Αφού πέρασε τη μισή νύχτα ψάχνοντας συνεργείο, κοιμήθηκε εν τέλει στο σιταντέλ μιας μεσαιωνικής κωμόπολης του Λίγηρα που του έδινε την αίσθηση ότι ήταν ο Πειραιάς.
Διέκρινε την υπερυψωμένη οχύρωση, μια συνοικία όμοια με τα Καμίνια, τα αντιπλημμυρικά έργα και μια γέφυρα που ένωνε τις δύο όχθες ημιτοξωτή με αγάλματα σε κάθε άκρη καθώς και στο μέσον της. Άρπυιες με γαμψά νύχια και διπλωμένα φτερά, μιαν άγρια έκφραση στο πρόσωπο, στήθη αιχμηρά που θύμιζαν σαρακηνή σπάθη.
Τίποτα από όλα αυτά δεν διακρινόταν από την ομίχλη, όμως ήταν σίγουρος ότι ήταν εκεί σα να τα έβλεπε. Το νερό ήταν μέχρι τη μέση βαδίζοντας με τα πόδια, οπότε δεν θα το διακινδύνευε να περάσει με το αμάξι. Δοκίμασε τη στάθμη του με το χέρι ενώ απέναντι ανέβαινε με έναν στροβιλώδη παφλασμό ο ποταμός, κι ο ήλιος, καθώς έδυε, χρύσιζε μες στον στρόβιλο.
Ήδη είχε υπερβεί τις αντοχές του ψάχνοντας να βρει ταπετσιέρη λες κι έψαχνε φαναρτζή. Ο άνθρωπος προσφέρθηκε να τον κοιμίσει το βράδυ σπίτι του, μέχρι να περάσει το κακό, όμως η ταπετσαρία μπορούσε να περιμένει. Όλη του η οικογένεια ήταν εξυπηρετική κι ο μεγάλος του γιος ήξερε την κόρη του από τα χρόνια πριν τις πλημμύρες. Μιλούσαν στο τηλέφωνο και κανόνιζαν έξοδο.
Είπε: ποια έξοδο παιδιά; εδώ συμβαίνει θεομηνία, ο κόσμος πνίγεται. Τα παιδιά γέλασαν κακαριστά. Η θεομηνία θεομηνία μα η έξοδος έξοδος (και τα παιδιά παιδιά). Έπειτα βρέθηκε στον καθεδρικό κι άρχισε να διασχίζει τα μανουάλια σαν οδόσημα προς το ιερό.
Ήταν όλα βαλμένα λάθος. Το όργανο στη μέση, τα αγάλματα στην είσοδο η αγία τράπεζα προς τον Βορρά, όπως στη Ρουέν που δε διακρίνεται ο κορμός της εκκλησίας από τα παρεκκλήσια του.
Σε κάθε στασίδι ζωντάνευε το όνειρο με την κουκούλα, τον παγωμένο βραχίονα και τα ακροδάχτυλα που είχαν έρθει να τον αρπάξουν ή να τον προειδοποιήσουν· ασταμάτητα βίωνε μια διάχυτη αγωνία ως και τρόμο, ειδικά τις στιγμές που του φάνηκε ότι ο πατέρας του διεύθυνε αυτή την αποκάλυψη (ακριβώς την ημέρα που έπρεπε να πάει για τις εξετάσεις).
photo by yakovgal, https://pixabay.com
