Είχε έρθει για τις διακοπές ο Χάρης. Μόλις έκλεισαν τα σχολεία οι γονείς του, τού είχε κάνει το χατίρι και τον έφεραν την ίδια κιόλας μέρα στον παππού. Στο χωριό μπορούσε να απολαύσει το παιχνίδι, την εξοχή και τη θάλασσα χωρίς περιορισμούς και πάντα με τη χαρά...

Με λέξεις μάντισσεςστα χείληνα μάχεται,ο ίσκιος σου το φωςη λήθη,με καλεί μ’ άδειοκοχύλισε κύκλο η μορφή σουπάλι εντός.Πώς δοκιμάζονταιαπόψεοι αντοχές,ξανοίχτηκεη ψυχή, άλλα ταξίδια,δεν έχω εσένα,μα ούτε τύψειςκι ενοχές,να ζω βαρέθηκατα ίδια και τα ίδια.Αλλού ο...

Η ζωή της ποτέ δεν ήταν της μιας ματιάς, τής μιας ανάγνωσης, κάπου-κάπου την άφηνε να περνά κι από την άβυσσο, να βουτά στα τρίσβαθα με ψυχραιμία και να μένει ήρεμη, ν’ ανάβει το κεράκι της ψυχής από την κεροδοσιά του άλλου κόσμου κι άφηνε το χέρι τ’ αρχαγγέλου να της...

Παλιέ μου φίλε Με φωνές, τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω Ποτέ δεν ρώτησες, γιατί με φέρνει η βροχή Σ’ άλλο ουρανό δεν θα γυρέψω πεπρωμένα Στην αγκαλιά σου Θα γυρίσω απόψε, δίχως ενοχή Κι έχω τα φρένα της καρδιάς σπασμένα.   My old friend You cannot bring back the...

Με λέξεις μάντισσες στα χείληνα μάχεται, ο ίσκιος σου το φωςη λήθη, με καλεί μ’ άδειο κοχύλι σε κύκλο η μορφή σου πάλι εντός.Πώς δοκιμάζονται απόψε οι αντοχές, ξανοίχτηκε η ψυχή, άλλα ταξίδια,δεν έχω εσένα, μα ούτε τύψεις κι ενοχές,να ζω βαρέθηκα τα ίδια και τα...

Θα χαθώ στη μικρή μου κρυψώνα, κοιτάζοντας αυτό που δεν βλέπει, όραση στενή, φοβισμένη, θα κρυφτώ, τόσο υπέροχα ξένη κι αράγιστη στη φαντασμαγορία τής γιορτής. Και το φιλί σου, αδιάφορο κι αυτό, όπως τα κρύα φιλιά στις εικόνες των αγίων. Ανήξερα τα χειμωνιάτικα...

Ξεροβόρι του χειμώνα, μια ανάσα τα σύνορα, ησυχία, καρδιά βαρύθυμη, καπνίζουν οι ψηλές καμινάδες στη μικρή πολιτεία, στην πάνω πλατεία χιλιάδες λαμπιόνια, τ’ αδέσποτα πήραν σβάρνα το Βλαχομαχαλά, μακριά από την παραξενιά του κόσμου στο χάνι του Μικρούλη δυο...

 Β΄   μέρος     Θυμάμαι το κλάμα που έκανα την πρώτη φορά όταν της παρέδωσα την ορθογραφία και έβαλε την υπογραφή της και δίπλα ένα δέκα με τόνο.  «Γιατί κλαις παιδάκι μου; Τι έπαθες; Δεν έχεις κάνει λάθος. Κανένα μάλιστα και τι ωραία γράμματα! Τι βαθμό σού...

Η συνέχεια του άρθρου     Τα χρόνια κύλησαν, κυλούν, καμιά φορά όπως τα δάκρυα στο πρόσωπο ή η βροχή στο τζάμι. Μεγάλωσα κι ακόμα οι αιώνες είναι εκεί στη ρίζα του όρους Δίκτη, φυτρώνουν με τα χαμομήλια, ανθίζουν με τις μηλιές και με τις μαντηλίδες και τις...

   Η συνέχεια του άρθρου     Μαζί της, στην αρχή ακόμη της σχολικής χρονιάς είχαμε φτιάξει από σκληρό χαρτόνι ένα μικρό παράθυρο. Γύρω - γύρω το είχαμε ζωγραφίσει. Στο δικό μου είχαμε φτιάξει μια χελιδονοφωλιά πάνω από το περβάζι του.  Στη θέση που...

«Κλαίνε τα φεγγάρια» ένα παιδί το ψιθύρισε τ’ ακούς; Κορφολογούν αγάπες και σιωπές, από τις ρωγμές του καιρού και φοβούνται τόσο, την ένοχη συγνώμη… Και στο νοτιά και στο βοριά το ίδιο φέγγουν τα παράπονα. Θα με θυμάσαι κάποιες φορές…   Παράτολμα κι αμετανόητα,...

   Και η ταπεινότητά μου, κορδώνεται από περηφάνια χωρίς να ξέρω αν είναι για τη γιαγιά και για όσα μού μαθαίνει, ή μήπως επειδή μού δίνει σημασία η δασκάλα. Ο νους πετάει σπίθες κι ύστερα οι σπίθες γίνονται λέξεις και οι λέξεις έρχονται στα χείλη, αναμνήσεις...

   Καιροί που πέρασαν μετρώντας ασημένια φεγγάρια και άστρα που ξεχάστηκαν στα μπαλκόνια του ονείρου παρέα με τα γιασεμιά. Ένα κοχύλι η μνήμη γεμάτο από εκείνα τα λάφυρα τού καλοκαιριού που μαζεύαμε στις έρημες ακτές και νομίζαμε πως μόνο εμείς είχαμε σταθεί τόσο...

    Η φύση ησυχάζει. Συνειδητοποιείς ότι ολόκληρο το Οροπέδιο υπήρξε ανέκαθεν αντικείμενο θαυμασμού, όχι μόνο χάρη στην ιδιαίτερη αισθητική του αξία και την ξεχωριστή ομορφιά, αλλά και χάριν των πολλών σπηλαίων που βρίσκονται διάσπαρτα στη φύση της Λασιθιώτικης γης. ...

Λιγοστό το χώμα ξερό κι’ αυτό ζυμωμένο με θαλασσαρμύρες και δάκρυα. Μοναχά πέτρες, γκρεμισμένους καστρότοιχους και χορταριασμένους τάφους θ’ αντικρίσεις, ανοικτούς ακόμη ενθύμια της ζωής που κάποτε πέρασε ναυάγια του χρόνου σκορπισμένα λάφυρα των καιρών.  ...

Συνήθιζε να μένει μόνος, απάνεμα από ψέμα και πλάνη περιόριζε επιθυμίες, ανάγκες κολοσσιαία σχέδια, ένα ποτάμι αδάμαστο, γνώριζε την αξία της συγκίνησης που έχει η ανατολή σε μια άγρια, απάτητη κορφή, ένα θεριεμένο κύμα στ’ ανοιχτά, στο σεληνόφωτο, κέρδιζε, σε...

Παππού, εξεχείλισε η καρδιά με την αθιβολή σου εθόλωσαν τα μάτια μου, μπροστά μου όλο σε βλέπω στο έμπασμα περήφανος, στο έβγα ευκή περίσσια «στην άσπρη πέτρα κρύο νερό, στη μαύρη γιασεμάκια και στην κορφή χρυσόμηλο με κοκαλένια πέννα». Όσο αλαργεύω απ’ τη ζωή...

Τι κι αν σήκωνε το κεφάλι ψηλά και τήραγε τον ουρανό; Τόσα άστρα αναμμένα, τόσο ασήμι στο φεγγάρι και λίγο φως δεν είχε αφήκει να στάξει μέσα στην ψυχή της, ποτέ. Έρμα σκοτάδια ύφαινε στο μυαλό της κι εκεί χάνονταν. Καχύποπτη πάντα, με όλους και με όλα. Τήραγε μ’ ένα...

Ξεθωριασμένο τ’ όνειρο, έτσι φοβέριζαν, φωνές ξένες, απ’ αυτές που υφαίνουν σκοτάδια. Σ’ εξώστη μυστικό, ανέλπιστα, με αγνή θωριά ικέτιδα για ένα φεγγάρι ολόγιομο. Ο τόπος θέλει, να με έχει, ο τόπος που δεν μού ’ταξε ολόχρυσους καρπούς, μα, με μετάλαβε τιμή και...

Φρόνιμες και νοικοκυρές, αγάπη δε ξομπλιάζουν, να στέκει ο όρκος στην κορφή σε ριζιμιό χαράκι κι η Δρακοκαβαλάρισσα με τη χρυσή φαρέτρα, από τ’ ανέφαλα να βγει τη λιόστερνη την ώρα, να πιεί τ’ ασφενταμόνερο, ν’ ανάψει το φεγγάρι. Να βάλει τα κουδούνια της, τα πέτσινα...

Το βυσσινί πουκάμισο μια νύχτα θα φορέσω κι ένα μικρό θαλασσινό κοχύλι στο λαιμό το πολυκαιρισμένο μου μαντίλι άστρο θα δέσω πριν το φιλί στα χείλη σου, μού δείξει τον γκρεμό. Μια δακρυσμένη προσευχή, να σβήσουνε τα φώτα, συλλαβιστά ακούγονται οι λέξεις στην αρχή, την...

Και να που γίναν βαρετές οι Κυριακές να με γερνούν οι ενοχές κι εσύ να φεύγεις κλεμένα χάδια, πόλεις επαρχιακές πώς το λερώνεις το φιλί, πώς τ’ αποφεύγεις. Ξεφτίλες έρωτες, παλιά ξενοδοχεία φτύνεις δυο λέξεις και στον τοίχο με κολάς ένα λαχείο όλη σου η περιουσία μια...

Κάποτε ανθισμένο το σώμα, σάρκα απαλή, ρόδινη, τώρα, μια υγρή ομίχλη διατρέχει το πρόσωπο ο σπασμός στη φλέβα του λαιμού ειρωνικό πολύ, να καλεί, μ’ ένα άλικο τριαντάφυλλο έναν σταυρωμένο θεό ή έρωτα σε τοπίο άνυδρο πια. Τώρα, στην παραζάλη τού ονείρου, χλευάζοντας η...

Και να που τα μάτια βλέπουν προς τα μέσα μοιρολόι Ηπειρώτικο αλήστευτη ομορφιά, αμέρωτο ελάφι η σκέψη ένα κλαρίνο κλαίει μακριά, αγκαλιάζονται τα έλατα πρώτο φιλί στο μέτωπο το κόνισμα ας μένει. Στη μέρα μην ορκίζεσαι, τα σκιορτικά δεξιά μου θεόρατος ο ουρανός άφαντος...

Πόσο έμεινα στην ίδια θέση μέχρι να αποφασίσω, δεν μέτρησα, κοίταζα μακριά, γλαροπούλια και καράβια, ορίζοντας θαλασσινός του Νότου εκεί που προσανατολίζονται αιώνες τα αρμυρίκια, εκεί, στην άκρη του γκρεμού της ψυχής πέτρα μαύρη, τραχιά, άγρια, με το αλάτι να...

Φρόνιμες και νοικοκυρές, αγάπη δε ξομπλιάζουν, να στέκει ο όρκος στην κορφή σε ριζιμιό χαράκι κι η Δρακοκαβαλάρισσα με τη χρυσή φαρέτρα, από τ’ ανέφαλα να βγει τη λιόστερνη την ώρα, να πιεί τ’ ασφενταμόνερο, ν’ ανάψει το φεγγάρι. Να βάλει τα κουδούνια της, τα πέτσινα...

Απ’ άλλη πόρτα, μπήκα μες τα θαύματα,ξεστρατισμένη,από όσα μού είχαν, λόγια, ψεύτικα ειπωμένα,τούτο το δώμα τ’ ουρανού, στη Δίκτη,διαφεντεύει ένας Δαίμοναςκαι στη ρωγμή του χρόνουκλώθει τρόπους και γεννήματα τού νου.Της ξενιτιάς τα χρόνια,ξόρκια, σ’ ανθισμένο ασπάλαθο...

Απόψε κράτησα στην άκρη τ' ουρανούγαλάζια φύκια απ' τον ωκεανό της μοίραςαπόψε η σκέψη σου πλημμύρισε το νουνα λιώσει σπίθες στων ματιών μου την αρμύρα. Γουλιά-γουλιά, σε κοινωνώ μπρούσκο κρασίπου είναι φερμένο από του Νότου την πατρίδαστα πάθη εσύ να με κερνάς κούπα...

Πόσο έμεινα στην ίδια θέση μέχρι να αποφασίσω, δεν μέτρησα, κοίταζα  μακριά, γλαροπούλια και καράβια, ορίζοντας θαλασσινός του Νότου εκεί που προσανατολίζονται αιώνες τα αρμυρίκια, εκεί,  στην άκρη του γκρεμού της ψυχής πέτρα μαύρη, τραχιά, άγρια, με το αλάτι να...

Στο ίδιο καντούνι έκανε πάντα λάθος, «κατά λάθος δυο κολασμένοι στον παράδεισο», ο ψίθυρος είχε μείνει στον ξεσαρκωμένο τοίχο με την εγχάρακτη διακόσμηση, εκεί κάθε φορά η ίδια λάθος στροφή η ίδια Ελένη στην άγνοια των ορίων ακόμη με τη ρευστή μορφή των φαντασμάτων...