Σε σένα μιλάω…
Που ‘χεις την τύχη να βλέπεις την ανατολή,
ακάματη κι ακμαία!
Να ‘χει ξυπνήσει απ’ τ’ άγρια χαράματα!
Να ξεγλιστρά
μεσ’ απ’ τα σκέλια τ’ ουρανού
και να τρέχει καταπάνω σου,
έχοντας καταπιεί γουλιά γουλιά
-ακόμη μια φορά-
το θάνατο που σου αναλογεί.
Κι αντίς τα κύτταρά σου
ν’ ανθοβολούν ευγνωμοσύνη
Εσύ,
σκυθρωπός,
ρυτιδιασμένος από την πολυκαιρία,
κοιτάς πώς να σκοτώσεις τον ήλιο…
Αυτόν τον ήλιο,
που θα σηκώσει τα παιδιά ψηλά!
Πάνω απ’ τον κόσμο που μαγάρισες
κι ούτε λογάριασες,
πως δεν σ’ ανήκει…
Ναι! Σε σένα μιλάω…
photo pexels, https://pixabay.com

















































