Μισό βήμα ˙ μισό βήμα να έκανες πίσω θα είχαμε σωθεί. Φώναζα, σε παρακαλούσα να μην σε ρουφήξει ο θυμός, να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι, στις στάχτες, στον πόνο. Μα εσύ απομακρύνθηκες από το χθες, από το αύριο. Σου φώναξα "λυπήσου μας ! ".  Μα ο πόνος σου σε...

Πίσω απ΄τα κάγκελα κοιτάς τη κάθε μέρα. Μα τις σταγόνες στο πρόσωπο σου από τον ιδρώτα και την αγωνία δεν τις αντιλαμβάνεσαι.  Κυλούν με απληστία, σχηματίζοντας αυλάκια από ρυτίδες.     Ήσουν κοπέλα όταν συνέβη η κακιά στιγμή.  Έτσι την λένε τώρα...κακιά στιγμή....

Έτσι δεν λέει ο κόσμος για κάθε γυναίκα προσβλητικά; Απαξίωση για την φτώχεια. Δηλαδή για να το αναλύσω πρώτα σε μένα και μετά στους υπόλοιπους: "ξεβράκωτη" σημαίνει κυριολεκτικά η φράση "Δεν έχω βρακί να φορέσω ". Μαριλού λέω στον εαυτό μου: Βρακί έχεις μα τι σημασία...

Σιγά που θα μου πείτε ότι δεν είστε ρατσιστής!! Με πετάξετε έξω πριν καν δείτε το εισιτήριο μου. Μου είπατε "είμαστε γεμάτοι κυρία μου" μα δεν είσαστε γιατί μου έδωσαν εισιτήριο με ημερομηνία, θέση, και αριθμό καρέκλας!! " Ξέρετε κυρία μου σήμερα είχαμε υψηλούς...

Στα δάση τα πουλιά έδιναν το δικό τους στίγμα με τέμπο και μελωδία, ένα κελαϊδισμα από δέντρο σε δέντρο, πετούσαν τιτιβίζοντας χαρούμενα διώχνοντας τη σιωπή. Τεράστια ψηλά δέντρα με καρπούς χρωματιστούς φώτιζαν τη φύση, κερασιές πορτοκαλιές λεμονιές, μηλιές, καρυδιές...

   «Δεν είμαστε  αβοήθητοι», συνέχισα τη συζήτηση με τους μαθητές μου. «Έχουμε το πείσμα, τη δύναμη, το σθένος. Ε και, θα μου πείτε! Χαρακτήρες με ολοκληρωμένες προσωπικότητες! Ωραία· και τι θες κυρία Μαριλού; Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε στον εαυτό μας!»   «Μας...

Δως μου έναν λόγο να μη χαρακτηρίσω την ημέρα μου! Να προσπεράσω την κριτική.Να αδιαφορήσω για όλα να μη γελάσω.Να μην κλάψω να μην πονέσω να δώσω εντολή στον εαυτό μουΝα ξεχνάω τα δεινά μου. Την αγνοώ να πέσει κάτω να τσακιστεί να γίνει κομμάτια χωρίς τύψεις.Χωρίς...

Αναπνέω ελεύθερα ο αέρας είναι πια καθαρός χωρίς βρωμιές και  δυσοσμίες.Έχει σημασία η ανάσα μου να είναι δροσερή.Έχει αξία να είμαι περήφανη για τον εαυτό μου, να βρίσκω το δρόμο μου στα δύσκολα και να τα κάνω εύκολα. Να μεγαλώνω με υγεία ψυχής και μετά να νοιάζομαι...

Πέρασε ο καιρός και οι σκέψεις είναι πάντοτε οι ίδιες...Φοβάμαι μήπως και κουραστεί το μυαλό μου ...μήπως και ξεχάσω... μήπως εσύ με ξεχάσεις.Δύσκολο να νιώσω ασφάλεια και σιγουριά..Τα χρόνια περνάνε... δημιουργούν μία αίσθηση κενού.Και αν αρχίζω να μη βλέπω πως θα σε...

Πέρασαν χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ποια είμαι. Τι είμαι ; Ρωτώ συνεχώς τον εαυτό μου. Γιατί δεν έκανα νωρίτερα ότι ονειρευόμουν;      Μα ο εαυτός μου δίνει τις απαντήσεις πριν καν προλάβω να με κατηγορήσω:      «Ανόητο πλάσμα, πώς νομίζεις ότι είσαι κυρίαρχος του...