Μάνα μου Ιωνία μου πανάρχαια πατρίδα του κόσμου όλα τα άδικα σε σένανε τα είδα.   Σε πούλησαν οι σύμμαχοι στου κέρδους το παζάρι και ο καθένας έτρεχε μερίδιο να πάρει.   Ήσουν στα πλούτη ξακουστή, πρώτη στην ομορφάδα, ώσπου για εσέ ξημέρωσε μια μέρα...

Σαν απ´το σπίτι μου περνάς, λίγο να σταματήσεις κι ας είν´η πόρτα του κλειστή κι ο κήπος ξεραμένος. Κι ας μην βγω έξω με χαρά ´καλώς τους ´να φωνάξω και με τα χέρια ανοιχτά για να σας αγκαλιάσω.   Ψυχή είναι ο άνθρωπος κι αυτή εκεί θα είναι για να φιλήσει τα...

Γονάτισε η Λευτεριά μπρος στον νεκρό λεβέντη που κείτουνταν σε φέρετρο γαμπριάτικα ντυμένος. Δάφνης στεφάνι απόθεσε εις τα σγουρά μαλλιά του, γλυκά του χαμογέλασε, στην αγκαλιά τον κλείνει.   Λίγο πιο πέρα η μάνα του κεράσματα μοιράζει ´σήμερα γάμος γίνεται,...

Μη μου θυμίζεις περασμένες εποχές που στάζαν πίκρα στη ζωή μου και φαρμάκι, όλα τα άσχημα ας μείνουνε στο χθες, είν´η καρδιά μου της αγάπης παλατάκι.   Είναι σαν ήλιοι τα ματάκια δυο παιδιών που με ζεσταίνουν και τη ζήση μου φωτίζουν, είν´οι φωνούλες τους σαν...

Με περηφάνειαν προσκυνώ τούτην τη γηπου γέννησεν τον Άγιον Γληόρηπου άγιασεν τζιαι έδωσεν ψυσιήστου Μασιαιρά τα δάση τζιαι τα όρη. Εν είσιες γαίμαν μες τες φλέβες σου εσού,φωθτιάν είσιες Γληόρη μου τζιαι λάβατζι εμάσιεσουν χωρί αναπαμόντην Κύπρο μας να σώσεις που ήταν...

Κι αν σου χαράξαν με σπαθιά την τόση σου ομορφάδα, όπου κι αν σκάψουνε βαθιά, παντού θα βρουν Ελλάδα.   Οι ρίζες σου Ελληνικές απ τα παλιά τα χρόνια κι οι πέτρες σου τον Όμηρο θα τραγουδούν αιώνια.   Απ´ τη ψυχή σου ποιός μπορεί την Ακρόπολη να πάρει ή τη...

Ντύθηκε όμορφα με ρούχα γιορτινά, βγήκε στο δρόμο κι είναι ολόχαρη η μάνα. Μήνας Ιούλιος κι είναι όλα φωτεινά, μόνο που κτύπαγε πένθιμα η καμπάνα.   Όχι, δεν είναι του παιδιού της η ταφή, σφαίρα δεν βρήκε τον λεβέντη τον δικό της, λόγο της έδωσε γερός πίσω να...

Μέσ´την καρδιά μου μια εικόνα κι ένας πόνος, θες να ξεφύγεις μα ατέλειωτος ο δρόμος, μάνα μ´ένα παιδί στην αγκαλιά κι ένα μαντήλι στα λυμένα σου μαλλιά.   Πέφτουν οι βόμβες στο χωριό μας σαν χαλάζι, παντού φωτιές κι όλη η γη κόλαση μοιάζει. Εσύ πατέρα στο χακί να...

Ανήμποροι σταθήκαμε σε προδομένα χρόνια που βουβαθήκαν τα πουλιά, σώπασαν τ´αηδόνια.   Τί κρίμα που δειλιάσαμε τρόμαξε η καρδιά μας, κρυφτήκαμε κι αφήσαμε ντροπή για τα παιδιά μας.   Η περηφάνεια φόρεμα που έχουμε πετάξει, ηρώων οι απόγονοι πόσο έχουν...

Ήρθαν τον θάνατο να σπείρουν και φωτιά απ´τους πατρώνους τους μεγάλους τους σταλμένοι κι αν τα παιδιά μας αντιστάθηκαν σκληρά, πώς να κερδίσουν μία μάχη προδομένη;   Κι ενώ εμείς μετρούσαμε ψυχές στου Κάτω Κόσμου τα σκαλιά να πάνε, τότες, κέρδη μετρούσανε και...