Με λέξεις μάντισσες
στα χείλη
να μάχεται,
ο ίσκιος σου το φως
η λήθη,
με καλεί μ’ άδειο
κοχύλι
σε κύκλο η μορφή σου
πάλι εντός.
Πώς δοκιμάζονται
απόψε
οι αντοχές,
ξανοίχτηκε
η ψυχή, άλλα ταξίδια,
δεν έχω εσένα,
μα ούτε τύψεις
κι ενοχές,
να ζω βαρέθηκα
τα ίδια και τα ίδια.
Αλλού ο έρωτας,
κι αλλού με πας εσύ
ο χρόνος,
έσβησε τα μέσα μου
σημάδια
όνειρα έμειναν,
φεγγάρια στο νησί,
φεύγεις,
ξεχνάς τα γιασεμιά,
τα χάδια.
Πόσα κλεμμένα δειλινά
γίνονται δρόμοι
κι έχουν, αφετηρία
πάντα μια καρδιά,
μάγισσα ανάμνηση
έν’ άγγιγμα
στη Ρώμη,
στην εξορία σου
να φταίει κάθε βραδιά.
Αύριο,
τής νύχτας ερημίτες,
ασκητές
μπρος στής αλήθειας το κερί
τυχαίοι,
από τους πόθους ηττημένοι,
νικητές
η σταυρωμένη σκέψη
πάντα φταίει.
Το σ’ αγαπώ
στις χούφτες κράτησαν
ζητιάνοι,
άγρια
καραβόστρατα του νού,
μια χίμαιρα
η ζωή του Μοντιλιάνι,
άναψα τ’ άστρα
στ’ αλωνάκι τ’ ουρανού.
Αύριο, εν ονόματι τής αγάπης
Ζωή Δικταίου
Κέρκυρα, 12 Ιουλίου 1998
Ζωή
Στη διάθεσή σας και αυτό. Επετειακά στη μνήμη του Μοντιλιάνι.
photo Greek Radio FL
















































