Στέκομαι ακίνητη σαν ήπιος άνεμος εγκλωβισμένος στο χολ. Διαβάζω οδηγίες απολυμαντικών, φαρμάκων. Μπαίνω πιο μέσα, αργώ να μπω· πολίτης πάντοτε του ενδιάμεσου κενού. Εκεί η αποφορά της απόστασης που δεν συνάντησε καμία εγγύτητα, εκεί κι η εκφορά των μεταφορών για τον...
Τα Άρθρα μου
ΚΑΙ ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΑΤΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΤΕ;
– Στη διαδικασία εμπλέκονται κάτι ευτελή υλικά τελείως αβαρή: το πούπουλο κι ένας ρυθμός αρχαίος, καταγωγικός σαν τον αδιόρατο συλλογισμό φτερού πριν ξεκολλήσει από τον άγγελο ή απ’ τη σουσουράδα για να βρεθεί τρεις εποχές μετά πεσμένο θριαμβευτικά στην πρώτη ύλη του...
ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
[Εκείνος που αποκρίνεται – ο μόνος που επιτρέπεται να ομιλεί – ψιθυρίζει ακατάληπτες λαμπερές βεβαιότητες όπως ότι η μέρα που πεθαίνει είναι μια επιπλέον ομολογία για το αψηλάφητο μυστήριο του θανάτου και πως η τεντωμένη κλωστή της σειρήνας γδέρνει το πλάνο της...
Εκείνοι
Τ’ αφήσαμε όλα στη μέση: τη νύχτα έκθετη στη μέση του καθιστικού ένα βιβλίο ανοιχτό στη μέση της ανάμνησης και τη βελόνα του πικάπ στη μέση του κενού. Αδιόρατα νεφελώματα σιγής τ’ αφήσαμε να ανεβαίνουν ρυθμικά στην τρύπια στέγη που έχασκε καταμεσής της πόλης την ώρα...
Γοργόνα εσωτερικού χώρου
Ορχήστρα μυστική τραυλίζει στο κεφάλι μου μια μελωδία υδραργυρική, σπασμένη όπως περικοπή ευαγγελίου των απανταχού διωχθέντων από την ηλικία του φλοίσβου. Πρόσωπα δεν διακρίνονται. Μονάχα ήχοι ενός τανγκό λάμψεις από ρολόι χειρός που αντανακλά στο τζάμι και πέλματα...






