Έταξα ένα ποίημα
για τα μάτια της
Από νυχτερινή μοναξιά πλασμένο
από άδεια κρεβάτια
και υγρά όνειρα σε τρυφερούς μηρούς
Μα δεν βρήκα λέξεις
να τηρήσω την υπόσχεση του ποιήματος….
Παρά μόνο δυο φεγγάρια να με κοιτούν
και την γλυκιά αίσθηση του ανυπόμονου σώματος
που καρτερά την συνάντηση των εραστών.
Έφερα στο νου
το χρώμα του βλέμματος
του πέλαγου την λάμψη
την μνήμη της απαλότητας
Στις άκρες των δαχτύλων
ξυπνούσε η μέρα
Ξημέρωνε Σάββατο
στα μαγικά της βλέφαρα
Τα άνθη της ροδιάς μου χαμογέλασαν…
-Θα περιμένεις μου είπαν…
N.Sigma
photo giani, https://pixabay.com

















































