Με λέξεις μάντισσες στα χείληνα μάχεται, ο ίσκιος σου το φωςη λήθη, με καλεί μ’ άδειο κοχύλι σε κύκλο η μορφή σου πάλι εντός.Πώς δοκιμάζονται απόψε οι αντοχές, ξανοίχτηκε η ψυχή, άλλα ταξίδια,δεν έχω εσένα, μα ούτε τύψεις κι ενοχές,να ζω βαρέθηκα τα ίδια και τα...

Θα χαθώ στη μικρή μου κρυψώνα, κοιτάζοντας αυτό που δεν βλέπει, όραση στενή, φοβισμένη, θα κρυφτώ, τόσο υπέροχα ξένη κι αράγιστη στη φαντασμαγορία τής γιορτής. Και το φιλί σου, αδιάφορο κι αυτό, όπως τα κρύα φιλιά στις εικόνες των αγίων. Ανήξερα τα χειμωνιάτικα...

Ξεροβόρι του χειμώνα, μια ανάσα τα σύνορα, ησυχία, καρδιά βαρύθυμη, καπνίζουν οι ψηλές καμινάδες στη μικρή πολιτεία, στην πάνω πλατεία χιλιάδες λαμπιόνια, τ’ αδέσποτα πήραν σβάρνα το Βλαχομαχαλά, μακριά από την παραξενιά του κόσμου στο χάνι του Μικρούλη δυο...

 Β΄   μέρος     Θυμάμαι το κλάμα που έκανα την πρώτη φορά όταν της παρέδωσα την ορθογραφία και έβαλε την υπογραφή της και δίπλα ένα δέκα με τόνο.  «Γιατί κλαις παιδάκι μου; Τι έπαθες; Δεν έχεις κάνει λάθος. Κανένα μάλιστα και τι ωραία γράμματα! Τι βαθμό σού...

    Φθινόπωρο ήταν, αρκετές δεκαετίες πίσω. Έβρεχε. Το νοτισμένο χώμα είχε πάρει να μυρίζει πεύκο και κάπου μακριά προς το δάσος ένα μόνο κομμάτι ουρανού απλωνόταν μεταξένιο, θαρρείς κι ένας άγγελος έστηνε τα ξόβεργά του στο φως. Το νυφικό της ούτε μετάξι, ούτε...

Η συνέχεια του άρθρου     Τα χρόνια κύλησαν, κυλούν, καμιά φορά όπως τα δάκρυα στο πρόσωπο ή η βροχή στο τζάμι. Μεγάλωσα κι ακόμα οι αιώνες είναι εκεί στη ρίζα του όρους Δίκτη, φυτρώνουν με τα χαμομήλια, ανθίζουν με τις μηλιές και με τις μαντηλίδες και τις...

   Η συνέχεια του άρθρου     Μαζί της, στην αρχή ακόμη της σχολικής χρονιάς είχαμε φτιάξει από σκληρό χαρτόνι ένα μικρό παράθυρο. Γύρω - γύρω το είχαμε ζωγραφίσει. Στο δικό μου είχαμε φτιάξει μια χελιδονοφωλιά πάνω από το περβάζι του.  Στη θέση που...

«Κλαίνε τα φεγγάρια» ένα παιδί το ψιθύρισε τ’ ακούς; Κορφολογούν αγάπες και σιωπές, από τις ρωγμές του καιρού και φοβούνται τόσο, την ένοχη συγνώμη… Και στο νοτιά και στο βοριά το ίδιο φέγγουν τα παράπονα. Θα με θυμάσαι κάποιες φορές…   Παράτολμα κι αμετανόητα,...

   Και η ταπεινότητά μου, κορδώνεται από περηφάνια χωρίς να ξέρω αν είναι για τη γιαγιά και για όσα μού μαθαίνει, ή μήπως επειδή μού δίνει σημασία η δασκάλα. Ο νους πετάει σπίθες κι ύστερα οι σπίθες γίνονται λέξεις και οι λέξεις έρχονται στα χείλη, αναμνήσεις...

   Καιροί που πέρασαν μετρώντας ασημένια φεγγάρια και άστρα που ξεχάστηκαν στα μπαλκόνια του ονείρου παρέα με τα γιασεμιά. Ένα κοχύλι η μνήμη γεμάτο από εκείνα τα λάφυρα τού καλοκαιριού που μαζεύαμε στις έρημες ακτές και νομίζαμε πως μόνο εμείς είχαμε σταθεί τόσο...