EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Μια μέρα που πέρασε

Μια μέρα που πέρασε

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΠΑΝΙΑ  συναντιέμαι με λέξεις που ματώνουν, με τη σάρκα ενός βράχου την άνοιξη, ή με κάποιους ανθρώπους που σβήνουν άηχα, όπως υπήρξαν, απέραντες θάλασσες δίχως παφλασμό. Έτσι, λέω, ματώνουν κι οι λέξεις όταν αντηχούν τις πόλεις που παγώνουν στον χρόνο...

Tακτοποιώντας οικογενειακές φωτογραφίες

Tακτοποιώντας οικογενειακές φωτογραφίες

[Το ξέρωίσα προλαβαίνω,ένα κερί που σας οφείλωμε το φως του Αυγούστου,κι ένα ματσάκι μαργαρίτεςστη διαδρομή στο χαλίκιδίχως έρμα,όπου οι ψυχές συνήθωςπαραμερίζουννα περάσω·καθώς,τακτοποιώντας οικογενειακές φωτογραφίες,σε μια κορνίζα γδάρθηκα,κι είδα το αίμα μόνο...

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

Κι είδα τη μάνα μου– ποιοι είναι όλοι αυτοί,μου λέει,και πού ήταν όσο ζούσα;γιατί σ’ αγκαλιάζουνκι εγώ δεν μπορώ;μπορείς! Της λέω,θα ’ρχομαι εγώ να σε βλέπω,κάθε ξημέρωμα·-Δε σε θέλω εδώ,μου λέει,δεν ανάβουν τα σώματακαι μας έχουν ξεπαγιάσει.     ΕΝΥΠΝΙΑ ΤΑ...

Η αιχμή των φωνηέντων

Η αιχμή των φωνηέντων

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ούτε μόνο χωρική ούτε μόνο χρονική μια διάσταση αθωότητας που μας βγάζει κάποτε τη γλώσσα και καταπίνει τα φωνήεντα σαν λαίμαργος μυρμηγκοφάγος. Εκτός χρόνου θυμάμαι ενίοτε και τους λαρυγγισμούς του Παναγιώτη Φαρμάκη, σαν μοιραζόταν με τον πατέρα μου...

Mια μέρα που πέρασε

Mια μέρα που πέρασε

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΠΑΝΙΑ συναντιέμαι με λέξεις που ματώνουν, με τη σάρκα ενός βράχου την άνοιξη, ή με κάποιους ανθρώπους που σβήνουν άηχα, όπως υπήρξαν, απέραντες θάλασσες δίχως παφλασμό. Έτσι, λέω, ματώνουν κι οι λέξεις όταν αντηχούν τις πόλεις που παγώνουν στον χρόνο...

 μόλις χθεσινοί

 μόλις χθεσινοί

  ΜΙΛΩ ΣΥΧΝΑ με τις παλίρροιες ή με τους χθεσινούς ανθρώπους. Κι όσες γραμμές τους τελούν εν αμφιβόλω επανορίζονται: ένας μοναχικός σπουργίτης, που καρτερά τον χειμώνα του να αναδειχθεί, γίνεται σταυραητός· τα ανάνθιστα κυκλάμινα κι οι πασχαλιές του Απρίλη...

Ο Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Ελευσίνα κι έχει σπουδάσει Φυσική και Ιστορία & Φιλοσοφία της Επιστήμης. Ποιήματά του και πεζά, έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά και έντυπα περιοδικά, σε συλλογικούς τόμους και ανθολογίες κι έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα ιταλικά και στα γερμανικά. Διατηρεί το ιστολόγιο: « Έλευσις, ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας»
Ο Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Ελευσίνα κι έχει σπουδάσει Φυσική και Ιστορία & Φιλοσοφία της Επιστήμης. Ποιήματά του και πεζά, έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά και έντυπα περιοδικά, σε συλλογικούς τόμους και ανθολογίες κι έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα ιταλικά και στα γερμανικά. Διατηρεί το ιστολόγιο: « Έλευσις, ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας»

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Μια μέρα που πέρασε

Μια μέρα που πέρασε

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΠΑΝΙΑ  συναντιέμαι με λέξεις που ματώνουν, με τη σάρκα ενός βράχου την άνοιξη, ή με κάποιους ανθρώπους που σβήνουν άηχα, όπως υπήρξαν, απέραντες θάλασσες δίχως παφλασμό. Έτσι, λέω, ματώνουν κι οι λέξεις όταν αντηχούν τις πόλεις που παγώνουν στον χρόνο...

Tακτοποιώντας οικογενειακές φωτογραφίες

Tακτοποιώντας οικογενειακές φωτογραφίες

[Το ξέρωίσα προλαβαίνω,ένα κερί που σας οφείλωμε το φως του Αυγούστου,κι ένα ματσάκι μαργαρίτεςστη διαδρομή στο χαλίκιδίχως έρμα,όπου οι ψυχές συνήθωςπαραμερίζουννα περάσω·καθώς,τακτοποιώντας οικογενειακές φωτογραφίες,σε μια κορνίζα γδάρθηκα,κι είδα το αίμα μόνο...

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

Κι είδα τη μάνα μου– ποιοι είναι όλοι αυτοί,μου λέει,και πού ήταν όσο ζούσα;γιατί σ’ αγκαλιάζουνκι εγώ δεν μπορώ;μπορείς! Της λέω,θα ’ρχομαι εγώ να σε βλέπω,κάθε ξημέρωμα·-Δε σε θέλω εδώ,μου λέει,δεν ανάβουν τα σώματακαι μας έχουν ξεπαγιάσει.     ΕΝΥΠΝΙΑ ΤΑ...

Η αιχμή των φωνηέντων

Η αιχμή των φωνηέντων

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ούτε μόνο χωρική ούτε μόνο χρονική μια διάσταση αθωότητας που μας βγάζει κάποτε τη γλώσσα και καταπίνει τα φωνήεντα σαν λαίμαργος μυρμηγκοφάγος. Εκτός χρόνου θυμάμαι ενίοτε και τους λαρυγγισμούς του Παναγιώτη Φαρμάκη, σαν μοιραζόταν με τον πατέρα μου...

Mια μέρα που πέρασε

Mια μέρα που πέρασε

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΠΑΝΙΑ συναντιέμαι με λέξεις που ματώνουν, με τη σάρκα ενός βράχου την άνοιξη, ή με κάποιους ανθρώπους που σβήνουν άηχα, όπως υπήρξαν, απέραντες θάλασσες δίχως παφλασμό. Έτσι, λέω, ματώνουν κι οι λέξεις όταν αντηχούν τις πόλεις που παγώνουν στον χρόνο...

 μόλις χθεσινοί

 μόλις χθεσινοί

  ΜΙΛΩ ΣΥΧΝΑ με τις παλίρροιες ή με τους χθεσινούς ανθρώπους. Κι όσες γραμμές τους τελούν εν αμφιβόλω επανορίζονται: ένας μοναχικός σπουργίτης, που καρτερά τον χειμώνα του να αναδειχθεί, γίνεται σταυραητός· τα ανάνθιστα κυκλάμινα κι οι πασχαλιές του Απρίλη...

Pin It on Pinterest