Οι άνθρωποι είναι πάντα μόνοι στα δύσκολα.
Μα δύσκολες δεν είναι οι συνθήκες.
Κι αυτές πάντα κάπως τις αντιμετωπίζουμε.
Δύσκολα είναι τα σημεία του χαρακτήρα μας,
εκείνα που παιδεύουν πρώτα εμάς.
Γιατί, αν το καλοσκεφτείς,
με όσα παλεύει ο καθένας μέσα του,
Ειναι αυτά με τα οποία πορεύεται μοναχικά.
Και κανείς δεν μπορεί να καλύψει το κενό μας,
ούτε είναι προορισμένος γι’ αυτό.
Κι όταν εμείς δεν αντέχουμε τον εαυτό μας,
θα μπορεί κάποιος τρίτος;
Ίσως, όμως, να είμαστε μόνοι στη μάχη,
όχι απαραίτητα και στη διαδρομή.
Τα σκοτάδια μας,μας ανήκουν.
Μια αχτίδα χρειαζόμαστε να δούμε πως δεν χρειάζεται
να φοβόμαστε όσα κρύβονται μέσα μας.
Οι άνθρωποι ισως δεν έρχονται στη ζωή μας
για να τη συμπληρώσουν,
αλλά ως μια διέξοδος
Κι ίσως, δε γεμίσουν το κενό,
Αλλά βοηθήσουν να καταλάβουμε
από πού δημιουργήθηκε,
μας δώσουν το περιθώριο
να σταθούμε απέναντι σε όσα δυσκολευόμαστε να αντικρίσουμε,
χωρίς να στρέφουμε διαρκώς εναντίον μας
ό,τι δεν έχουμε ακόμη καταφέρει να κατανοήσουμε.
Γιατί κάποιες φορές
δεν μας λείπει η δύναμη,
αλλά η συμφιλίωση με όσα είμαστε.
Κι ίσως αυτή να είναι η αξία του άλλου:
όχι να μας σώσει από τον εαυτό μας,
αλλά να σταθεί δίπλα
χωρίς να απαιτεί να έχουμε πρώτα λύσει
όσα μας δυσκολεύουν.
Ισως ένας άνθρωπος να μπορεί να μας θυμίσει
πως ακόμη κι εκεί όπου εμείς βλέπουμε
ό,τι πιο δύσκολο να αποδεχτούμε,
υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσουμε.
Κι ίσως τελικά να μη χρειαζόμαστε κάποιον
να μας απαλλάξει από αυτό που είμαστε,
αλλά κάποιον που να μας κάνει να αναρωτηθούμε
πότε αρχίσαμε να πιστεύουμε
πως όσα δυσκολευόμαστε να αγαπήσουμε μέσα μας
μας κάνουν λιγότερο άξιους να αγαπηθούμε.
Διότι μοναξιά δεν είναι η απουσία των άλλων
Μα η σιωπή εκεί που κάποτε άνθιζε η ψυχή
Είναι που ακόμη κι όταν όλα μέσα σου αρνούνται
Το φως γνωρίζει τον δρόμο της επιστροφής.
photo TheDigitalArtist, https://pixabay.com
