Πόνος για την καμμένη Ελλάδα

Πρωί πρωί με τον καφέ στο χέρι και την ομορφιά της θέας του νησιού μου μπροστά σε ένα γαλήνιο πέλαγος και παρέα με τα τζιτζίκια που ξυπνούν τη γειτονιά, κλείνω τα μάτια που γεμίζουν δάκρυα στο αντίκρυσμα της εικόνας των καμένων εκτάσεων και ζώων που πέρασαν από την λαίλαπα της φωτιάς που έκαψε τα πάντα…Κλείνω την τηλεόραση με την  προσπάθεια ενος νεαρού που παίρνει αγγαλιά ένα πρόβατο και το φέρνει κοντά στην γούρνα με το νερό και εκείνο πίνει ασταμάτητα…Ποιός συγκρατεί τα δάκρυα σε αυτήν την εικόνα…Πώς  αντέχουν οι υπεύθυνοι ιθύνοντες και αντικρύζουν τέτοια φρίκη ! Ποιός φταίει και ποιός θα πληρώσει το τεράστιο κακό που βρήκε την Πατρίδα μας και τούτο το καλοκαίρι!  Ποιός χαίρεται για την καταστροφή μας και ποιός πανηγυρίζει για την στάχτη που έγινε αυτός ο υπέροχος τόπος που λέγεται Ελλάδα…!!! Ήλθα για να ξεκουραστώ και να απολαύσω την Πατρίδα μου και ξαφνικά γίνεται μαύρη η ψυχή μου από θλίψη και κούραση αντικρύζοντας καμένη γη και περιουσίες ανθρώπων που κουράστηκαν μια ζωή να τις χτίσουν, και έγιναν στάχτη σε μια μέρα και μιά νύχτα…! Άγρια και ήμερα ζώα, πρόβατα, λαγοί, κουνάβια, άλογα, κότες, φίδια και ότι άλλο υπάρχει μαζί με τα δέντρα τα σπίτια τα δάση και οι κόποι τόσων ανθρώπων και τόσων χρόνων…Ποιός αγαπάει αυτόν τον τόπο τελικά ;  Ποιός νοιάζεται και ποιός συγκινήται ; Σίγουρα όλοι έχουμε  ευθύνες σίγουρα όλοι πρέπει να κάνουμε πολλά για να προστατεύσουμε αυτόν τον Άγιο τόπο μας, την πανέμορφη Ελλάδα μας… Σίγουρα υπάρχουν πολλοί με αγαθές και αγνές διαθέσεις που νοιάζονται και προσπαθούν…Ας κάνουμε όλοι μας αυτό που πρέπει και με λίγο περισσότερη αγάπη για τούτο τον τόπο μήπως και καταφέρουμε να σώσουμε ότι απέμεινε και να ξαναγίνει η Ελλάδα μας πανέμορφη ξανά και να επουλωθούν οι τεράστιες πληγές …