Όταν αναποδογυρίζεις το δικό σου παιχνίδι σκακιού…ή αλλιώς πλεύση προς…
Πλεύση προς τα πού; Προς την εσωτερική μας ελευθερία.
Η προσωπική ελευθερία δεν χαρίζεται, δεν έρχεται σε συσκευασία δώρου, δεν ζητιέται, δεν μοιράζεται, δεν πωλείται και δεν αγοράζεται, δεν φωνάζει, δεν τεμαχίζεται, δεν έχει απομιμήσεις και κόπιες.
Η προσωπική ελευθερία κατακτιέται.
Με κόπο, ψυχικό και πνευματικό. Με το να επιτρέπεις στον εαυτό σου να πέφτει, να λερώνεται, να ιδρώνει, να απογοητεύεται, να καταδύεται και να αναδύεται, να κλαίει ασυγκράτητα, να γελάει σαν παιδί, να αγαπάει σαν παιδί, να διεκδικεί, να κάνει λάθος. Να σε αφήνεις να «είσαι» κι όχι να κάνεις.
Να στέκεσαι στο καρδιοχτύπι σου, να τολμάς, να μη ζητάς την άδεια για να ονειρεύεσαι, να ακολουθείς το αόρατο νήμα, τον μίτο της Αριάδνης για να βγεις από το λαβύρινθο, να έχεις την προσοχή στραμμένη στο ξετύλιγμα του δικού σου κουβαριού.
Μόνο τότε ο Μινώταυρος θα εξαϋλωθεί, θα πάψει να έχει υπόσταση και ο φόβος θα μείνει κενός, χωρίς αντικείμενο.
Κι όπως λέει κι ο μοναχός στην παραβολή από το «Γέλιο του βατράχου» του Ανρί Γκουγκό: «Πρέπει πρώτα να νικήσεις τον φόβο. Τότε μπορεί να έρθει η προσοχή, από την προσοχή η γαλήνη της καρδιάς, από τη γαλήνη της καρδιάς η φιλία για ό,τι ζει πάνω στη Γη. Φίλε μου, μόλις αναποδογύρισες το δικό σου παιχνίδι σκακιού».
photo KELLEPICS, https://pixabay.com
