Ολοένα και χάνεται η αίσθηση του χρόνου.
Λίγες εβδομάδες και η αίσθηση είναι σαν να πέρασαν χρόνια…
Όταν το τρυπάνι φτάνει στο μεδούλι του οστού
τα κύτταρα τρελαίνονται και δεν αναγνωρίζουν δευτερόλεπτα
διαστέλλονται στο σύμπαν, εκεί που οι σκέψεις
σκάνε αλύπητα στα βράχια της σάρκας.
Αισθήσεις σε ηλεκτροσόκ
ανακαλύπτουν νέα μονοπάτια
ακαταχώρητα στους τσαλακωμένους καταλόγους που ακουμπούν βαριεστημένα
σε σκονισμένα ράφια.
Πού πατάς και πού πηγαίνεις;
Άγνωστο.
Ελλιμενισμός σε σωτήριο ορμίσκο
μέχρι να ξεδιαλύνει ο ορίζοντας.
Κι αν ο ωκεανός αποδειχθεί ρηχή λιμνούλα,
τότε τι θα απομείνει από το φτερούγισμα;
Μερικά πούπουλα σκορπισμένα στου δρόμου τη λακκούβα
και μια ξεθωριασμένη ματιά να αγναντεύει το πέλαγος των Κυθήρων.
«Στρατηγικό σημείο» σκέφτεσαι θα είναι
τρία πελάγη και τρεις πολιτισμοί, εκεί, συναντήθηκαν.
photo ASPCT, https://pixabay.com

















































