Με λέξεις μάντισσεςστα χείληνα μάχεται,ο ίσκιος σου το φωςη λήθη,με καλεί μ’ άδειοκοχύλισε κύκλο η μορφή σουπάλι εντός.Πώς δοκιμάζονταιαπόψεοι αντοχές,ξανοίχτηκεη ψυχή, άλλα ταξίδια,δεν έχω εσένα,μα ούτε τύψειςκι ενοχές,να ζω βαρέθηκατα ίδια και τα ίδια.Αλλού ο...

Φοβάσαι,το ξύπνημα τού κόσμου μέσα σουγερνάς, βαθαίνει η σκέψηανάβει το σκοτάδιανοίγματα παλιά, αλαφροΐσκιωτοι πόθοιχείλη μισάνοιχτα, σε μεθούν οι φλόγεςμα δεν σ’ αφήνουν αυτά τα γκρίζα σύννεφαστους ώμους.Τώρα βιάζεται πιο πολύ το δειλινότούτη την εποχή που χορεύουν...

Η ζωή της ποτέ δεν ήταν της μιας ματιάς, τής μιας ανάγνωσης, κάπου-κάπου την άφηνε να περνά κι από την άβυσσο, να βουτά στα τρίσβαθα με ψυχραιμία και να μένει ήρεμη, ν’ ανάβει το κεράκι της ψυχής από την κεροδοσιά του άλλου κόσμου κι άφηνε το χέρι τ’ αρχαγγέλου να της...

Παλιέ μου φίλε Με φωνές, τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω Ποτέ δεν ρώτησες, γιατί με φέρνει η βροχή Σ’ άλλο ουρανό δεν θα γυρέψω πεπρωμένα Στην αγκαλιά σου Θα γυρίσω απόψε, δίχως ενοχή Κι έχω τα φρένα της καρδιάς σπασμένα.   My old friend You cannot bring back the...

Με λέξεις μάντισσες στα χείληνα μάχεται, ο ίσκιος σου το φωςη λήθη, με καλεί μ’ άδειο κοχύλι σε κύκλο η μορφή σου πάλι εντός.Πώς δοκιμάζονται απόψε οι αντοχές, ξανοίχτηκε η ψυχή, άλλα ταξίδια,δεν έχω εσένα, μα ούτε τύψεις κι ενοχές,να ζω βαρέθηκα τα ίδια και τα...

Θα χαθώ στη μικρή μου κρυψώνα, κοιτάζοντας αυτό που δεν βλέπει, όραση στενή, φοβισμένη, θα κρυφτώ, τόσο υπέροχα ξένη κι αράγιστη στη φαντασμαγορία τής γιορτής. Και το φιλί σου, αδιάφορο κι αυτό, όπως τα κρύα φιλιά στις εικόνες των αγίων. Ανήξερα τα χειμωνιάτικα...

Ξεροβόρι του χειμώνα, μια ανάσα τα σύνορα, ησυχία, καρδιά βαρύθυμη, καπνίζουν οι ψηλές καμινάδες στη μικρή πολιτεία, στην πάνω πλατεία χιλιάδες λαμπιόνια, τ’ αδέσποτα πήραν σβάρνα το Βλαχομαχαλά, μακριά από την παραξενιά του κόσμου στο χάνι του Μικρούλη δυο...

 Β΄   μέρος     Θυμάμαι το κλάμα που έκανα την πρώτη φορά όταν της παρέδωσα την ορθογραφία και έβαλε την υπογραφή της και δίπλα ένα δέκα με τόνο.  «Γιατί κλαις παιδάκι μου; Τι έπαθες; Δεν έχεις κάνει λάθος. Κανένα μάλιστα και τι ωραία γράμματα! Τι βαθμό σού...

    Φθινόπωρο ήταν, αρκετές δεκαετίες πίσω. Έβρεχε. Το νοτισμένο χώμα είχε πάρει να μυρίζει πεύκο και κάπου μακριά προς το δάσος ένα μόνο κομμάτι ουρανού απλωνόταν μεταξένιο, θαρρείς κι ένας άγγελος έστηνε τα ξόβεργά του στο φως. Το νυφικό της ούτε μετάξι, ούτε...

Η συνέχεια του άρθρου     Τα χρόνια κύλησαν, κυλούν, καμιά φορά όπως τα δάκρυα στο πρόσωπο ή η βροχή στο τζάμι. Μεγάλωσα κι ακόμα οι αιώνες είναι εκεί στη ρίζα του όρους Δίκτη, φυτρώνουν με τα χαμομήλια, ανθίζουν με τις μηλιές και με τις μαντηλίδες και τις...