Ανυπότακτες οι σκέψεις τριγυρνούν στο νου μου. Σπάνε τα τύμπανα του συλλογισμού, απαιτούν μια εξήγηση! Οι λέξεις, στην άκρη του συναισθήματος, τρέμουν φοβισμένες. Φοβούνται να πούνε την αλήθεια κι όλο πιο έντονα σιωπούνε. Η νύχτα απλώνει τα φτερά της, σαν όρνιο ορμάει...

Με σκουριασμένο το κλειδί, Την πόρτα ανοίγω και θρηνεί. Κατεβαίνω σκαλοπάτια, Έγινε η καρδιά κομμάτια! Κοιτάω τριγύρω την αυλή, Όλα μια ανοιχτή πληγή. Τοίχοι μάντρες γκρεμισμένες Γωνίες μαύρες μουχλιασμένες! Μπαίνω μες στην αποθήκη, Βλέπω ραδιόφωνο και μπρίκι Και...

Ποτήρι, ποτηράκι μου, Που σβήνεις το μεράκι μου, Σε πίνω πάντα και μεθώ Τους αμπελώνες σου τρυγώ. Κρασί γλυκό, παλαιωμένο, Χρόνια και χρόνια περιμένω, Τα χείλη να γλυκοφιλήσω, Τις νύχτες άστρα να γεμίσω. Χρυσό τσαμπί, κόκκινη ρόγα, Το σώμα τύλιξε στη φλόγα, Το στόμα...

Εμένα ψάχνω. Με έχασα στα πέρατα της οικουμένης. Ποια είμαι; Πού βρίσκομαι; Αιωρούμενη στο κενό; Ποιο δρόμο να πάρω; Διασταυρωμένα σπαθιά αυτό το σταυροδρόμι. Έγινα μια κοκκινοσκουφίτσα στο σκοτεινό δάσος. Με κυνηγούν οι λύκοι από την ημέρα που γεννήθηκα. Με υιοθέτησε...

  (Αυτό το ποίημα είναι αφιερωμένο στο Χρήστο Λέκκα, ένα από τα τρία παλικάρια της οικογένειας Λέκκα από τη Γλύνα της Β. Ηπείρου)   Λεβεντογέννα Ήπειρος, βασανισμένη μάνα. Θύμα ανδρείκελων ταγών, της ψυχής μου το τάμα. Φόρεσα ασπίδα τη ζωή κι αποσκευές την πίστη....

Μοιάζει η ζωή με θίασο! «Ανεβάζει» σενάρια που μας εμπαίζουν,  πότε ελπίδα μάς πουλούν κι άλλοτε μας «γδέρνουν». Οι εποχές μάς εξαπατούν μ’ απαντοχές κρεμασμένες   στο σχοινί της παραπλάνησης με μανταλάκια πικάντικα, δοκιμάζοντας τις αντοχές μας. Αγαπημένο σενάριο της...

Την πλεύση του ονείρου μου σου χάρισα. Ευάερό μου αρχοντικό, αχ, σε λαχτάρισα. Στης ματιάς σου τη γαλήνη γλυκοχάραζε. Και η φλόγα της Σελήνης νερά τάραζε. Το κορμί σου χίλιοι κλώνοι ανθοβόλησαν. Στο ανέβασμα του ήλιου σε ενθρόνισαν. Η πανσέληνος του Αυγούστου...

Μου είπες «σε θέλω»,σου είπα... « κι εγώ».Την ορμή του καημού τιθασεύσαμε.Τη ρωγμή του ονείρου γεφυρώσαμε.Ο Πηνειός γελαστός ιριδίζει,ανοιξιάτικο έρωτα βαφτίζει.Δυο τροχοί στο χορό με καλούν·σε ταξίδι μαγικό με πλανεύουν.Χανουμάκι ντυμένη, σε θερινή σκηνή,λικνίζω το...

Μια  σιωπή συμπιεσμένη εξερράγη βροντερά. Σπάει αλυσοδεμένες πύλες  κι ανοίγει τα φτερά. Φλέγεται το κατεστημένο σαν αχυρένια θημωνιά. Λάβα κύλησε στις φλέβες. Πήρα μαζί μου τις πληγές του ευλογημένου τόπου. Και τα κλειδιά τα κρέμασα στου δειλινού το δάκρυ. Τα χείλη...