Τι γίνεται όταν το όνειρο είναι πιο όμορφο από την καθημερινότητα που έχει καταστρέψει ο άνθρωπος; Όταν παρ’ όλα αυτά, προτιμά να κρατά τα μάτια κλειστά και το κεφάλι κάτω από το πάπλωμα και το μαξιλάρι, αντί να κυνηγήσει την αλλαγή στη ζωή; Ως πότε θα δέχεται το μέτριο;
Σήκω!
Σήκω και βγάλε τη λιακάδα,
σήκω και βγάλε το χορό.
Βαλ’ τις παντούφλες,
φόρα μαντήλι και βάλε το χέρι στο λαιμό.
Σήκω σου λέω,
και μη μετράς τις ώρες!
Πάψε να σιγοτραγουδάς,
οι ώρες του ονείρου φύγανε,
σταμάτα να τις λησμονάς.
Σήκω πια,
σήκω και ζήσε τη ζωή,
σήκω και κλάψε το όνειρο.
Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή,
στο όραμα εμπόδιο.
Σήκω και βάδισε μπροστά,
σήκω κι απλά περπάτα.
Δεσ’ το μαντήλι πιο σφιχτά
και του ματιού το δάκρυ κράτα.
Σήκω,
και μόλις δεις τα κάγκελα
και η χαραμάδα κλείσει,
μείνε εκεί κι ανάπνεε ώσπου να σε λυγίσει.
Και ύστερα μέτρα αντίστροφα,
τη νύχτα που φωτίζει,
τις λίγες ώρες ξαστεριάς που έχει να σου χαρίσει.
Εκεί φτερά υπάρχουνε
και γέλια και αγγελάκια.
Εκεί το δρόμο θα ‘βρουνε,
της λευτεριάς μπαϊράκια.
Μα τώρα σήκω!
Σήκω άνθρωπε
ή για πάντα κλεισ’ τα μάτια.
photo MabelAmber / https://pixabay.com
















































