Ολοένα και χάνεται η αίσθηση του χρόνου.  Λίγες εβδομάδες και η αίσθηση είναι σαν να πέρασαν χρόνια… Όταν το τρυπάνι φτάνει στο μεδούλι του οστού τα κύτταρα τρελαίνονται και δεν αναγνωρίζουν δευτερόλεπτα διαστέλλονται στο σύμπαν, εκεί που οι σκέψεις σκάνε αλύπητα στα...

Όταν αναποδογυρίζεις το δικό σου παιχνίδι σκακιού…ή αλλιώς πλεύση προς… Πλεύση προς τα πού; Προς την εσωτερική μας ελευθερία. Η προσωπική ελευθερία δεν χαρίζεται, δεν έρχεται σε συσκευασία δώρου, δεν ζητιέται, δεν μοιράζεται, δεν πωλείται και δεν αγοράζεται, δεν...

Το «Μεγάλο Κύμα ανοιχτά της Καναγκάουα», του μοναδικού Katsushika Hokusai (ξύλινο πάνελ, 1831). Πιθανώς το έργο  με τις περισσότερες αναπαραγωγές στην ιστορία της τέχνης και το διασημότερο της Ιαπωνικής. Ανέκαθεν, η θάλασσα, η ροή του Αιώνιου Κύματος, μας γοήτευαν....

Ο δικός μου πατέρας, δεν είχε φωνή. Άκουγα τη φωνή του σαν ακατάστατο παιδικό κρεβάτι, μόνο όταν έπαιζε πρέφα.  Μόνο τότε χτυπούσε με αποφασιστικότητα το χέρι στο τραπέζι κάνοντας φανερό πως αυτό ήταν που τον αφορούσε, τα χαρτιά, το παιχνίδι, ο τζόγος…  Ορφανός από...

Ωκεάνιο συναίσθημα ή ωκεάνια αίσθηση (oceanic feeling) Όταν σκόνταψα πρώτη φορά πάνω σε αυτές τις λέξεις, άστραψαν μέσα μου χιλιάδες άστρα, κόκκοι άμμου και σταγόνες νερού ταυτόχρονα και δεν φοβάμαι καθόλου να πω ότι άκουσα τον ζωογόνο αχό του ωκεανού. Σκέφτηκα ότι...

Για όλα εκείνα τα αγόρια (και δεν είναι λίγα) που αναρωτιούνται…       Τον συμπαθώ τον Τόμας.  Όχι μόνο επειδή είναι ξάδελφός μου - αυτό ίσως να είναι και το λιγότερο.  Τον γουστάρω επειδή συχνά μου θυμίζει εμένα, όταν ήμουν μικρότερος.  Είναι όμως πιο έξυπνος κι ας...

Μαμά, τι όμορφα παραμύθια μου διαβάζεις πόσο απαλά με τυλίγεις στο τρυφερό σεντόνι της φωνής σου Πες μου, πες μου κι άλλες ιστορίες μαμά… Πες μου για ζώα που μιλούν για άστρα μακρινά πες μου για σύννεφα λευκά για βιβλία που πετούν σαν μαγικά χαλιά για κόσμους...

Άγνωστοι μεταξύ μας, αποφασίσαμε να συναντηθούμε. Αρχικά, μία ήσυχη αμηχανία με συνόδευε. Ένιωθα δισταγμό, μια αμφιβολία για το «πώς θα ανταπεξέλθω”. Το κίνητρο, η ανάγκη σύνδεσης και ουσιαστικής επικοινωνίας, υπερνίκησε. Με ενδιαφέρον και μέτρο, η αγαπημένη μας...

Στο μικρό κορίτσι Που κάθε μέρα μου χαρίζει ένα γυαλιστερό κόκκινο μήλο. Ήταν κάποτε ένα βιβλίο διαφορετικό από όλα τ’ άλλα. Ένα βιβλίο που πετούσε. Φτερά δεν είχε, ούτε έλικες, μήτε κάποιον κρυφό μηχανισμό που να το κάνει ιπτάμενο. Κανείς δεν γνώριζε από που ερχόταν,...

Είμαι η ερημιά κι η καταιγίδα η πυρωμένη άμμος που αναζητά ασπίδα είμαι ο φοίνικας κι η ελιά στην όαση της Σίβα η σκόνη η κόκκινη που απλώνεται τη νύχτα. Είμαι φεγγάρι κι ουρανός και λάσπη στο πηγάδι είμαι ο βοριάς ο πρωινός ή ο ζεστός νοτιάς που αναστενάζει. Είμαι ο...