Είμαι γεννημένη στις 16 Ιουλίου 1998 και από τα επτά μου χρόνια ξεκίνησα να γράφω ποιήματα. Θυμάμαι ακόμα το κίτρινο τετράδιο που μύριζε λεμόνι και το οποίο, αν και προοριζόταν για ημερολόγιο-από αυτά που κρατάνε συντροφιά σε κάθε μικρό κορίτσι-κατέληξε τελικά να είναι η πρώτη επίσημη απόδραση των σκέψεων που κουβαλούσε το μυαλό. Στη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους των σχολικών μου χρόνων, οι καθηγητές συνήθιζαν να διαβάζουν τις εκθέσεις μου στην τάξη, και εγώ κρυβόμουν πίσω από τα φουντωτά μαλλιά της καλύτερής μου φίλης, με μάγουλα κατακόκκινα από την ντροπή. Αλλά μου άρεσε να ακούω τις σκέψεις μου μέσα από ξένα χείλη.
Όλα αυτά μέχρι τα δεκαέξι και την απότομη επαφή με την πραγματικότητα των Πανελληνίων. «Αρετή, ο λόγος σου είναι πολύ ιδιαίτερος, αλλά εδώ δε θέλουμε μεταφορές, θέλουμε επιχειρήματα. Καθαρά και σωστά επιχειρήματα». Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω καθαρά και σωστά επιχειρήματα, μη μπορώντας να καταλάβω τότε ότι έχανα παράλληλα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Πέρασα στο τμήμα των Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών και η ζωή συνεχίστηκε κλείνοντάς μου ευνοϊκά το μάτι, και ας είχα βάλει στην άκρη το χαρτί και το στυλό.
Τελείωσα στα τεσσεράμισι χρόνια με βαθμό πτυχίου κοντά στο 7.98/10, έζησα την υπέροχη εμπειρία του Erasmus στην πανέμορφη Γκρενόμπλ της Γαλλίας, κατάφερα να προσφέρω μέσα από τέσσερα χρόνια εθελοντισμού κάτω από την ομπρέλα της ActionAid, συνέχισα το χορό, πήρα πτυχία σε δύο ξένες γλώσσες και ξεκίνησα να ασχολούμαι και με τρίτη, έκανα πρακτική στη Διεύθυνση Ευρωπαϊκής Ενοποποίησης και Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής του Υπουργείου Εξωτερικών, ήμουν ερευνήτρια στο Ίδρυμα Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ) του Παντείου Πανεπιστημίου και, από το 2021, εργάζομαι στα γραφεία της Netcompany-Intrasoft. Και όμως, πάντα κάτι ένιωθα να λείπει. Μία μικρή τρυπούλα έμπαζε αέρα σταδιακά, και εγώ αποφάσισα να την μπαλώσω προτού ο αέρας γίνει βαρύς, ασήκωτος και παγωμένος. Και έτσι καταπιάστηκα ξανά με το γράψιμο.
Είμαι βέβαιη ότι η ζωή μου επιφυλάσσει πολλές επιτυχίες, όχι γιατί είμαι καλύτερη ή γιατί μου χρωστά, αλλά γιατί έχω δει πόσο με γεμίζουν οι στόχοι και η κατάκτησή τους. Και ξέρω ότι θα συνεχίσω να προσπαθώ για αυτούς. Μικροί στόχοι, όπως η προσφορά και η εξάπλωση της αγάπης, που όμως όταν επιτευχθούν, όσο καιρό να πάρουν και όσες αναποδιές και να φέρουν σαν εμπόδια στο άλμα μου, θα οδηγήσουν λίγο πιο ψηλά τον κόσμο μας και την ψυχή μου. Εξίσου πεπεισμένη είμαι και για το ότι δε θα σταματήσω να γράφω ποτέ. Όσες φορές και αν χρειαστεί να σηκωθώ πριν τον ήλιο για να προλάβω έστω και μία ώρα έμπνευσης, ή να ξενυχτήσω λίγο παραπάνω. Θα συνεχίσω να γράφω τόσο για ‘μένα, όσο και για τον-έστω και έναν-άνθρωπο που θα καταφέρω να βοηθήσω και να επηρεάσω θετικά. Γιατί στο κάτω κάτω, αυτό μένει στο τέλος, η προσφορά και η χαρά που αυτή υπηρετεί.