– Στη διαδικασία εμπλέκονται
κάτι ευτελή υλικά τελείως αβαρή:
το πούπουλο
κι ένας ρυθμός αρχαίος, καταγωγικός
σαν τον αδιόρατο συλλογισμό φτερού
πριν ξεκολλήσει από τον άγγελο
ή απ’ τη σουσουράδα
για να βρεθεί τρεις εποχές μετά
πεσμένο θριαμβευτικά
στην πρώτη ύλη του καθρέφτη.
Το πούπουλο, βέβαια, αποφασίζει μόνο του.
Εγώ, απλώς, ακούω την απόφαση
σαν σύρσιμο παντόφλας στον διάδρομο
ή σαν κουβέντα ακατάληπτη, εμπιστευτική
που αν στήσω αυτί και την αφουγκραστώ
θα πιάσω την αναπνοή εκείνου που μιλάει.
Μπορεί να είναι ασθματική
σαν χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια
ή να κυλά χορευτική
όπως επτανησιακή καντάδα
και άλλοτε ψιθυριστή
μανιάτικο νανούρισμα που έλεγε στον Σολωμό
η Αγγελική Νίκλη.
Μπορεί και να θυμίζει μακεδονίτικο δημοτικό
ή μοιρολόι ηπειρώτικο
– δεν έχει τόση σημασία –
όσο το ν’ αποχαιρετάς τα φανερά
και διαφυγές να επινοείς
για να μην πλήττουν οι λέξεις.
Μα, εντέλει, ίσως τίποτ’ απ’ αυτά
παρεκτός να σιωπάς
να σιωπάς
να σιωπάς
και κάποτε, αν είσαι τυχερός
να κρυφακούς την αθώωση
προτού υπογραφεί.
photo Sponchia / https://pixabay.com