. Βλέπω δίπλα μου τον άνθρωπο Toyota Camry και τη γυναίκα περιδέραιο....

Αφού πέρασε τη μισή νύχτα ψάχνοντας συνεργείο, κοιμήθηκε εν τέλει στο σιταντέλ μιας μεσαιωνικής κωμόπολης του Λίγηρα που του έδινε την αίσθηση ότι ήταν ο Πειραιάς. Διέκρινε την υπερυψωμένη οχύρωση, μια συνοικία όμοια με τα Καμίνια, τα αντιπλημμυρικά έργα και μια...

Όταν ξυπνούσε τις νύχτες κατηύθυνε τον ύπνο του ξανά και ξανά στο κοιμητήριο του Ίνσμπρουκ, όπου ο διάφανος πάγος στο μαύρο μάρμαρο έφτανε ως τις ρωγμές των ανθρώπων που έπιναν ζεστή σοκολάτα στα καφέ κι οι θρεμμένες αυστριακές αγελάδες μουγκάνιζαν φάλτσα αναπολώντας...

Μέρα λέμε, όταν αλλάζει το φως κι οι βεράντες δροσίζονται απ' τα γέλια και λιάζονται. Νύχτα, όταν το άσπρο φίδι γυρίζει και δαγκώνει στα μάγουλα, η κοπέλα που γέννησε τον Χριστό γερνάει ταχύτατα κι αφήνει τις ρυτίδες να την πνίξουν. Δεν κοροϊδεύω· μέρα νύχτα με μασάνε...

Σκηνή της μάχης του Βατερλό που αναπαρίσταται από χλωμούς εφήβους Φλαμανδούς ντυμένους Ουέλλινγκτον. Το ηλεκτρικό τρένο που οδυνηρό στις ράγες του τρέχει μα τη σκηνή φυλακίζει· χιλιάδες καρέ σταματημένα ως τον επόμενο σταθμό. Η ζωή που είναι πάντα δράση κι ο θάνατος...

Kαλλιγραφία ενός καμινέτου υγραερίου· οι φλόγες του που γίνονταν φορείς των άστρων, παιδικές ζωγραφιές κι ανθρώπινη σάρκα που παραδίνεται· κάθε του φλόγα καλλιγραφούσε στα γαλλικά τα subjonctif ενώ συνέλεγε δεδομένα από ένα πείραμα του Ρεωμύρ για τα θερμόμετρα...

Σκοτεινός καιρός απ' το αίμα του μύριζε· διασχίζαμε κείνη την άτεγκτη ανάμνηση που ήταν σαν ένας γονιός δανεικός καθώς τα κύματα ζωντάνευαν με ανεξήγητες καμπυλώσεις (το Ντουόμο θυμίζοντας να σηκώνεται μέσα από τα μάρμαρά του με έναν βρυχηθμό). Ψάρια κολυμπούσαν εκτός...

Στο Ντινάν μια κόρη βεδουίνων με μάτια ανυπόληπτα δούλευε χρόνια εισπράκτορας στα τρένα μα μόλις την άγγιζε τ’ αστρόφως λίγωνε καθώς το δέρμα της την έρημο αλυχτούσε. Δεν διψώ το κορμί της πια ή τα χέρια της θύελλες της άμμου, χρώματα ανυπέρθετα, της σαύρας και του...

Φτάνει κάποτε κι η εποχή με τα κόκκινα σύννεφα, αυτό που λέμε από συνήθεια, «ο καιρός των παροπλισμένων τρένων», που το ποτάμι υποχωρεί κι εμφανίζεται μια άμπωτη (όμοια με κείνη που απαντάται στη λίμνη Μίσιγκαν καθώς ταξιδεύει κανείς βορειοανατολικά προς τη...

Έψαχνε κι έψαχνε ο φακός των άστρων Καθώς αναπαρήγαγε μια – ένα προς ένα – αντιστοιχία:Κάθε κυματοσυνάρτηση να οδηγεί σε μια κατάρρευση κυματοπακέτου Βυθισμένο στη λάσπη της πισίνας γέμιζε με παιδιάτο κίτρινο υποβρύχιο και στο περισκόπιο συνέλεγε το φως τουςο Μέγας...

Η σκουριά μαδάει τα σεντόνια· Τα μύδια που ζουν μια Πλειστόκαινο σε ένα αστικό λεωφορείο μυρίζουντη θάλασσα που μεταφέρουν τις αποικίες στη Νέα Πέραμοένα κορίτσι που ίδρωσε για πρώτη φορά· το κορμί της έπειτα από χρόνια προτού τη νεκροπλύνουν. Ένας διάδρομος...

μια εντύπωση      Ένας Ήσκιος είναι πάντα αρσενικός· βαρβάτος και τραχύς στα οράματα, ηδύς στη γεύση. Ένας Ήσκιος είναι ο ιδρώτας της εικόνας· που συλλέγεται με βαμβάκι κι αφαιρείται με κερί όταν η νύχτα, τα κάνει όλα ήσκιους. Ένας ήσκιος είναι πάντα το Σεφερικό...

πούλμαν – τα θυμητάρια  Κάποτε θα βρεθεί ένας δρόμος που θα σε κλωθογυρνά κι όλο θα σου υπόσχεται το αιώνιο ταξίδι. Μην υποκύψεις. Αρκέσου στο φέρι ως την Αρκίτσα, Αύγουστος που ήταν και τα κορμιά ξεφλουδίζανε στα ιαματικά λουτρά της Αιδηψού. Το πούλμαν με τους...

Η μάνα μας ακόμη λαγοκοιμόταν στο Χάνι του Καμπόλη το βράδυ που την εκτέλεσαν κάτω από μια βερικοκιά   δύο περιστέρια τη σωρό της ανασήκωναν   κι αμέσως μεταμορφώθηκε σ’ εκείνο το κορίτσι που γινόταν νοτιάς και μάς χάιδευε τη νύχτα κάθε νύχτα του χειμώνα που...

Σαφάρι πήγαμε ένας βουβός σαμάνος μας κυνηγούσε όλη τη νύχτα πήρε τα μάτια μας· μια κοκκινοσκουφίτσα πηγαινοερχόταν και καθάριζε έβγαινε στη βεράντα  έκλαιγε λίγο μετά επέστρεφε -από ’δω όλο φεύγουν τα αποδημητικά με τις βαλίτσες τους, μας λέει -τα ναύλα σας να τα...

Σαν νύχτωνε τα Σάββατα,έσερνε εκείνη ένα χάχανο,δροσερό σαν αφόρετο παπούτσι,καθώς τα φτερά της έτριζαν στην αύρα,κι από το δρόμο ένας αχός,άνθρωποι και Κένταυροι συγκρούονταν τυχαίως,το ποδοβολητό απ’ τις οπλές τους,και τα ελεεινά ερίφια από τις παρακείμενες...

Κι ήρθε μια ξένη γραίαόσο κοιμόμουνκαι το κορμί της ήταν ένα χράμιτραχύ, βαρύκι απέραντομε πλάκωσε·– μα μην το ρίχνεις έτσι δίχως σεντόνια, μου λέειθα γδαρθείςή– ντύσου λίγο με το νερό του ποταμούκι έλα να γλιστρήσεις!σε χωράω μέσα μουβρε ταύρε μινωικέ!σε χωράω...

Υπάρχει μια νύχτα που όλο μου διαφεύγει, σαν ένα τελευταίο νυχτερινό λεωφορείο που δεν το προλαβαίνουμε  όμως ένα αγόρι με ασπίδα ουρανού, την ψάχνει στα βότσαλα και στις σπηλιές των αχινών, την ψάχνει στις άσπρες πέτρες  εκεί όπου διασταυρώνονται αθόρυβα οι γραμμές...

Μερικές φορές ένα όνειρο είναι μια εικόνα σε συνθήκες αποδόμησης. Οι συνθήκες πυκνώνουν γρήγορα κι έπειτα καταλήγουν σε μια κοιλάδα ή σε μια θάλασσα που δε με πνίγει αλλά με στηρίζει σε ένα βάθρο. Βλέπω δίπλα μου τον άνθρωπο Toyota Camry και τη γυναίκα περιδέραιο....

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΠΑΝΙΑ  συναντιέμαι με λέξεις που ματώνουν, με τη σάρκα ενός βράχου την άνοιξη, ή με κάποιους ανθρώπους που σβήνουν άηχα, όπως υπήρξαν, απέραντες θάλασσες δίχως παφλασμό. Έτσι, λέω, ματώνουν κι οι λέξεις όταν αντηχούν τις πόλεις που παγώνουν στον χρόνο...

[Το ξέρωίσα προλαβαίνω,ένα κερί που σας οφείλωμε το φως του Αυγούστου,κι ένα ματσάκι μαργαρίτεςστη διαδρομή στο χαλίκιδίχως έρμα,όπου οι ψυχές συνήθωςπαραμερίζουννα περάσω·καθώς,τακτοποιώντας οικογενειακές φωτογραφίες,σε μια κορνίζα γδάρθηκα,κι είδα το αίμα μόνο...

Κι είδα τη μάνα μου– ποιοι είναι όλοι αυτοί,μου λέει,και πού ήταν όσο ζούσα;γιατί σ’ αγκαλιάζουνκι εγώ δεν μπορώ;μπορείς! Της λέω,θα ’ρχομαι εγώ να σε βλέπω,κάθε ξημέρωμα·-Δε σε θέλω εδώ,μου λέει,δεν ανάβουν τα σώματακαι μας έχουν ξεπαγιάσει.     ΕΝΥΠΝΙΑ ΤΑ...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ούτε μόνο χωρική ούτε μόνο χρονική μια διάσταση αθωότητας που μας βγάζει κάποτε τη γλώσσα και καταπίνει τα φωνήεντα σαν λαίμαργος μυρμηγκοφάγος. Εκτός χρόνου θυμάμαι ενίοτε και τους λαρυγγισμούς του Παναγιώτη Φαρμάκη, σαν μοιραζόταν με τον πατέρα μου...

  ΜΙΛΩ ΣΥΧΝΑ με τις παλίρροιες ή με τους χθεσινούς ανθρώπους. Κι όσες γραμμές τους τελούν εν αμφιβόλω επανορίζονται: ένας μοναχικός σπουργίτης, που καρτερά τον χειμώνα του να αναδειχθεί, γίνεται σταυραητός· τα ανάνθιστα κυκλάμινα κι οι πασχαλιές του Απρίλη...