Εμένα με νανούριζε  φωνή του τηλεβόα  που φώναζε ´περιορισμό, όλοι στα σπίτια σκλάβοι ´   Τον γνώρισα τον θάνατο μικρό παιδί σαν ήμουν  που φέρνανε για την ταφή  λεβέντες, παλληκάρια  που οι εγγλέζοι σκότωναν για λευτεριά μη λένε.   Ύστερα ήρθε η τουρκιά με...

Αν είναι ο έρωτας πληγήπου ανοίγει το μαχαίρι θα ´ναι χαρά να ερχότανεαπ´ το δικό σου χέρι. Αν είναι η αγκαλιά φωτιάτον κόσμο μου να κάψει,μόνον εσένα θα ´θελανα ρθει να την ανάψει. Αν σαν σπαθιά σκοτώνουνετα όμορφα σου μάτια,ας ήταν να με κοίταζεςκι ας μ´έκανες...

Να είχα δυνατά φτερά να πέταγα στα ύψη κι αυτής της πονεμένης γης να ξέχναγα τη θλίψη.   Να ´μουν πουλί να έφτανα σε κάμπους και λαγκάδια, να μπαίνω μέσα στη φωλιά  μόνο τα κρύα βράδια.   Να πέταγα πολύ ψηλά τους αετούς να φτάνω, μαζί τους να ταξίδευα στα...

Κείνο το χέρι που ´ναι πάντα απλωμένο, κείνο το χέρι που τον ώμο μου ακουμπά, έχε το Θεέ μου δυνατό κι ευλογημένο, κοίτα, τον ρόλο έχει πλέον του μπαμπά. Κείνα τα μάτια με το βλέμμα το καθάριο που με μαθαίνουνε τον κόσμο ν´αγαπώ, κείνα τα μάτια ασκητή θυμίζουν κι άγιο...

Αν κάποια μέρα ξαφνικά  σου φέρουν το χαμπάρι  πως η ψυχή μου πέταξε ανάλαφρη στ’ αστέρια, δίχως αποχαιρετισμό  και λόγια της συγνώμης, μη λυπηθείς.   Όλη τη μέρα από ψηλά  Θά’χω φτερά ανοιγμένα, σκέπη χαράς στο σπίτι σου στα δύσκολα αποκούμπι, στον κάθε πόνο...

Φύγαν από τον Όλυμπο οι δώδεκα Θεοί μας και εις της Πίνδου τα βουνά γινήκανε χιλιάδες.   Εσείστηκε συθέμελα ολόκληρη η Ελλάδα από του ΟΧΙ τη βουή ´εχθρός δεν θα περάσει ´   Όρκο εδώσανε βαρύ για την ελευθερία και τρόμαξέ τους ο ντουνιάς κι ευθύς εγονατίσαν...

Στα σκλαβωμένα χώματα ο νους μου τριγυρίζει, βγάζει η καρδιά μου στεναγμό, θαρρείς η γη ραγίζει.   Στο σπίτι που γεννήθηκα έμεινε η ψυχή μου, σεργιάνι βγαίνει και πατά στη ματωμένη γη μου.   Στους δρόμους που περπάτησα και έπαιξα παιδάκι με οδηγούν τα βήματα...

Λιοντάρι ο Πενταδάκτυλος βρυχάται, στα σπλάχνα του φαρμάκι και φωτιά, συνθέμελα σειέται, δεν κοιμάται, κοιτά τριγύρω του με άγρια ματιά.   Στρατοί ηρώων μεσ´τα στήθεια του βουίζουν, λίγα τα όπλα μα ατσάλινη η καρδιά, άθαφτα νιάτα μεσ´τη νύχτα τριγυρίζουν και...

Είμαι Ρωμιά, χριστιανή, Κερύνεια τ´όνομά μου, Ελληνική είχα ομορφιά κι εγώ και τα παιδιά μου.   Σε ακρογιάλια ξωτικά σε θάλασσα γαλάζια, κοιμούνταν τα κορίτσια μου όλο χαρά και νάζια.   Είχα τον Πενταδάκτυλο τον γιο μου για καμάρι, πανύψηλο, περήφανο,...

29 Μαίου 1453 η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους τούρκους βάρβαρους. Και η βαρβαρότητα και το μαγάρισμα συνεχίζεται…   Στην εκκλησιά των εκκλησιώνμες την Αγιά Σοφία,σουλτάν εφέντης του Ισλάμέκανε λειτουργία. Όνειρο, λες, πολλών ετώνόμως να σε ρωτήσω,την...